سرویس سینما هنرآنلاین: پس از تولد سینما، مردم با شگفتی با این پدیده برخورد کردند. رفته رفته و پس از تولید و اکران تعداد زیادی فیلم و ساخت سالن‌های نمایش، برخی از مردم شیفته این هنر- صنعت شدند، آنچنان شیفته که بخشی از زندگی خود را وقف آن کردند. همین شگفتی باعث شد تا سرمایه‌گذاری‌های بیشتر در سینما انجام شده و فیلم‌های با کیفیت‌تری ساخته و روی پرده بروند. پس از گسترش سینما، تماشاگران به دو دسته عمده تقسیم شدند، یکی شیفتگان آن و دیگری کسانی که برای تفریح و وقت‌گذرانی سراغ آن می‌رفتند. این دو گروه عمده، هر دو برای اقتصاد سینما مهم و باارزش بودند و هستند، زیرا هم سرمایه سینما را تأمین می‌کنند و هم به پیشرفت آن کمک شایان. برای سردمداران سینما و دست‌اندرکاران این هنر - صنعت، گروه اول، یعنی شیفتگان سینما بسیار با ارزش‌تر بوده، هستند و خواهند بود. برای این گروه که بر آنان می‌توان عشق سینما، نه خوره سینما نام نهاد، خود سینما مهم است و نفسی که در این فضا می‌کشند. به نوعی آنان معتادانی هستند که به سینما و فضای آن اعتیاد پیدا کرده‌اند. آنان باید به سینما رفته و در فضای آن تنفس کنند، اگر نروند در وجود خود احساس کمبود شدیدی می‌کنند.

خوره‌های سینما، معمولاً با اکثر سینماهای شهر آشنا بوده و فضای آنها را می‌شناسند. زیرا بارها و بارها در این سالن‌های سینما به تماشای فیلم نشسته‌اند. خوره‌های سینما،‌ گاه در طول روز چند فیلم را به تماشا می‌نشستند. شاید برای جوانان امروز این باورپذیر نباشد، اما به واقع این گونه بود. برای همین اقتصاد سینما روی آنان حساب ویژه‌ای باز کرده بود. با وجود خوره‌های سینما، سرمایه‌گذاران سینما اطمینان داشتند به حداقل سود خود لااقل خواهند رسید. برای همین می‌توانستند با توجه به حضور دائمی آنان در سینما، برای کوتاه مدت و بلند مدت این هنر- صنعت پرطرفدار برنامه‌ریزی کنند. همین برنامه‌ریزی‌ها و حساب‌گری‌های دقیق، نه تنها باعث شد سینما خود را سرپا نگه دارد، بلکه موجب شکوفایی آن و پیشرفت هرچه بیشتر شد. در کشور ما نیز در زمانی نه چندان دور، این خوره‌های سینما در فضای آن تنفس کرده و صنعت سینما را در کشور سرپا نگه می‌داشتند. برای این گروه، پیش از فیلم خود فضای سینما جذاب بود، سر در سینما، ورودی، خرید بلیت، قدم زدن در لابی، دیدن عکس‌ها و پوسترهای چسبیده به دیوار و دیدن آنونس برنامه‌های آینده، همه و همه جذابیت‌هایی بود که پیش از شروع نمایش فیلم، آنان را به وجد آورده و روح‌شان را جلا می‌داد.

این گروه، سینماروهایی حرفه‌ای بودند که می‌شد روی‌شان حساب ویژه‌ای باز کرد. رونق سینما در گروی حضور آنان بود، هست و خواهد بود. پیش از انقلاب اسلامی و دهه آغازین آن، هر فیلم و سینمایی طرفداران خود را داشت و سینماداران روی حضور آنان حساب باز می‌کردند، زیرا اقتصاد سینمای‌شان وابسته به آنان بود. متأسفانه بعدها اجرای سیاست‌های غلط در سینما توسط کسانی که فقط به جیب خود فکر می‌کردند،‌ باعث فراری دادن خوره‌های سینما از سالن‌های نمایش دهنده شد. آنان بسیار صبر کردند اوضاع بهتر شود تا بتوانند دوباره با محبوب‌شان دیدار داشته باشند، اما اجرای هرچه بیشتر سیاست‌های اشتباه و شکست‌خورده توسط عده‌ای سودجو موجب شد، نه تنها خوره‌های سینما دل از دیدن فیلم ببرند، بلکه از فضایی که تنفس کردن در آن برای‌شان حکم زندگی را داشت نیز پای بریدند. شاید امروز باور کردنش مشکل باشد، اما بخشی از این خوره‌های سینما را کارمندانی تشکیل می‌دادند که بعد از فراغت از کار، جای آنکه به خانه بروند به سینما می‌رفتند.

عشق دانشجویان و دانش آموزان نیز به سینما آنچنان بود که آنان را وادار می‌کرد از مدرسه و دانشگاه گریخته و در سالن‌های نمایش دهنده فیلم پناه بگیرند. با حضور چنین سینه چاکانی سینما رونق داشت. سینماروی اتفاقی و تفریحی هرگز نمی‌تواند مانند خوره‌های سینما به رونق اقتصادی آن کمک کند. برخی از این خوره‌های سینما، اکنون یا وارد این حرفه شده‌اند، یا منتقدانی هستند که در این عرصه قلم می‌زنند. در این زمانه، به روزترین فیلم‌های دنیا را می‌توان، در قالب دی وی دی یا اینترنت دید، اما لذت دیدن فیلم روی پرده هرگز با آن قابل مقایسه نیست.

امروز، کار به جایی رسیده که خوره‌های سینما، نه تنها پای به سالن‌های سینما نمی‌گذارند، بلکه حاضر نیستند حتی از مقابل آنها نیز عبور کنند، چه کسی مسؤول این فاجعه است؟! متأسفانه سیاست‌های غلطی که از دوره گذشته به سینما تحمیل شده و تماشاگران را فراری داده، در حال حاضر نسبتاً پا برجاست. یکی از مهم‌ترین این سیاست‌های غلط، ممنوع و محدود کردن اکران فیلم‌های مناسب خارجی است. تعطیلی و تخریب بسیاری از سینماهای کشور که هنوز ادامه دارد، دستاورد این سیاست غلط است. نمایش ندادن فیلم‌های خارجی در سینماهای کشور، باعث شده تا از سینمای روز جهان عقب بمانیم و کارگردانان جوان درجا بزنند. عاشقان واقعی سینما، از مسؤولان جدید سینمایی انتظار دارند تا جلوی این سیاست‌های غلط و سینما برانداز را بگیرند.

این مسؤولان نباید تنها با سینماگران مشورت کنند، بلکه باید با عاشقان و سینه‌چاکان این عرصه نیز جلسه بگذارند و درد دل‌شان را بشنوند. این علاقه‌مندان هستند که سالن‌های سینما را پر می‌کنند، نه فقط سینماگران. حیات و رونق سینما، در ایران و جهان وابسته به حضور خوره‌های سینماست. با حضور آنان می‌توان برای آینده برنامه‌ریزی کرد و امید به رشد اقتصادی سینما داشت. بدون آنان وضع به همین منوال خواهد بود و بدتر نیز خواهد شد. آقای وزیر ارشاد، جناب ایوبی معاون سینمایی وزیر، راهکاری پیشه کنید تا خوره‌های سینما دوباره به سالن‌ها بازگردند. رونق سینما در گروی حضور خوره‌های سینماست. این اصلی است که هیچ‌کس نمی‌تواند به آن خدشه‌ای وارد کند، چه در جهان و چه در ایران.

انتهای پیام/

سیدرضا اورنگ