به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، نشست بررسی فیلم مستند "کنیز" ساخته حامد کریمی پور، شامگاه پنج شنبه 11 آبان در خانه هنرمندان برگزار شد. در این نشست که با شرکت معاون هنری خانه هنرمندان، احمد نادعلیان هنرمند مطرح زیست محیطی، بهنام کامرانی نقاش و مدرس هنر، محمد رضا مریدی پژوهشگر و مدرس جامعه شناسی، حامد کریمی پور مستندساز و جمعی از علاقمندان به هنر برگزار شد، ابتدا فیلم مستند "کنیز" برای حاضرین به نمایش درآمد و در ادامه، بحث و بررسی درباره فیلم، همچنین نمایشگاه زنان هرمز توسط شرکت کنندگان صورت گرفت. مشروح این نشست را در ادامه می‌خوانید.

حمیدرضا اردلان، معاون هنری خانه هنرمندان در ابتدای نشست بررسی فیلم مستند " کنیز" و نمایشگاه هنر زنان جزیره هرمز گفت: احمد نادعلیان از سال‌های گذشته در جستجوی خودش شروع کرده به نگاه کردن به هنر آیینی کشور ایران و از عکاسی معماری شروع کرد و اساساً شیوه زندگی‌اش را تطبیق دادند با بعضی از زندگی‌هایی که در چارچوب گذشته به حیات خودشان ادامه می‌دهند، مثل زندگی در جزیره هرمز.

وی در ادامه افزود: نادعلیان با سعی و اصرار و مداومت و عشق شروع کرد به بازخوانی میراث تجسمی و حتی حوزه های دیگر هنر هرمز برای اهالی بسیار فقیر، دورافتاده، منزوی و عمیق جزیره هرمز.از طرف خانه هنرمندان ایران تقدیر می‌کنیم از این حرکت که به عنوان نمونه کوچکی از رنج و تلاش سالیان گذشته در یکی از گالری‌های خانه هنرمندان با دست و نگاه و بدن و فکر اعضای گروه خانم فرانه جلالی، معصومه ذاکری، فاطمه سلامتی، فرزانه سلیمانی، حمیده پورشمال و خود آقای نادعلیان، گروه "پنج باز" ، حامد کریمی پور کارگردان فیلم کنیز، مستعان صانعی زاده، حسن دریاپیما و طیبه دهقان منشادی به نمایش درآمد.

معاون هنری خانه هنرمندان در پایان سخنانش خاطرنشان کرد: خوشبختانه در حوزه مباحث نظری دچار تحول شده‌ایم و برخی از دوستان در پیرامون کار عملی خودشان به طور دقیق و مداوم کار نظری را دنبال می‌کنند.

احمد نادعلیان در ابتدای سخنانش با تشکر از کسانی که در فرآیند شکل گیری و انجام این فعالیت همکاری داشته‌اند، گفت: زمانی که در جامعه ما فیلم‌های مستند ارائه می‌شود، معمولاً در میان مستندسازان بحث‌هایی در می‌گیرد از این نظر که فیلم چه ارزش‌هایی دارد و از چه زاویه ای به موضوع پرداخته شده است. در نمایشگاهی که اینجا برگزار شده گرایش‌های تجسمی و اجتماعی آن بر وجوه دیگر غلبه می‌کند. یعنی از این‌که به این فعالیت پرداخته‌ام، احساسم این بوده که بیش از این‌که این اقدام بخواهد الزاماً یک هنر خوب باشد، یک حرکت اجتماعی و فرهنگی خوب باشد. با این وجود می‌تواند آن لایه‌ها را هم در برگیرد.

وی ادامه داد: دو مهمان برجسته ای که اینجا حضور دارند یعنی آقای دکتر مریدی که در جامعه شناسی هنر فعالیت می‌کنند از منظر اجتماعی و جامعه شناسی به رسانه هنر خواهند پرداخت و آقای کامرانی با توجه به شناختی که از ایشان دارم، هنر بینارسانه ای یا تعاملی و مشارکتی را مورد بررسی قرار می‌دهند.

در ادامه نشست بهنام کامرانی با خوش ساخت و تاثیرگذارعنوان کردن فیلم "کنیز" گفت: فیلم کنیز آدم‌هایی را روایت می‌کند که زندگی بسیار متفاوتی از آنچه ما در شهرهای بزرگ می‌بینیم، دارند. همین که پایتان را از شهر بیرون می‌گذارید با آدم‌های متفاوتی روبرو می‌شوید که هر کدام قصه و روایت خاص خودشان را دارند.

وی تاکید کرد: به نظر من این حرکتی که نادعلیان آغاز کرده یک جنبه مردم شناسانه و اجتماعی دارد. این که هنر چطور می‌تواند جادو کند. این که جادوی هنر در زندگی و روح هر انسان حتی دورافتاده‌ترین کسی که در این سرزمین زندگی می‌کند، چطور می‌تواند باعث تحول بشود. این که چطور فرآیند فعالیت هنری فارغ از جنبه های دانشگاهی و نخبه گرایانه اش می‌تواند موجب تحول شود و در زندگی همه ما جادو ایجاد کند.

کامرانی خاطرنشان کرد: گاهی ما فراموش می‌کنیم که هنر یک ضرورت است و نه تفنن. ضرورتی است که ما در زندگی به آن نیاز داریم که عامه جامعه کمتر به آن توجه می‌کند و دچار مسائل و موضوعات دیگری می‌شود. دیدن این فیلم‌ها به ما نهیب می‌زند که از این روزمرگی و این غفلت به سمتی که می‌تواند روایت‌های دیگری را برای ما خوانش کند نگاه کنیم.

وی در پایان سخنانش اشاره کرد: به نظر من هسته ای که تحت عنوان هنر در این جزیره شکل گرفته، در این نگاه، هسته نخبه گرایانه ای نیست و نادعلیان هنری را که می‌تواند کاملاً امروزی و آوانگارد محسوب شود، خیلی صمیمانه و با صافی روح خودش به یک هنر مشارکتی و هنری که می‌تواند باعث تحول شود و انسان‌های معمولی را درگیر کند، تبدیل می‌کند.

مریدی نیز در خصوص فیلم مستند "کنیز" گفت: هرمزگان تا جایی که من می‌دانم اصلاً در مدار مطالعات اجتماعی قرار ندارد. وقتی مطالعات جامعه شناختی را دنبال می‌کردم، با کمتر مقاله ای حتی برای هرمزگان و نه فقط جزایر آن برخورد داشتم. اگر هم مطالعاتی هست یک نوع باستان شناسی فرهنگی است و نه حتی مطالعات مردم شناختی و فرهنگی. اگر مستندی برای جنوب ساخته می‌شود، مستندهایی منفعل نسبت به زندگی مردم هستند و ارتباطی با زندگی روزمره مردم ندارند. در مستندها هم همان رویکرد "اتنوگرافیک" بیشتر دنبال می‌شود.

وی در ادامه خاطرنشان کرد: شاید فیلم "کنیز" نمونه خوبی باشد برای پرداختن به زمینه های اجتماعی اثر هنری. این فیلم یک گزارش تصویری به بیننده ارائه می‌دهد. من فکر می‌کنم این فیلم نوعی فراخوان است. فراخوانی برای یک مجموعه از فیلم‌های مستند که سوژه های هنری دارند با نگاه اجتماعی. این خود می‌تواند یک ژانر باشد.

احمد نادعلیان در پایان نشست توجه حاضرین را به نکته ای جلب کرد و گفت: ممکن است این سئوال برای حاضرین پیش بیاید که اساساً چرا در خانه هنرمندان عده ای جمع شده‌اند و راجع به مسائل اجتماعی حرف می‌زنند. یا این که چرا نادعلیان که هنرمند زیست محیطی است، سر از خانه کنیز و مسئله اشتغال زایی برای زنان هرمز درآورده است. پاسخ این سوال که من قبلاً هم در بیانیه نمایشگاه آورده ام این است که فرض کنید من علاقمندم که رودخانه آلوده نشود و ماهی‌ها نمیرند. من می‌گویم که اگر حتی انسان اشرف مخلوقات نباشد به عنوان یکی از موجودات زمین برایم محترم است و برای همین هنوز هم خودم را یک هنرمند زیست محیطی می‌دانم و قائلم که انسان هم یکی از این موجودات است و به امکان پذیر بودن این فرایند نه به شکل کمیتی که به شکل کیفیتی و کهن الگویی اشاره می‌کنم.

انتهای پیام/28