سرویس سینمایی هنرآنلاین؛ پرستویی در صفحه اینستاگرام خود نوشته است:

"روزی که حافظ در می‌گذرد برخی مردم کوچه و بازار، به استناد حرف‌های عالم شهر شیراز به خیابان می‌ریزند و مانع دفن جسد شاعر در مصلای شهر می‌شوند، به این دلیل که او شراب‌خوار و بی دین بوده و نباید در این محل دفن شود.

فرهیختگان و اندیشمندان شهر با این کار به مخالفت برمیخیزند. بعد از بگو مگوی و جر و بحث زیاد یک نفر از آن میان پیشنهاد می‌دهد که کتاب او را بیاورند و از آن فال بگیرند هر چه آمد بدان عمل نمایند.

کتاب شعر را دست کودکی می‌دهند و او آن را باز می‌کند و این غزل نمایان می‌شود:

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش

هر کسی آن دِروَد عاقبت کار که کشت

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست

همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت

همه از این شعر حیرت زده می‌شوند و سرها را به زیر می‌افکنند. بالاخره دفن صورت می‌پذیرد و از آن زمان حافظ " لسان الغیب " نامیده می‌شود."