سرویس سینمایی هنرآنلاین : فیلم "معلمی برای همه بچه‌های ایل" ساخته ابراهیم حقیقی در رویداد "کارنامه" که این روزها در موزه هنرهای معاصر در حال برگزاری است، به نمایش درآمد.

ابراهیم حقیقی را بیشتر به خاطر طراحی‌ها و آثار گرافیکی‌اش می‌شناسیم، اما او را می‌توان یکی از ارکان سینما نیز دانست. حقیقی سالیان سال در بخش‌های مختلفی چون طراحی صحنه فیلم و سریال‌هایی چون سربداران، سلطان و شبان، زیرپوست شهر، خانه ابری، آنم آرزوست، علی کوچولو و تیتراژ فیلم‌های سینمایی چون شهر موش‌ها، گزارش یک قتل، ای ایران، نرگس، روسری آبی، گیلانه، دختری با کفش‌های کتانی، من ترانه 15 سال دارم، سه زن، سرنخ، شب دهم، کیف انگلیسی، مدار صفر درجه نامش را دید. او همچنین سابقه فیلمسازی مستند را نیز در کارنامه خود دارد. از جمله فیلم‌های مستندی که حقیقی در طی سال‌های جوانی کار کرد فیلم "معلمی برای همه بچه‌های ایل" نام دارد که سال 57 در قطع 35 میلی‌متری و در مدت‌زمان 10 دقیقه ساخته شد. این فیلم پیرامون زندگی محمد بهمن بیگی است که برای آموزش به بچه‌های ایل فعالیت می‌کرد.

حقیقی درباره نمایش این فیلم به خبرنگار هنرآنلاین گفت: فیلم درباره محمد بهمن بیگی است که در ایران شیوه نوینی را پایه‌گذاری کرد و کار بزرگی در امر تحصیل انجام داد. او قالبی برای سوادآموزی کودکان ایل طراحی کرد تا آن‌ها بتوانند تحصیل کنند و باسواد شوند. امروز به جرات می‌توان گفت با همان شیوه او 4-5 هزار نفر که همه از عشایر ایران هستند، وکیل و یا حتی وزیر شده‌اند و به مدارج بالای علمی دست یافته‌اند. این بچه‌ها امروز در تمام جهان حضور دارند. در واقع او کاری کرد که عشایری که در بی‌سوادی زندگی می‌کردند، امروز سطح سوادشان بسیار بالا باشد.

این هنرمند ادامه داد: زمانی که ما کار فیلمبرداری را آغاز کردیم، 20 سالی از آغاز کارش می‌گذشت و خودش می‌گفت اول کارش است. بعد این شیوه را در مناطق دیگر نیز گسترش داد تا بچه‌ها بتوانند تحصیل کنند و بعد آموزشکده‌ای برای تربیت مدرس راه‌اندازی و کارگاه‌هایی برای کار در نظر گرفت. این هنرمند فیلمساز افزود: در واقع این فیلم، سرگذشت اوست که سال 56 ساخته شد و در سال 57 به سرانجام رسید، اما با انقلاب اسلامی این فیلم هرگز فرصت نمایش نیافت و اولین نمایش آن در موزه هنرهای معاصر صورت گرفت.

وی درباره حس و حالی که در زمان اکران فیلم پس از 38 سال و برای اولین بار داشت گفت: از اینکه فیلم امروز دیده می‌شود، مغموم شدم. اما دلم می‌خواست بیشتر روی فیلم کار کنم، با همان مقدار کاری که شده بود دیگر فرصت نیافتم تا روتوش نهایی داشته باشم و دلم می‌خواست در مونتاژ، اصلاح رنگ و موسیقی کارهایی انجام شود که به دلیل اینکه این فیلم بایگانی شده بود به معنای کامل بودن آن تلقی کردند و اجازه روتوش مجدد ندادند.

حقیقی همچنین درباره تفاوت فیلمسازی امروز با گذشته نیز عنوان کرد: امروز دست فیلمساز بسیار باز است. در حالی که من در آن زمان برای فیلم مستند یک به 5 نگاتیو درخواست کردم، اما به من یک به چهار نگاتیو دادند. در نتیجه باید بسیار با دقت و ظرافت کار می‌کردم تا نگاتیو کم نیاورم. این در حالی است که تکنولوژی و دوربین‌های دیجیتال این دغدغه را برای فیلمساز ایجاد نمی‌کنند و او با فراغ بال می‌تواند هرچقدر که لازم می‌داند تصویر تهیه کند. ما در آن زمان باید بسیار با دقت کار می‌کردیم تا نگاتیو کم نیاوریم.

وی ادامه داد: جاهایی در مستندسازی هست که دست شما نیست و نمی‌شود اتفاقی را که افتاده دوباره بازسازی کرد. اما اگر دوربین دیجیتال باشد شما می‌توانید به راحتی با دو دوربین کار کنید و صحنه‌ای را که دوربین اول از دست داده، قطعاً با دوربین دوم ضبط کنید و به راحتی به ثبت برسانید. امروز این بسیار دیده می‌شود. در آن زمان من برای تهیه فیلم باید صدها کیلومتر راه می‌رفتم و عشایر هم پراکنده بودند، در واقع کار تولید فیلم سختی بسیاری داشت و قطعاً بسیاری صحنه‌ها که دلم می‌خواست تکرارشان کنم اما امکانش وجود نداشت، مثلاً من در این فیلم یک صحنه سوارکاری دارم که آن را گرفتم، اما در موقعیتی دیگر دیدم اگر آن صحنه را تکرار کنم قطعاً زیباتر می‌شود و به دلیل نبود امکانات کافی مجبور بودم به همان برداشت اول بسنده کنم. بنابراین دنیای دیجیتال مزیت‌های بسیار بالایی در فیلمسازی دارد که غیر قابل انکار است.

حقیقی همچنین درباره رویداد "کارنامه" که در موزه هنرهای معاصر شکل گرفته است نیز گفت: اتفاق بسیار خوشایندی است. کل نمایشگاه در واقع مرور تاریخچه‌ای است که ما همه در درون آن به یک خاطره جمعی دست می‌یابیم که این خاطرات دست جمعی در هر کشور سبب پیوند آن مردم با یکدیگر می‌شود و ما در هر سنی خاطره مشترک جمعی از آن داریم. در بخش نمایشگاهی افرادی که با سنین بالا وقتی با تصاویر کتاب‌های درسی آن زمان روبه‌رو شدند هیجان داشتند. در بخش فیلم دوران درخشان کانون پرورش فکری کودک و نوجوان را داشتیم که خاطرات مشترک چند نسل را همراه خود دارد و تعدادی فیلم برای اولین بار نمایش داده شد و برخی دوباره دیده شدند که همگی خاطرات خوشی را برایمان زنده کرد.