سرویس سینما هنرآنلاین: "سینما پارادیزو" فیلم خوش ساختی است، با قصه‌ای ساده و مردمان ساده دل. بسیاری از تماشاچیان ایرانی و خارجی "سینما پارادیزو" را دیده و لب به تحسین آن گشوده‌اند. جذابیت این فیلم در ساختار فنی آن نیست، بلکه حس زیبا و مشترکی است که در آن جریان دارد، حسی که تمام عاشقان سینما آن را درک می‌کنند، شکوه سینما و جذابیت فیلم. پخش چند باره و تکه تکه شده "سینما پارادیزو" از تلویزیون باز هم دیدنی است، برای اینکه آدمی را به آن فضای خاص سینما می‌برد، سینمایی که بخشی از وجود تماشاچیان شده بود. مردم این شهرستان یا روستای ایتالیایی که عاشقان سینه چاک سینما بودند، نماینده همه مردم سینمارو و سینمادوست بوده و هستند. دیدن فیلم "سینما پارادیزو" غم غربتی در انسان ایجاد می‌کند که ناگفتنی است. مردم به عشق سینما پای به سالن تاریک می‌گذاشتند، برای آنان خود سینما مطرح بود، نه فیلمی که روی پرده می‌رفت. هر کدام از تماشاچیان دارای شخصیت خاصی بودند که در یک اجتماع کوچک به چشم می‌آمد، شخصیت‌هایی که نمونه آن در سراسر دنیا فراوان بوده و هست.

"سینما پارادیزو" در کشور ما نیز نمود عینی داشت، یادش بخیر عاشقان سینمایی که همواره در سالن سینماها جا خوش کرده بودند، گویی قلب زندگی‌شان در آنجا می‌تپید.

چقدر لذت داشت ورود به سینما و حس کردن فضای جالب توجهش. برخی آن قدر سینما می‌رفتند که حتی در سالن جای خاصی داشتند، صاحب سینما کنترلچی و بوفه‌دار همه آنان را می‌شناختند. "سینما پارادیزو" صحنه‌ای جالب و گیرا دارد که تاثیر‌گذار است، صحنه‌ای که یکی از تماشاچیان می‌میرد و مردم روی صندلی خالی او یک دسته گل گذاشته بودند. این صحنه احتیاج به تفسیر و تحلیل ندارد، زیرا خود گویای وصف حال عاشقان سینماست. گاهی وقتی سینما می‌رفتیم، بعضی از صندلی‌های خالی ما را نگران می‌کرد و از خود می‌پرسیدیم.، چه اتفاقی افتاده که فلان کس امروز به سینما نیامده؟! مشکل بزرگ سینمای امروز ایران انقراض نسل عاشقان سینماست، عاشقانی که تحت هر شرایطی حتی بیماری خود را به سالن‌های سینما می‌رساندند. تنفس در فضای سینما به کالبد آنان روح تازه‌ای می‌دمید.

عاشقان سینما، مخصوص قشر خاصی نبود، از دکتر و مهندس گرفته تا کارمند و کارگر و دانش‌آموز جزو این گروه بودند. عشق به سینما آنچنان بود که من و دیگر عاشقان سینما را از مدرسه فراری می‌داد و به سالن‌ها می‌کشاند. پیه همه چیز را به تن می‌مالیدیم، از کتک مفصل گرفته تا اخراج از مدرسه که همیشه هم اتفاق می‌افتاد. هیچ ناملایمتی باعث نمی‌شد سینما را برای لحظه‌ای فراموش کنیم.

سینمادارها نیز به عشق این گروه از مردم و با توجه به حضور همیشگی‌ آنان فیلم‌های مورد نظر را خریداری و روی پرده می‌فرستادند. هر سینماداری مخاطبان خود را می‌شناخت و تا آنجا که می‌شد، فیلم مورد علاقه آنان را اکران می‌کرد.

همه مردم حق انتخاب داشتند کدام فیلم را ببینند. همین آزادی عمل مردم را به دیدن فیلم تشویق می‌کرد. عاشقان سینما می‌دانستند کدام سینماها چه نوع فیلم‌هایی نمایش می‌دهند، برای همین برای‌شان سخت نبود انتخاب سینمای مورد علاقه. سینماهای فیلم‌فارسی، هنری، بزن بکوب، تفکر برانگیز و... همه مشخص بود. سینمای ایران دیگر نه عاشق سینما دارد و نه حق انتخاب به مخاطب می‌دهد. در همه سینماها چند فیلم بیشتر اکران نمی‌شوند و همه مجبور هستند به دیدن همین چند فیلم مشخص بروند. نتیجه مشخص است، انقراض نسل عاشقان سینما و ریزش شدید مخاطب.

عاشقان سینما برای لذت بردن به سینما می‌رفتند و مخاطبان امروز سینما فقط برای وقت تلف کردن. وقتی انگیزه و حق انتخاب نباشد، وضعیت همین است که امروز هست.

مخاطبان دیگر حق ندارند فیلم‌های خارجی خوب را روی پرده ببینند، این حق مسلم را عده‌ای که فقط به سود خود فکر می‌کردند از مردم گرفتند. مهلک‌ترین تصمیمی که برای سینما گرفته شد و آن را به نابودی کشاند، همین جلوگیری یا محدود کردن اکران فیلم‌های خارجی بود. وقتی رقابت وجود نداشته باشد، فیلم‌های ایرانی هر روز ضعیف‌تر می‌شوند، آنچنان ضعیف که دیگر مخاطبان برای اتلاف وقت هم پای به سینما نگذارند. "سینما پارادیزو" غم غربتی ایجاد کرد که دوباره آهی کشیده و یادی از دوران پررونق سینما و عاشقان آن بکنیم، خاطره‌ای که دیگر هرگز زنده نخواهد شد. یادی هم بشود از فیلیپ نواره، بازیگر بزرگ که در "سینما پارادیزو" و فیلم‌های دیگر همیشه خوش درخشیده و حسی را که باید به مخاطب انتقال داده است. یادی هم از آپاراتچی فقید سینمای ایران که چون همتای سینما پارادیزویی‌ خود پس از نابینا شدن هم با عشق تمام به سینما می‌آمد، زیرا سینما همه زندگی‌اش بود. یاد همه عاشقان سینما، زنده و مرده گرامی باد.

سید رضا اورنگ