سرویس سینمایی هنرآنلاین: نادر سلیمانی بازیگری را با مجموعه‌های طنز تلویزیونی شروع کرد. او با بازی در مجموعه‌های "ساعت خوش" و "باغ مظفر" به شهرت رسید. سلیمانی می‌گوید رضا عطاران یکی از دوستان نزدیک او در عرصه بازیگری است که همکاری‌های زیادی هم با هم داشته‌اند. از مجموعه "ساعت خوش" تا فیلم "نهنگ عنبر" که هر دو با هم به ایفای نقش پرداختند. سلیمانی در مجموعه " کلاه پهلوی" و "معمای شاه" در مجموعه‌های تاریخی تلویزیون هم بازی کرده است. او معتقد است تئاتر، مادر همه هنرهاست که اگر بازیگری، از هنر تئاتر به سینما و یا تلویزیون قدم بگذارد، بعد از مدتی دوباره دلش برای صحنه اجرا تنگ خواهد شد. با این بازیگر پر کار سینما به صحبت پرداخته‌ایم که با هم می‌خوانیم. شما حرفه بازیگری را با تئاتر آغاز کرده‌اید، اما در تلویزیون و سینما به شهرت رسیدید. حتماً در جریان هستید که اکثر بازیگران سینما، تلویزیون و تئاتر مشترک در این سه عرصه به ایفای نقش می‌پردازند، در‌این‌باره نظری دارید؟ اصولاً تئاتر، مادر همه هنرهای نمایشی ست. به عقیده من از وقتی که بازیگر به هنر تئاتر روی می‌آورد، با فضایی از بازیگری آشنا می‌شود، که انصافاً فضای سخت و پر انرژی است. متاسفانه خیلی از بازیگران هم به دلیل مشکلات زندگی مجبور می‌شوند که علاوه بر تئاتر در مجموعه‌های تلویزیونی یا سینما هم فعالیت کنند. به هر حال این سه عرصه دستمزدهای متفاوتی هم برای بازیگران دارند. اما اغلب بازیگرانی که وارد تلویزیون شده‌اند، تحصیلات تئاتر دارند. خود من و یا نصرالله رادش و یا رضا عطاران از جمله بازیگرانی بودیم که در اصل سابقه صحنه اجرا و تئاتر را داشته‌ایم. در اصل بازیگرانی که با تحصیلات وارد عرصه بازیگری می‌شوند، فرایند بازیگری را خیلی اصولی تر اجرا می‌کنند. به هر حال بازیگری در تئاتر انقلابی است که هر بازیگر می‌تواند درون خود ایجاد کند. اگر بازیگران یک بار صحنه تئاتر را تجربه کنند قطعاً در عرصه کاری خود موفق تر خواهندبود. همچنان در عرصه تئاتر فعال هستید؟ من عضو خانه تئاتر و وابسته به خانه تئاتر هستم و در صنف خودم همچنان کار می‌کنم. الان هم آرزو دارم دوباره به صحنه تئاتر برگردم، اما گاهی موقعیت‌های زندگی و فشارهای مالی بازیگران را وادار می‌کند که در هر پروژه‌ای به ایفای نقش بپردازند. اغلب و در هر شرایطی همکارانم به بازیگری روی می‌آورند تا تأمین نیازهای مالی خود شوند، اما در عرصه تئاتر باید هر بازیگری به خود فرصت فکر و نگرش بدهد و خود را محک بزند. چرا که تفاوت زیادی بین بازیگری در سینما و تلویزیون تا تئاتر است. فکر می‌کنید اغلب بازیگران بر اساس شرایط زندگی، بازی در پروژه‌ای را انتخاب می‌کنند؟ ببینید نمی‌شود درباره این موضوع قاطع صحبت کرد. به هر حال بازیگرها از نظر مالی و نیز انتخاب موقعیت زمانی و مکانی آزاد هستند. بازیگران هستند که هنر تئاتر را زنده نگه داشته‌اند. از طرفی خیلی از بازیگران وارد تئاتر شدند و با این هنر بازیگری متولد شدند. جالب است که خود من دو سالی از عرصه تئاتر دور بودم، اما مجدداً دوست دارم در این هنر به فعالیت بپردازم. احساس می‌کنم تئاتر به نوعی هنر زندگی است.

اما بازی در عرصه تئاتر تمرکز بالایی می‌خواهد، هر بازیگری از پس آن بر می‌آید؟ تمرکز بازیگر تئاتر با نفس‌های تماشاگر همراه است. این بازیگر است که از تماشاگران انرژی می‌گیرد و همان انرژی را صرف بازی خود می‌کند. البته در عرصه هنر توفانی رخ داده است که امیدوارم دامن گیر هنر تئاتر نشود. چطور؟ آیا این توفانی که می‌گویید در عرصه سینما و تلویزیون هم دیده می‌شود؟ خیلی از بازیگران به دلیل استفاده از نام خود وارد عرصه‌های مختلف هنر می‌شوند. امیدوارم این توفان وارد عرصه تئاتر نشود چرا که خیلی از استادان این عرصه برای هنر تئاتر زحمت کشیده‌اند. حالا خیلی از دوستان من با استفاده از شهرتی که دارند، می‌خواهند هنر تئاتر را هم تصرف کنند.

شما در فیلم‌های زیادی به ایفای نقش پرداختید. در حالی که می گویید شاید نیاز مالی هم در شرایط کاری خود نداشته باشید. پس این انتخاب بازی در فیلم‌های مختلف از کجا می‌آید؟ من بازیگر خودم را محدود به نقش خاصی نمی‌کنم. اگر من توانایی بازی در نقشی را داشته باشم، حتماً آن را می‌پذیرم. به همین دلیل برای بازی‌ام چارچوب فلزی درست می‌کنم که فلان فیلم را بازی کنم و یا فلان فیلم را نپذیرم. اینکه در دوفیلم شاد به نام "دریاکنار" به کارگردانی آرش معیریان بازی کرده‌ام و به طور همزمان در فیلم "نهنگ عنبر" به کارگردانی سامان مقدم هم به ایفای نقش پرداخته‌ام، اتفاق عجیبی برایم نیست. به هر حال در فیلم "نهنگ عنبر" با رضا عطاران دوست قدیمی و دیرینه‌ام همبازی هستم. اتفاقاً عطاران از جمله بازیگرانی است که هر دو با تئاتر حرفه‌مان را شروع کردیم. با این حال در هر فیلمی که به ایفای نقش می‌پردازم به نوعی خودم را تحت آزمایش قرار می‌دهم. به همین دلیل بازی‌ام را محدود به نقشی نمی‌کنم. این فرمول را در زندگی‌ام هم داشته‌ام. همیشه خودم را در زندگی محک زده‌ام.

علاوه بر سینما و تئاتر چرا از تلویزیون فاصله گرفته‌اید؟ این روزها که مشغول بازی در کار داود میرباقری با نام "دندون طلا" هستم که دراین مجموعه نقش یک ارمنی را بازی می‌کنم که کافه‌چی است. این نقش را دوست دارم و برای آن انرژی می‌گذارم. تلویزیون جعبه جادویی است که خیلی از مواقع پله تلقی برای رشد کردن عده‌ای از بازیگران بوده است. هیچ بازیگری از این که با رسانه ملی کار کرده است، به نظر من ناراضی نیست. به هر حال تلویزیون مخاطب خاص ندارد. از مردم پائین‌دست تا مردم بالا‌دست و غنی همه مخاطب تلویزیون هستند. واقعاً افتخار می‌کنم برای تلویزیون فعالیت کرده‌ام. بااینکه از مجموعه "معمای شاه" هنوز هم طلب مالی دارم، اما به تلویزیون احترام می‌گذارم و امیدوارم که تلویزیون هم دوباره اعتماد بازیگران را با پرداخت به‌موقع دستمزدها جلب کند. بعضی وقت‌ها هم نقش‌های کوچکی ایفا کرده‌ام ولی با میل باطنی‌ام آن را پذیرفته‌ام. بدقولی‌های تلویزیون باعث می‌شود تا خیلی از بازیگران گله‌مند از وضعیت صداوسیما باشند. آن کارگری که برای کار خود دستمزد می‌گیرد با من بازیگر هیچ فرقی نمی‌کنیم؛ هر دو مشغول کار هستیم. پس خدایی نکرده نباید کاسه گدایی برای فعالیت هنری‌مان برداریم. امیدوارم این وضعیت سروسامان بگیرد. در انتها صحبتی دارید؟ این روزها مشغول یک پروژه کاری با شبکه دوم سیما برای کودکان هستم. احساس می‌کنم سروکله زدن با بچه‌ها برایم لذت‌بخش است. البته این را هم بگویم که تهیه‌کننده این کار هم شخصی است و تا حدودی خیالم از پرداخت دستمزد مالی کار راحت است. انتهای پیام/

صبا شادور