سرویس سینمایی هنرآنلاین: "حراج" داستان زنی را روایت میکند که با به زندان افتادن همسرش، ناگزیر به تحمل توفانی سهمگین است که در زندگیاش وزیدن گرفته است. شخصیت فروغ این فیلم قرار است بر خلاف کلیشههای جا افتاده سینمای ایران برخوردی شجاعانه و صبورانه با مشکلات پیش رو داشته باشد. هر چند در خلوت از این همه ایستادگی میشکند و فرو میریزد، اما دستکم میکوشد هنگامی که باید، با اقتدار به نبرد با کوران حوادث برود. این زنهایی که کنار و مقابل او قرار گرفتهاند هستند که با شکنندگیها و نیازمندیشان به حمایت، او را تضعیف میکنند. شهابی فیلم خود را با رویکردی رئالیستی ساخته است. رئالیسمی که در آنجای دکوپاژ خالی است. این نقطه ضعف فیلم است یا نقطه قوت آن؟ با توجه به لحن و شیوه روایت فیلم فقدان دکوپاژ تا حدودی منطقی به نظر میرسد، اما جاهایی از فیلم، این رویه به آشفتگی و تشتت میانجامد. فضای مینیمالیستی قصه به این سبک از کارگردانی راه میدهد ولی به نظر میرسد شهابی در این ساختار به افراط افتاده تا جایی که قصه از ریتم میافتد و بیشتر در عرض گسترش پیدا میکند و جلو نمیرود. اتکای بیش از حد "حراج" به دیالوگهای رد و بدل شده میان شخصیتهای اصلی از نقطه ضعفهای جدی فیلم است. از این منظر فیلمنامه به یک نمایش رادیویی تبدیل شده که با از دست دادن یک دیالوگ نه اتفاق خاصی میافتد و نه مسیر ذهن مخاطب به اشتباه میرود. در حقیقت تمامی بار تقسیم اطلاعات بر دوش کلام است و ظرفیتهای بصری سینما در این فیلم چندان مورد استفاده قرار نگرفتهاند.
میزانسنها هم به گونهای طراحی شدهاند که بیشتر مناسب تلهفیلمها هستند نه یک فیلم سینمایی. با توجه به موقعیت دراماتیک جذابی که پیرنگ ایجاد میکند فرصت مناسبی برای پرداخت رخداد برای فیلمنامه نویس و کارگردان به وجود آمده که از کف رفته است. اصرار شهابی بر تبعیت از فرم پست مدرن روایت - برگرفته از مسیر نوین فیلمسازی در اروپای دهه اخیر- این پتانسیل نهفته را آزاد نکرده است. اصرار بر فرم امر بدی نیست، به شرطی که با محتوا هماهنگی داشته باشد و به نظر میرسد در "حراج" این توازن میان فرم و محتوا برقرار نشده است. اما "حراج" نکتههای مثبتی هم دارد. مهمترین آن نوع روابط شخصیتهای اصلی وپرداخت متناسب کاراکترهاست. آدمهایی ملموس و قابل بازشناسی که به قدر کافی ریزه کاریهای شخصیتی دارند و صاحب هویتی روشناند. به ویژه دو کاراکتر اصلی یعنی فروغ و دوست صمیمیاش پروانه که با بازی درست و روان فریبا خادمی و نسیم ادبی، به یکی از بهترین زوجهای سینمایی ایران در میان شخصیتهای زن بدل شدهاند. گرمای رابطه پرتلاطم و پرفراز و نشیب به ذهن تماشاگر هم رخنه میکند. این دو بازیگر باشناختی درست از ویژگیهای نقشهایشان و دوئل کلامی بیپایانی که میان آنها برپاست، حس لازم را به تماشاگر منتقل میکنند. فیلمهای ایرانی که به مسائل حقوقی در قالب پیرنگ اصلی داستانی (و یا یک شاخه فرعی از قصه) میپردازند معمولا با گافهای قضایی همراهند و این نکته لزوم بهرهگیری از مشاوران حقوقی را گوشزد میکند. یکی ازدلایل جنجالی شدن برخی فیلمها بیتوجهی به این موضوع است. "حراج" در این زمینه رویه درستی در پیش گرفته و بدون ایجاد ابهامهای حقوقی قصه را به پایان میرساند. در نهایت میتوان گفت که حسین شهابی همچون فیلم قبلیاش "روز روشن" دغدغههایی قابل اعتنا دارد و سینما را ابزار مناسبی برای طرح این دغدغههای اجتماعی یافته است. قصه جذاب و پر کششی هم برای فیلمش انتخاب کرده، اما امساک او در پرداخت دراماتیک و نادیده گرفتن امکانات تصویر و زبان آن در سینما، فیلمهایش را از تاثیرگذاری لازم بازداشتهاند.
"حراج" فیلم محترمی است که انگار عامدانه میخواهد به چشم نیاید. تاکید فیلمساز روی تعلق به سینمای مستقل و ارزانقیمت و نمایش مهجور فیلم در یک یا دو نوبت در سالنهای پرمخاطب شهر تهران هم به این نادیده ماندن دامن خواهد زد. انتهای پیام/ مازیار فکری ارشاد