سرویس سینمایی هنرآنلاین : خیلی‌ها خشونت در سینمای ایران را در کاراکترهای زن و سینمای روشنفکری می‌دانند و بعضی‌ها هم بر این تصور هستند که اگر خشونت را از سینما حذف کنیم، خیلی از جذابیت‌های بصیری را در این هنر تصویری زیر سئوال خواهیم برد.

گاهی این خشونت‌ها در سینمای ایران شامل مسائل اجتماعی، گاهی منجر به دعواهای خانوادگی و بعضا برای جذب مخاطب است که تماشاگر تا حدی با فضایی متفاوت فیلم‌ها روبرو شود.

البته باید این موضوع را هم در نظر گرفت که بار‌ها از ضعف فیلمنامه‌ها در عرصه سینما گله کرده‌ایم و گفته‌ایم بخشی از ابتذال در سینمای ایران به فیلمنامه‌های ضعیف و بی‌اساس برمی‌گردد.

آنچنان که باید و شاید روی نگارش فیلمنامه‌ها کار نمی‌شود؛ پس می‌توان بخشی از تنوع در مضمون فیلم‌های امروز را نمونه‌ای از متفاوت بودن فیلمنامه‌ها دانست. حالا به هر قیمتی، از خشونت‌های آزاردهنده تا داستان‌هایی با پایان باز.

در سال‌های اخیر بیشتر فیلمنامه‌نویسان عرصه سینما سعی کرده‌اند، داستان متفاوتی را با اتفاقات عجیب و غریب روایت کنند. البته گاهی این فیلم‌ها به دلیل خشونت بیش از اندازه در توقیفی می‌مانند و یا خیلی دیر به روی پرده سینما می‌روند. اگر لحظه‌ای به لیست فیلم‌های خشونت آمیز نگاهی کوتاه و امروزی بیاندازیم، با خیلی از فیلم‌ها روبرو می‌شویم، اما تعریف خشونت در سینمای ایران مهم‌ترین عاملی است که باید مورد توجه قرار بگیرد.

به عنوان مثال فیلم "هیس دختر‌ها فریاد نمی‌زنند" به کارگردانی پوران درخشنده، نوعی از خشونت را به نمایش می‌گذارد که در عین آگاهی از اتفاقی برای مخاطب، ذهن آشفته شخصیت اصلی داستان را هم نشان می‌دهد. از این فیلم بگذریم، شاید فیلم "خانه پدری" به کارگردانی کیانوش عیاری نمونه‌ای واقعی‌تر از این مسئله باشد. خشونت ابتدای فیلم آنچنان روی مخاطب تاثیر می‌گذارد که اگر کل داستان هم روایت شود، باز هر موقع نام فیلم "خانه پدری" به گوشمان برسد، صحنه خشونت ابتدای فیلم در ذهن هر کدام از ما نقش می‌بندد.

این روزها با اکران چند فیلم در گروه فیلم‌های اکران "سینمای هنر و تجربه" به سر می‌برند، بیشتر می‌توان به خشونت در سینمای امروزی ایران یقین پیدا کرد."ماهی و گربه" به کارگردانی شهرام مکری این ذهنیت را برای تماشاگر ایجاد می‌کند که خوردن گوشت انسان‌ها می‌تواند چه دلهره و وحشتی را رقم بزند.

یا درمورد "پرویز" به کارگردانی مجید برزگر، اگر کلیت داستان را جمع‌بندی کنیم به این نتیجه می‌رسیم وقتی چیزی باعث آزار ذهن یک شخص می‌شود، از بین بردن اطرافیان نوعی التیام موقت برای ذهن پریشان او خواهد بود. انگار اتفاقات رخ می‌دهند تا قرص مسکنی برای هر کدام از شخصیت‌های نام برده شده در فیلم‌های امروز باشند.

به تازگی فیلم "روایت ناپدید شدن مریم" به کارگردانی محمدرضا لطفی هم اینگونه داستانی با وحشت و دلهره به همراه دارد.

اگر این فصل از سینما را فصل خشونت در سینمای ایران بنامیم، بی‌راه نگفته‌ایم. به هر حال آنچه مهم است، بیش از همه مخاطب سینماست که ممکن است به دلیل افزایش خشونت در فیلم‌ها، سینما را پس بزند و سالن‌های سینما به دوره‌های سخت اکران فیلم‌ها برگردد.

با این حال سینمای ایران در هر دوره‌ با موجی همراه می‌شود که این موج بیشتر ناشی از افراط و تفریط است تا جذابیت داستان‌هایی که این روز‌ها بیشتر از گذشته خشونت را در فیلمنامه‌ها ترویج می‌دهند.

از همه این‌ها هم که بگذریم در فضای جامعه امروز افسردگی از گوشه و کنار وارد زندگی‌ها شده و در عین حال که مسئولان سعی می‌کنند این فضا را تغییر دهند، فیلم‌های سینمایی خشونت را در ذهن مخاطبان پرورش می‌دهند. تضادی که با هنر تصویر تاثیر بیشتری بر ذهن مخاطبان خواهد گذاشت.

انتهای پیام/

صبا شادور