به گزارش سرویس تلویزیون هنرآنلاین؛ت لویزیون در حال حاضر مهم‌ترین، ارزان‌ترین، گسترده‌ترین و تاثیرگذارترین رسانه در دنیاست. این حقیقتی است که باید پذیرفت. سینما و حتی مطبوعات نیز تأثیرگذاری و فراگیری تلویزیون را ندارند. تلویزیون امروزه تأثیر مستقیم روی تمام ارکان و عناصر جامعه دارد از سیاست گرفته تا ورزش. با پی بردن به اهمیت این رسانه در جهان و برای گسترش و تأثیرگذاری بیشتر روی مخاطبان، کم کم شبکه‌های مختلف تلویزیونی در سطح جهان راه‌اندازی شدند. با استقرار ماهواره‌ها در فضا و رله تصاویر از طریق آنها، جهان شاهد افزایش هر روزه شبکه‌های تلویزیونی بود، هست و خواهد بود.

هر شبکه‌ای برای راه‌اندازی باید حداقل امکانات فنی و انسانی را داشته باشد تا بتوان روی آن، شبکه تلویزیونی نام نهاد.

در کشور ما نیز که زمانی با یک شبکه نصف و نیمه پا به عرصه نهاد، بعدها به سه شبکه افزایش یافت. این روند پس از انقلاب اسلامی نیز ادامه داشت. پس از پایان جنگ تحمیلی و فارغ شدن کشور از یک مشکل بزرگ، لزوم افزایش شبکه‌های تلویزیونی احساس شد تا بتوان هم برنامه‌های بیشتری تولید و هم مخاطبان را بیش از پیش جلب این جعبه جادویی کرد.

در این مدت شبکه‌های مختلف با امکانات ماهواره‌ای راه‌اندازی شد که برخی از آنها معاند جمهوری اسلامی بودند. ایران نیز توانست چند شبکه دیگر راه‌اندازی کند. شبکه‌های 3، تهران، 4 و خبر از جمله این شبکه‌ها بودند که توانستند برای خود جایگاهی در بین مخاطبان پیدا کنند. متأسفانه در این یکی دو سال اخیر، بدون برنامه‌ریزی مشخص، اختصاص بودجه مناسب و حداقل امکانات، صداوسیما شبکه‌های خلق‌الساعه‌ای را راه‌اندازی کرد که هیچ کدام هویت مستقلی نداشته و ندارند. اکثر قریب به اتفاق این شبکه‌ها از امکانات شبکه‌های دیگر استفاده می‌کنند. راه‌اندازی قارچ‌گونه شبکه‌های جدید بدون امکانات سؤال بزرگی است که هنوز مدیران ارشد صداوسیما به آن پاسخی نداده‌اند، مطمئناً پاسخی ندارند که بدهند.

شاید پاسخ آنها این باشد که برای مقابله با هجوم شبکه‌های مختلف ماهواره‌ای به این کار دست زده‌اند، اما این پاسخ نمی‌تواند جوابی منطقی و از روی عقل باشد، زیرا راه‌اندازی پرشتاب این شبکه‌ها که نه هویت مستقل دارند، نه امکانات و نه بودجه مناسب، نه تنها توان مقابله با شبکه‌های مدرن امروزی را ندارند، بلکه نقطه ضعفی به نقطه ضعف‌های صداوسیما نیز افزوده‌اند. در حال حاضر صداوسیما به دلیل عملکرد ضعیف مدیران، در حالت بحران به سر می‌برد، چه از لحاظ بودجه و چه از لحاظ تولید برنامه‌های مناسب برای مخاطب. این شبکه‌های جدید به انگل‌هایی می‌مانند که در حال مکیدن آخرین قطره‌های خون مادر ناتوان خویش هستند.

بدهکاری بیشمار و روزافزون صداوسیما به عوامل تولید برنامه‌ها و سریال‌ها دیگر توانی برای کسی باقی نگذاشته تا بتواند سریال‌سازی و تولید برنامه داشته باشد. برنامه‌ها و سریال‌های تلویزیون در حال حاضر به آگهی‌های بلند تبلیغاتی شبیه هستند تا سریال و برنامه. داشتن اسپانسر یکی از اهرم‌های ارزشمند تولید برنامه و ساخت سریال در جهان است، اما این اسپانسرها در شبکه‌های جهانی معنای دیگری دارند و در کشور ایران معنای دیگر. شرکت‌ها و سازمان‌ها به علت سرمایه‌گذاری روی برنامه‌ها و سریال‌های تلویزیونی، کنترل صداوسیما را در اختیار گرفته و آنچه می‌خواهند را به مدیران صداوسیما تحمیل می‌کنند. کار به آنجا کشیده که تبلیغ محصولات به صورت کاملاً ملموس و غیرطبیعی حتی در برنامه‌های کودکان نیز انجام می‌شود.

با این توصیفات این مدیران صداوسیما نیستند که آن را اداره می‌کنند، بلکه اسپانسرها سکان این کشتی طوفان زده و بادبان شکسته را در اختیار دارند. راه‌اندازی بی‌برنامه شبکه‌های بی‌شبکه! نیز دستاورد این سیاست‌های غلط است. به دلیل عملکرد نامناسب مدیران صداوسیما، مخاطبان تلویزیون ایران به شدت رو به کاهش گذاشته و جذب شبکه‌های ماهواره‌ای بیگانه شده‌اند. اگر مدیران صداوسیما اندیشه خود را به کار گرفته و یا از مشاوران آگاه و دلسوز کمک می‌گرفتند، صداوسیما هرگز به این حال و روز نمی‌افتاد.

انتهای پیام/