سرویس سینمای هنرآنلاین: کمبود سالنهای سینما و تعطیلی تعداد زیادی از آنها در سالهای اخیر، معضل بزرگی است که تاکنون راهکار مناسبی برای رفع آن ارائه نشده. هیچ کس نیز حاضر نیست مسوولیت تعطیلی سالنهای سینما در سراسر کشور را بپذیرد. آنچه مسلم است دلیلی وجود دارد که این اتفاق افتاده و میافتد.
وقتی دلیل وجود دارد، چرا آن را ریشهیابی نکرده و فکری برای حل مشکل نمیکنند.
خیابان لاله زار را میتوان خاطره انگیزترین، باشکوهترین و پررونقترین خیابانهای ایران دانست، خیابانی که مرکز هنر ایران بود. در گذشتهای دور لاله زار مهمترین خیابان تهران بود، با سالنهای نمایش، سینما و مغازههای پرطمطراق که نظر هرکسی را به خود جلب میکرد.
آنچه موردنظر است گذشتههای بسیار دور لاله زار نیست، بلکه مربوط به حدود سه دهه پیش است. لاله زار خیابانی بود که حتی در دهه شصت و اوایل هفتاد نیز رونق نسبی خود را حفظ کرده بود. اکثر سالن سینماهای این خیابان مملو بودند از تماشاچی، تماشاچیانی که اغلب عشق فیلم بودند و همیشه حاضر درسالنها. آنچه در لاله زار دیده میشد، آینه زندگی و تفریح بود که مردم خود را در آن برانداز میکردند. از گروههای همیشه حاضر در خیابان لاله زار و سالنها، سربازانی بودند که در پایتخت به خدمت مشغول بودند. آنان آخر هفته مهمان خیابان خاطره انگیز لاله زار بودند.
در این خیابان که دارای سینماهای بیشماری بود، برای هر تماشاگری و با هر ذوقی، فیلمی وجود داشت که به تماشای آن بنشیند. محال بود علاقهمندی برای دیدن فیلم به خیابان لاله زار بیاید، اما فیلم ندیده از این خیابان بیرون برود.
با ممنوعیت و محدودیت اکران فیلمهای خارجی، صاحبان سینماهای لاله زار یکی یکی آپاراتهای خود را خاموش کردند، زیرا بدون تماشاچی، آپاراتها قدرت حرکت نداشتند. با تعطیلی سینماها، لاله زار کم کم رونق و شکوه خود را از دست داد. مغازههای اغذیه فروشی، آجیل فروشی و بقیه که به واسطه رونق سینماها، پررونق بودند، جای خود را به مغازههای لوستر فروشی و الکتریکی دادند! این اتفاق یک روزه رقم نخورد، اما بیتوجهی به آن باعث چنین اتفاقی شد، اتفاقی دردناک و آسیب زننده به بدنه سینمای ایران. لاله زار از قطبهای رونق سینمای ایران بود و سینماها با اکران فیلمهای مختلف خارجی و ایرانی دخل و خرجشان تناسب داشت. با ممنوعیت و محدودیت فیلمهای خارجی دخل و خرج صاحبان سینما به هم ریخت. چون مسوولان سینمایی حاضر به کمک به آنان و رفع مشکل نبودند، صاحبان سینما ترجیح دادند سالنهای خود را تعطیل کنند تا بیش از این خسارت نبینند. اکثر سینماهای لاله زار برای مخاطبان خاطره انگیز هستند. یکی از سینماهای پررونق که بسیار حرفهای اداره می شد، سینما کریستال با مدیریت مرحوم صابر رهبر بود. این سینما به خاطر فضای مناسب، اکران فیلمهای خوب سینمای جهان و پرده عریضش همواره مورد توجه علاقه مندان به سینما بود. این سالن به غیر از سئانس صبح در بقیه سئانسها صندلیهایش پر بود.
مرحوم رهبر بسیار تلاش کرد تا کار سینما کریستال به تعطیلی کشیده نشود، اما تلاشهایش نتیجه نداد و مهمترین سینمای لاله زار در پی سینماهای دیگر تعطیل شد. عجیب است که هیچ کدام از مسوولان از سالها پیش تاکنون به این موضوع فکر نکردهاند، انگار برایشان مهم نبود و نیست که لاله زار قلب سینمای ایران بود. تعطیلی لاله زار خسارت جبران ناپذیری را بر سینمای کشور وارد کرد، هم از لحاظ فرهنگی و هم مادی. فروش بالای سینماهای لاله زار همواره چرخ اقتصاد سینما را به گردش در میآورد. آنگونه که بسیاری از تهیهکنندگان و واردکنندگان فیلم روی فروش سینماهای لاله زار حساب ویژهای باز میکردند.
عدهای خواسته یا ناخواسته با پافشاری روی ممنوعیت اکران فیلمهای خارجی در سینماهای ایران، سینما را نابود و مخاطبان را فراری دادند. فروش گاه و بیگاه یک فیلم در سینماها دلیل بر رونق نیست، فروش بلند مدت سالن های سینماست که می توان روی آن حساب بازکرد.
آنانی که با عناد خاص باعث ممنوعیت اکران فیلمهای خارجی شدند، چه جوابی دارند به علاقهمندان رانده شده و سینماداران ورشکسته دهند؟ بارها و بارها، سینماداران خواستار اکران فیلمهای خارجی با کیفیت شدهاند، اما هرگز به درخواستشان توجهی نشده است. رییس محترم سازمان سینمایی نیز موافق اکران فیلمهای خارجی است، اما موانعی که برخی ایجاد کردهاند، دست او را برای این امر مهم بسته است. سینماهای لاله زار، خاطرهای خوش بودند که به خاطر عناد برخی و بیتوجهی بعضی از مسوولان سینمایی وقت، رنگ باختند.
سید رضا اورنگ