دیگر همه می دانیم که ساختن یک فیلم عاشقانه در مناسبات پیچیده سینمای ایران و ملاحظاتی که از هر سو بر گرده فیلمساز می نشیند چه کار دشوار و گاه عبثی است اما همین که آذربایجانی جوان دل به دریا زده و فیلمی با این مضمون می سازد وسه سال برای اکرانش صبر می کند و در بدترین شرایط و با کمترین تبلیغات اکران می کند ، ستایش برانگیز است. "تجریش ناتمام" قصه یک عشق کهنه و فراموش شده را روایت می کند.عشقی که در پیچ و خم روزمرگی های زندگی به دست فراموشی سپرده نشده و هنوز هم بیش و کم زنده است.زن و مردی میانسال ، بیست سال پس از دوران جوانی و شور و شر عاشقی بار دیگر با هم ملاقاتی یک روزه دارند.این فرصت یک روزه زمانی است برای تجدید خاطرات قدیم ، ملاقات دوستان قدیم و به یاد آوردن آن چه دو دهه قبل میان این دو رفته است.این مرد و زن میانسال در یک صبح تا شب پر حادثه و پرخاطره به سراغ جاهایی می روند که در آن عاشقی کرده اند.در پایان روز این سرنوشت محتوم آنهاست: جدایی و بازگشتن به جایی که امروز هریک به آن تعلق دارند. زوج اصلی فیلم همراه با دوستان قدیم که مدت هاست از هم بی خبرند ملاقات هایی کوتاه دارند و به مرور روزهای خوش گذشته می پردازند.این جمع دوستان به سینما و تئاتر تعلق خاطر دارند و همین نکته جذابیت شان را برای سینما و تئاتر دوستان بیشتر می کند.چرا که هر کس می تواند از ظن خود یار آنها شده و شاید گوشه ای از زندگی و خاطرات خود را لابلای تصاویر و گفتار فیلم بیابد. یکی از مولفه های اصلی و قابل بررسی فیلم ، ارجاع و ادای دین به فیلم کالتِ "هامون" ساخته داریوش مهرجویی است.اما این نکته که می تواند به نقطه قوت فیلم بدل شود، به دلیل اصرار زیاده از حد فیلمساز، عملا کارکردی معکوس یافته و به نقض غرض تبدیل می شود.ارجاع های پرشمار شخصیت ها به دیالوگ ها و موقعیت های آن فیلم ماندگار در تاریخ سینمای ایران جذابیت این موضوع را پس از چند بار از میان می برد.این ارجاع های بیشتر کلامی در دو یا سه بار اول جذابند اما با تکرار زیاده از حد تاثیر گذاری خود را روی مخاطبی که "هامون" را دیده و دوست دارد از کف می دهد.کسانی هم که فیلم را ندیده و مانند یک نسل از سینمارو های ایرانی با آن فیلم زندگی نکرده باشند ، جز سردرگمی نصیبی نخواهند برد. روند تدریجی فروریختن دیوار فاصله میان دو شخصیت اصلی ، با گشت و گذارشان در شهر ، ملاقات با دوستان قدیمی ، شنیدن ترانه های خاطره ساز و حرف های ناگفته مانده از قدیم به خوبی حس و حال نوستالژیک لازم برای خلق فضای مورد نظر فیلم و فیلمنامه را القا می کند.گاه ناگفته های در دل مانده با نگاه ها و آه کشیدن های دو شخصیت اصلی ( که محمدرضا فروتن و شقایق فراهانی انصافا در خلق و پرورش آنها موفق عمل کرده اند) بر چارچوب روایت افزوده می شود.در نهایت پیداست که این دو از ابتدای روز و ملاقات چندین ساعته خود می دانند که به هزاران دلیل ،راهی برای بازگشت و تجدید عشق کهنه وجود ندارد.ولی همین ملاقات یک روزه و بر زبان آوردن برخی ناگفته ها، ارزش آن را دارد که به این سفر درونی دست بزنند.

یکی دیگر از نقاط ضعف "تجریش ناتمام" را می توان در پایان بندی فیلم جست و جو کرد.به نظر می رسد فیلم به درستی می توانست در لحظه پیاده شدن زن از خودروی مرد و خداحافظی شان همراه با قطره اشکی برگوشه چشم به پایان برسد.ولی اصرار بر ورود به خانه زن و نمایش تنهایی او با تنها فرزندش که یادگاری از همسر درگذشته اش است اندکی حس و حال و تاثیرگذاری قصه را کاهش می دهد.در نهایت " تجریش ناتمام" فیلم خاطره انگیز و یکی از معدود عاشقانه های قابل تحمل و تامل سینمای ایران است که در گذر زمان می تواند برای نسل های مختلف خاطره ساز و ماندگار شود.

انتهای پیام/

مازیار فکری ارشاد