سرویس سینمای هنرآنلاین: 31 شهریور ماه 1359، یعنی روزی که دشمن بعثی به خاک ایران تجاوز کرد، من در سالن تاریک سینما بودم و هیچ نفهمیدم!. نمیدانم چرا هر اتفاق بزرگی که صورت میگیرد در سینما حضور دارم! از آن زمان 36 سال میگذرد. در این ایام اتفاقات بسیار بزرگی رخ داده، اتفاقاتی که هر کدام برگ مهمی از کتاب قطور تاریخ محسوب میشوند. وقتی جنگ شروع شد، اکثر مردم با قدم و قلم به کمک شتافتند. این همدلی باعث شد، دشمن بیرحم و مسلح، دست دراز و ناپاکش را از خاک زرخیز ایران کوتاه کند. در عرصه هنر نیز، هنرمندان بسیاری با خلق آثار دفاع مقدسی هنرنمایی کردند، از موسیقی گرفته تا سینما. آثار مهمی در عرصه هنر آفریده شد که همواره ماندگار خواهند بود. رزمندگان ایرانی، هرگز خود را تنها ندیدند، زیرا مردم و هنرمندان در کنار آنان بودند. شعرهای شوق برانگیز، نقاشیهای زیبا، آثار موسیقیایی دلانگیز، عکسهای تاثیرگذار، مجسمههای شکوهمند، نمایشهای زیبا و فیلمهای تحسینبرانگیزی در دوران دفاع مقدس و پس از آن آفریده شد. هنرمندان دلشان و حتی جانشان را بر کف گرفته و عاشقی میکردند. هنرهایی که هنرمندان اهل دل بیافرینند، همیشه بر دل نشسته و خواهد نشست.
پس از پایان جنگ، طولی نکشید که آثار جنگی کم کم رنگ باختند. در بیشتر حوزههای هنر، تقریبا اتفاق تازهای رخ نداد، اما در عرصه تئاتر و سیما هنوز آثاری تولید و ارائه میشود، اما حس و حال دوران دفاع مقدس را ندارند، هر چند که عالم سینما نسبت به گذشته بسیار پیشرفت داشته و لوازم اعجابآوری وارد این عرصه شدهاند. انواع لوازم پیشرفته وجود دارد، اما هنرمندی صاحب حس، دیگر وجود ندارد، هنرمند عاشقی که با دلش هنرنمایی کند. برپایی جشنوارههای مختلف دفاع مقدسی، باعث شد آثاری با سفارش و بیسفارش تولید و به نمایش گذاشته شوند، اما هیچ کدام حس و حالی را که باید داشته باشند نداشته و ندارند. آثار سینمایی جنگی که گهگاه ساخته میشوند، فقط تصاویر متحرک و بی حسی هستند که روی پرده رژه میروند.
در سالهایی نه چندان دور، فیلمهای جنگی که در سینماها نمایش داده میشدند، به طور متوسط حدود پنج میلیون بیننده داشتند، اما امروز... . جشنواره فیلم دفاع مقدس، سالهاست برگزار می شود، اما هرگز نتوانسته در عرصه سینمای دفاع مقدس اتفاقی پدید آورد. جشنوارهها در ایران بیشتر یک بیلان اداری هستند تا اتفاق مردمی.
اگر قرار است اتفاقی نیفتد، چرا جشنواره برگزار میکنیم؟ نسل امروز با وجود رسانههای تازه و شگفتانگیزی که در دسترس است، کمترین آشنایی را با دفاع مقدس، شهیدان و اتفاقات آن دوران دارد، چرا؟ چرای آن معلوم است، برای اینکه کار مهمی صورت نگرفته تا نسل جدید با آن دوران و مردان مردش ارتباط برقرار کند. با تولید آثار ضعیف و بیحس نمیتوان نسل جدید را با تاریخ جنگ آشنا کرد.
اگر صدها جشنواره بیتاثیر برگزار شود، هرگز نخواهند توانست آگاهی بخش نسل جدید باشند. از روزی که تعداد جشنوارهها در کشور زیاد شد، کیفیت آثار هنری به شدت پایین آمد، تنها دلیل آن، این است که مردم نادیده گرفته شدند، همان مردمانی که باید هنر را ماندگار کنند. امروزه با وجود پردیسهای بی در و پیکر و تبلیغات فراوان، اگر فیلمی 100 هزار تماشاچی را به خود جلب کند شاهکار کرده، اما در دهه 60 یک فیلم جنگی معمولی حداقل دو میلیون تماشاگر داشت. مردم، همان مردم هستند، ایراد کار از مراکز و آدمهایی است که آثار ضعیف تولید میکنند. هفته دفاع مقدس دیگری رسید، جشنواره دیگری هم برگزار میشود، اما چه نتایجی در بر خواهد داشت؟ هم خدا میداند، هم ما و هم مردم!
سیدرضا اورنگ