سرویس سینمایی هنرآنلاین: دکتر محمد هادی کریمی در بین اهالی سینما، بیش از آن‌که به‌عنوان کارگردان شناخته شود، به‌عنوان روزنامه‌نگار و فیلمنامه‌نویس مطرح است. او نویسنده فیلمنامه فیلم"ساکن طبقه وسط" و "ایران برگر" و بسیاری از فیلم‌های دیگر در سینماست؛ با این نویسنده، کارگردان و رونامه‌نگار گپ و گفتی در حال و هوای عید و آیین‌هایش انجام دادیم که در زیر می‌خوانید: تا به حال شده در ایام نوروز و یا نزدیک به این ایام مشغول کار و فیلمبرداری باشید؟ بله، فیلم "برف روی شیروانی داغ" تا اواخر اسفند سال ‌88 کار شد. پس ادامه این کار به عید هم کشید؟ خیر، به‌دلیل این‌که همه دوستان می‌خواستند ایام عید و نوروز در منزل کنار خانواده باشند، بنابراین فیلمبرداری طوری زمان‌بندی شد که چهار روز مانده به عید کار را به پایان رساندیم و همه درکنار خانواده سال را تحویل کردند. شما خودتان دراین ایام چه مراسم و آئین‌هایی را به جا می‌آورید؟ در واقع آیین‌هایی از نوروز را به جا می‌آورم که زیبایی خودش را حفظ کرده و هنوز کارآمد و به‌روز است و با آرامش روحی خودم و اطرافیانم ارتباط مستقیم دارد. به نظر شما در سینمای ایران چقدر به این آئین‌ها پرداخت می‌شود؟ اینکه فیلمی راجع به یک مراسم آئینی صرف ساخته شود در حقیقت نشان دادن یک تصویر واقع نگارانه برای نسل‌های آینده است. هر چیزی در طبیعت روحی دارد. عید یک آیین محسوب می‌شود و هر آیینی هم برای خودش روحی دارد که اگر از آن تهی شود، به مجموعه‌ای از رفتارها تبدیل می‌شود که خیلی توجیهی ندارند. ما اگر از مفهوم نو شدن در عید درک درستی داشته باشیم، در‌می‌یابیم که باید افکارمان نو شود، آدم جدیدی شویم و حالمان نو شود؛ یعنی باید ایمانمان را هم به خداوند و احتراممان به طبیعت و همه چیزهایی را که در زندگیمان وجود دارد، نو و تازه کنیم. روح جشن نوروز، در واقع نو شدن است و اگر فیلمی بسازیم که روحش این نباشد، قصه با نوعی مرگ، سستی و رخوت همراه می‌شود و معلوم است تصاویری که ثبت شده فاقد آن روح و تازگی است. در کارهای نمایشی ما چه تلویزیون چه تئاتر و چه سینما پرداختن به آیین‌ها همواره باید با پرداختن به ریشه‌ها همراه باشد که کمتر در این زمینه دیده شده است. بهترین خاطره‌ای که از این ایام به یاد دارید؟ معتقدم هیچ خاطره فردی یا شخصی‌ای در مقابل خاطره جمعی، نمی‌تواند اینقدر با شکوه باشد. رجعتی که درکل طبیعت اتفاق می‌افتد مثل یک رستاخیز است و هر کدام ما در گذشت زمان یک حس نوستالژیک نسبت به روزگاران گذشته پیدا می‌کنیم و به مرور زمان اسیر آن می‌شویم اما برای من هنوز این اتفاق رخ نداده و منتظر بهترین اتفاق در زندگیم هستم.