به گزارش خبرنگار سینمایی هنرآنلاین؛ ابراهیم حاتمی کیا فیلمساز کهنه کار سینمای جنگ، این روزها به تیتر یک تمام خبرگزاری ها و رسانه های داخلی و خارجی تبدیل شده است. او که امسال با فیلم سینمایی به میدان آمده بود بعد از اختتامیه سی و دومین جشنواره بین المللی فیلم فجر به شهرهای مختلف کشور برای برگزاری اختتامیه جشنواره فیلم فجر سفر کرد و بعد از آن اکران های دانشگاهی فیلم او شروع شد و این روزها در هر محفلی که حضور داشت، اظهارات متفاوتی کرد و حرف هایی تازه زد. حاتمی کیا از سکوت هشت ساله اش و شرکت در انتخابات، رضا درمیشیان، چمران، شهید وصالی و . . . سخن به میان آورد.

مشهد:سربازی روی فرش قرمز

او در ابتدای مسیر بعد از اختتامیه جشنواره فیلم فجر در تهران راهی مشهد شد و با وجود این که در این شهر بود، به نشست خبری نرفت و پژمان لشکری پور را به نشست خبری فرستاد.لشکری پور در شهر مشهد به نمایندگی از حاتمی کیا گفت: ایشان صلاح دانستند در این مقطع سکوت کنند و اعلام کردند نمی‌خواهند چیزی بگویند که فضا را مکدر کند؛ شاید در زمان اکران فیلم مجال حضور در چنین نشستی را داشته باشند. اما این پایان کار نبود، کارگردان با سابقه و با تجربه سینمای دفاع مقدس چند ساعت بعد در مراسم اختتامیه جشنواره فیلم فجر در مشهد حاضر شد.ابراهیم حاتمی کیا در اختتامیه جشنواره فیلم فجر در مشهد گفت: من آداب سربازی را دارم که در میدان مین حرکت می‌کند، ولی دوران، دورانی است که روی فرش قرمز باید حرکت کرد. هنوز رایحه دهه فجر تمام نشده ولی عزیزان در انقلاب فجر سربازها غریبند، غریبیم و این به همت مدیران این مملکت است.

کرمانشاه:فیلم سفارشی نمی سازم

بعد از تقدیر از فیلم در مشهد مقدس ابراهیم حاتمی کیا و گروهش راهی کرمانشاه شدند و در مراسم اختتامیه جشنواره فیلم فجر در شهر کرمانشاه حاضر شد. حاتمی کیا در کرمانشاه مفصل تر سخن گفت و از این که در کنار مردم پاوه است ابراز خرسندی کرد.کارگردان فیلم در شهر کرمانشاه گفت :بر خود می‌بالم که به کرمانشاه و منطقه پاوه آمدم و این فیلم را در کنار هنرمندان و مردم بزرگ این استان ساختم. من از جای دیگری از ایران آمدم و قطعا مانند یک کرد نمی توانم راوی و گویای حوادث این منطقه در طول دفاع مقدس باشم، اما تمام سعی خود را کردم تا تمام ارادت خود به مردم پاوه و مظلومیت آن ها را با تمام قدرت بیان کنم.امیدوارم ساخت فیلم آغازی باشد که حرفهای عمیق تر و بیشتری از این خطه ایران زمین گفته شود. کارگردان آژانس شیشه ای در بخش دیگری از سخنانش گفت: دوست داشتم زمانی که فیلم ساخته شد و به اکران درآمد به تنهایی در کوچه‌های پاوه قدم بزنم و سرم را از ساخت این فیلم در میان مردم آن خطه بالا بگیرم. امیدوارم امانت‌دار خوبی بوده باشم، زیرا به قصد اصلاح آمده بودم و دوست داشتم بیان من از تاریخ این مرز و بوم راهگشای نسل بعدی باشد.

ابراهیم حاتمی‌کیا از شور و هیجان مردم کرمانشاه سخن گفت و ادامه داد: نمی‌دانم در میان این همه احساس مردم کرمانشاه، ساز ما چقدر قدرت دارد که با این فضا هماهنگ شود و دیدن قدرت و شور این مردم واقعا تنم را به لرزه انداختاین کارگردان در این مراسم از سوی مسئولان استان کرمانشاه پیشنهادی را دریافت کرد مبنی بر اینکه دربارهی عملیات مرصاد فیلم بسازد اما حاتمی‌کیا در پی این پیشنهاد گفت: من سینما را اینگونه نگاه نمی‌کنم و از اینکه مسئولین استان محبت داشتند و من را لایق ساخت فیلمی درباره مرصاد دیدند سپاسگزارم، اما باید بگویم که هیچگاه فیلم سفارشی نمی‌سازم .من از روزهای جنگ در کرمانشاه و مرصاد خاطره‌های زیاد و عجیب و غریبی دارم و دوست دارم اگر روزی رمان‌نویس شوم، بسیار مفصل درباره مرصاد و وقایع آن بنویسم که چه حادثه بزرگ و باشکوهی و چه معجزه بزرگی در مرصاد رخ داد. تراژدی مرصاد در تاریخ ایران و دنیا بی‌نظیر است، زمانی که در اوج غم پایان یافتن جنگ، جنگ در این منطقه دوباره آغاز شد و آن حوادث را رقم زد.

تبریز: نیاز به تعامل

بعد از کرمانشاهابراهیم حاتمی کیا راهی تبریز شد و میان مردم این شهر رفت و در مورد فیلمش با آن‌ها بحث کرد. ۲۹ بهمن ماه سال جاری بود که حاتمی کیا در شهر تبریز گفت: شهید چمران گفته است که مذاکره بله ولی نه به هر قیمت. آنچه که در مورد چمران برای من اهمیت دارد این بود که چه وجهی از چمران می‌تواند جوابگوی بحث روز من باشد و برای رسیدن به این امر دقت و مطالعه‌ی زیادی کردم. من مدعی هستم که فیلم چمران بحثی را مطرح می‌کند که در این ایام به شدت به آن احتیاج داریم و آن نیاز به تعامل است زنده‌یاد علی حاتمی در فیلم کما‌ل‌الملک دیالوگی را به‌کار برده است با این مضمون که ما همه چیزمان باید به همه چیزمان بخورد و بر این اساس آنچه در جامعه جاریست، در سینما و فیلم نیز جاریست و هر اندازه این مسائل نهادینه باشد به‌‌ همان نسبت فیلمساز و هنرمند که نسبت درستی با ارزش‌ها دارند، آن را نهادینه نموده و بروز خواهند داد.

تهران: قیم مردم نیستم

بعد از حضور در شهرهای مختلف، اکران‌های دانشگاهی فیلم چـِـ در دانشگاه‌های مهم تهران آغاز شد. حاتمی کیا در تاریخ سی‌ام بهمن ماه بود که به میان دانشجویان دانشگاه تهران رفت و سکوت هشت ساله‌اش در اینجا شکست. در این مراسم که با حضور طیف گسترده‌ای از دانشجویان دانشگاه تهران برگزار شد. حاتمی کیا تند‌ترین سخنانش را در دانشگاه تهران بیان کرد. او در جمع دانشجویان خطاب به دکتر حسن روحانی گفت: جریان فرهنگی ما مردان بزرگ می‌طلبد نه مردانی که ۲۴ ساعت پای حرف خود نمی‌ایستند. او با تاکید بر اینکه بابت این نوع سخن گفتن خود هزینه داده است، درباره حضور نداشتن در اختتامیه جشنواره فیلم فجر با اشاره به اینکه جشنواره فجر برایش مهم نبوده است، بیان کرد: احساس کردم مدیران این جشنواره آگاهانه یا ناآگاهانه مراسم و آرا را با آرایش خاصی چیده‌اند.

حاتمی کیا خود و فیلم چ را مقبول جریان سینمایی جشنواره فیلم فجر ندانست و گفت: متاسفانه جشنواره فیلم فجر و بخصوص مدیریت آن ساختار خود را و نیز الگو‌هایشان را از آن طرف آب می‌گیرند و رد کارپت می‌اندازند ولی من به آن‌ها می‌گویم که به جای اینکه به این توجه کنید که چه رنگی زیر کفش‌هایمان پهن شود به افکارمان نگاه کنیم .

او در میان دانشجویان دانشگاه تهران گفت: من برای عزیزان کُرد و مخصوصا اهالی پاوه بسیار احترام قائل هستم و دلم می‌خواست تمام انرژی‌ام را به کار ببرم که فریاد تظلم خواهی این عزیزان را نمایش دهم، اما به هر حال خناسانی هستند که می‌خواهند آن را شکل دیگری جلوه دهند. حاتمی‌کیا در ادامه با اشاره به اینکه از این سیمرغ‌های شیشه‌ای در خانه‌اش زیاد دارد، اظهار کرد: وقتی می‌بینم یک نوع اراده‌ای هست که از من به عنوان یک فیلمساز وابسته تعبیر کنند و من را وابسته تعریف کنند و علاقه مندند که من از دست رئیس جمهور جایزه بگیرم و نه از دست همکارانم، هوشمندی به من می‌گوید، که به نام نامی بچه‌های جنگ، کنار بایستم.

حاتمی کیا ادامه داد: وقتی می‌بینیم جشنوارهایی مثل برلین که قرار است با جهان غرب و آمریکا آشتی کند، رئیس هیئت داوران را اسپیلبرگ قرار می‌دهد و وقتی که می‌خواهد با خاورمیانه آشتی کند رئیس دیگری را انتخاب می‌کند تا آنچه آن‌ها می‌خواهند انجام بشود، نمی‌توانم ساکت بنشینم. ساده لوحی دوستان جشنواره را می‌بینیم که اشاره می‌کنند این گونه نیست و این‌ها همه نگاه سلیقه‌ای است، اما نه عزیزان این نگاه سلیقه‌ای نیست.

حاتمی‌کیا در بخش دیگری از سخنان خود به انتقاد از پاسخ علی معلم (عضو هیئت انتخاب) نسبت به گفته‌های خودش در جشنواره فجر، پرداخت و گفت: من قیم‌مابانه رفتار می‌کنم یا شمایی که در هر حکومتی هستید؟ یک روز با پاپیون هستید، یک روز با کراوات و یک روز با کت سفید. شمایی که در دولت احمدی‌نژاد هستید و در دولت روحانی و خاتمی هم هستید. من قیم هستم یا شما.

بی پرده‌ترین سخنان حاتمی کیا در دانشگاه تهران زده شد و این اظهارات مورد توجه تمام مطبوعات داخلی و خارجی قرار گرفت. حاتمی کیا بعد از این مراسم پنجشنبه اول اسفند در مراسم چهلم شهدای معراجی‌ها شرکت کرد.

قم: "رستاخیز" قصد قربت داشت

دوم اسفندماه بود که ابراهیم حاتمی کیا تیتر یک اخبار سینمایی شد، او که برای اختتامیه فجر سی و دوم به شهر قم رفته بود، با حضور در مرقد مطهر حضرت معصومه خادم افتخاری این حضرت شد. او در حاشیه زیارت مرقد شریف کریمه اهل بیت به عنوان خادم افتخاری حرم حضرت معصومه (س) معرفی شد. مریلا زارعی و سعید راد او را در این سفر همراهی کردند و تصاویری که از قم مخابره شد، باعث به وجود آمدن نظرات مختلفی میان اهالی رسانه و صاحب نظران شد. حاتمی کیا در شهر قم نسبت به فیلم احمد رضا درویش هم حرف‌هایی زد که مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت این کارگردان سینما در اختتامیه‌ی دومین جشنواره‌ فیلم فجر استان قم در تالار شهید آوینی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی قم، با بیان اینکه ورود به این حوزه ریسک‌های خاص خود را دارد، گفت: این پرواز نیازمند فرود است و باید به بهترین وجه بنشیند و در این خصوص نباید شاهد سقوط باشیم. حاتمی کیا با بیان اینکه فیلم رستاخیز در تک تک پلان‌هایش قصد قربت داشته است، گفت: نباید به گونه‌ای رفتار شود که باعث سرکوب شود و کسی جرأت ورود به این عرصه را نداشته باشد.

کارگردان فیلم گزارش یک جشن اظهار امیدواری کرد: فیلم رستاخیز بتواند اکران بگیرد به هرحال باید شرایط به گونه‌ای ایجاد شود که اجازه ورود دیگران در این عرصه صورت بگیرد تا در این مسیر فیلم‌های بسیاری ساخته شود.

حاتمی‌کیا با تاکید براینکه من به انقلاب اسلامی اعتقاد دارم، ادامه داد: من خود را جزئی از این مرز و بوم می‌دانم و باید ارزشهای دفاع مقدس را پاس داشت‌.

دانشگاه شهید بهشتی تهران: اصراری به طرح خودم در رسانه‌ها ندارم

ابراهیم حاتمی کیا در تازه‌ترین مجموعه حضور‌هایش در تهران و شهرستان‌ها، شب گذشته (چهارم اسفند) به میان دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی رفت و شاید یکی از مهم‌ترین سخنرانی‌هایش را در میان این دانشجویان عنوان کرد. ابراهیم حاتمی کیا باز هم صریح و غیرمحافظه‌کار به پشت تریبون رفت: خوشحالم که فیلمم را دیدید؛ حتماً هم نقدهایی دارید، من هم مدعی نیستم که فیلم کاملی ساختم. این کاری بود که از من ساخته بود و شد چ‌ .

حاتمی‌کیا در ابتدای صحبت‌هایش اشارهای به حضور پرتعداد این روز‌هایش در رسانه‌ها داشت و گفت اصراری به طرح خودش در رسانه‌ها ندارد، اما این روز‌ها به‌اجبار یا شوق به وسیله چ این اتفاق‌ها افتاده است و اینطور ادامه داد: حتما در هیئتهای عزاداری دیده اید که در دهه محرم به واسطه شور و حالی که به وجود می‌آید، برخی در هیئت از حال می‌روند اما زمین نمی‌خورند و مثل مسیح روی دست بلند می‌شوند و به سمتی دیگر می‌روند. من بعضی وقت‌ها این‌ها را تعقیب کردم و دیدم که وقتی روی دایره دست‌ها با حسین حسین گفتن عبور می‌کنند در گوشهای دیگر روی زمین انداخته می‌شوند و با‌‌ همان ضربه نیز ممکن است به هوش بیایند. من در فیلم دلمشغولی هایی داشتم که بدان معتقد بودم و از آن‌ها حرف زدم. دوست دارم این منش مرا آنهایی که گرایشهای سیاسی مختلفی دارند ار چپ و راست بپذیرند، اما وقتی حرف‌های من در رسانه‌ها به صورت گزینشی پخش می‌شود دچار غصه می‌شوم.

حاتمی کیا ادامه داد: این واقعیتی است که من جزو آرمانگراهای مذهبی هستم و با جماعتی که به نوعی لائیک باشند هیچ ارتباطی ندارم. با چپ و راست ارتباط دارم ولی هیچگاه رنگ سیاست به خودم نمی‌گیرم. حاتمی کیا گریزی هم به یکی از فیلمهای جنجالی جشنواره زد و گفت: عصبانی نیستم رضا درمیشیان به نظرم فیلم قشنگی بود و غصه ای داشت از جامعه و جوانان. حرفی که در فیلم زده می‌شود حرف درستی است، اما با درمیشیان تماس گرفتم و به او گفتم: ای کاش فیلمت را به سیاست وصل نمی‌کردی. حرف فیلم خیلی بزرگ‌تر از این‌ها بود که سیاست زده شود. من معتقدم که جریانهای سیاسی کار خودشان را می‌کنند و ما هم کار خودمان را انجام دهیم. دو روز دیگر این‌ها می‌روند و کسان دیگری می‌آیند و این رفت وآمد‌ها همیشه در جریان است، اگر در حوزه سیاست هم کاری انجام می‌دهیم باید فاصله خودمان را حفظ کنیم. اگر رنگ و لعابهای سیاسی فیلم عصبانی نیستم نبود و آن را در خیلی از جا‌ها به بیانیه شبیه نمی‌کرد فیلم مانا‌تر و ماندگارتری می‌شد.

حاتمی کیامعتقد بود: البته همه فیلمهای ما همین است، در مورد چ هم همین اتفاق محتمل بود، اینکه عدهای از یاران و اطرافیان او بیایند و بگویند این چه چیزی است که تو ساخته ای. اما روح چمران آنقدر بزرگ است که باید فارغ از آن مسائل سیاسی به آن پرداخته می‌شد که همین هم شد. چمران با نگاه وسیعی که داشت طیف‌های مختلفی را در اطراف خود گرد آورده بود، از دکتر‌ها تا داش مشتی های جنوب شهری هردو جذبش شده بودند و او آن‌ها را کنار خود داشت. این نگاه باز شهید چمران را در جنگ مستقل کرده بود و شهادت او نیز نهایتاً در جنگ رخ داد. ایکاش این قبیل نمونه‌ها که کم هم در جامعه هستند، در چرخدنده های سیاست گم نشوند، زیرا جامعه به این‌ها نیاز دارد و ما هم احتیاج داریم از این‌ها حرف بزنیم.

او عنوان کرد: من از فیلم رستاخیز احمدرضا درویش صحبت می‌کنم اما می‌بینم که اصلاً منعکس نمی‌شود و یا کم رسانه ای می‌شود. اما چیز دیگری را که بیان می‌کنم چنان برجسته می‌شود که شب حتی تلویزیون چند بار آن را پخش می‌کند و این از حُب علی است یا بغض معاویه؟ این وضعیت مرا اذیت می‌کند.

حاتمی کیا ادامه داد: بچه هایی که در حوزه هستند نباید گرایشهای سیاسی خود را صریح کنند. زیرا در دورهای این اتفاق رخ داد و مسائل آن را هم دیدم که دعواهایی ایجاد شد و به دنبالش فشارهایی نیز به سینما وارد کرد.

حاتمی کیا اما به حاشیه و نقد مکرری که این روز‌ها برخی از رسانه‌ها به او وارد می‌کردند هم وارد شد: گاهی می‌شنوم که چرا ۸ سال سکوت کردم، چون داشتم فیلم خودم را می‌ساختم. اصلاً کار ما فیلم ساختن است و ما را گزینشی نکنید. وقتی آقای موسوی به انتخابات آمد بنده به او رأی دادم، ولی هیچ کجا موسوی را تبلیغ نکردم و البته با او هیچ رابطه ای نداشتم و علاقه ای هم نداشتم که بخواهم فیلمی در این رابطه بسازم. در انتخابات جدید هم، من به آقای روحانی رأی دادم و معلوم بود که انتخابم این جنسی است، اما این‌ها به این معنی نیست که نگویم که آقای روحانی اتفاقی در حوزه فرهنگ در حال رخدادن است که آدم را می‌ترساند. ما پای کار می‌آئیم و بعد می‌بینیم که ما را کتمان می‌کنید. پس ما چون اهل سیاست نیستیم حیرت می‌کنیم. از ما نخواهید که سیاست داشته باشیم و پنهان کاری کنیم. این مال ما نیست بلکه متعلق به سیاستمداران است.

حاتمی کیا گفت: زمانی که تعدادی از بچه های مستندساز دستگیر شده بودند، صحبتی کردم و گفتم که آنان را اذیت نکنید. آن‌ها جوان هستند و به هرحال ممکن است اشتباه کرده باشند. ولی فقط همین اشتباه کردند در رسانه‌ها بلند شد. امثال بنده را فارغ از بحث‌های سیاسی بپذیریداو تأسف خود را بابت صحبتهای پرتعداد این روز‌هایش هم البته ابراز کرد و گفت: وقتی اینطور می‌شود به برهنگی می‌افتم چون ما خطابه بلد نیستیم ولی می‌توانیم احساسات خود را بروز دهیم. عجیب است که فیلم چ که فیلمنامه آن به پیش از دوران آقای روحانی برمی گردد به شدت با احوالات و اوضاع این روز‌ها یکی شده است. به همین دلیل از این منظر می‌گویم که وای به حال دوستان جشنواره فجر که کیفیت فنی فیلم‌ها را می‌بینند نه مضمون آن‌ها را.

ابراهیم حاتمی کیا پیش از بیان این مطالب در ابتدای سخنان خود با اشاره به جمع پرشوری که در دانشگاه شهید بهشتی می‌دید، گفت: اگر بخواهم این شوری را که اینجا وجود دارد با درکی که خودم از آن دارم مقایسه کنم از سال ۶۰ باید بگویم که می‌خواستم وارد سپاه شوم و باید گزینش می‌شدم. برای این کار به همراه حدود سه هزار نفر دیگر به این دانشگاه آمدم. در‌‌ همان شبی که به اینجا آمدیم صدای یک انفجاری را شنیدم و بعد متوجه شدیم حزب جمهوری را بمب گذاری کرده اند. در آن زمان همه می‌خواستند به آنجا بروند اما اجازه داده نمی‌شد تا اینکه بعد از نماز صبح زنجیر‌ها کنده شد و آن جمعیت سه چهار هزار نفری پیاده و دوان دوان به سمت خیابان ولیعصر روانه شدیم، آن هم در حالی که همه را خشم فرا گرفته بوداین کارگردان گفت: من اصولاً از خانواده ای آرام هستم و اهل دعوا نیستم اما در جریان آن اتفاق وقتی از یکی از دوستان قدیمی که به مجاهدین پیوسته بود پیام تبریک شنیدم، آنچنان عصبانی شدم که یک اسلحه پیدا کردم و به سمت خانه او حرکت کردم. البته او به همراه خانواده اش همه رفته بودند اما این خاطره را گفتم که بگویم انرژی ای که ما داشتیم در جنگ تخلیه شد و این چیزی است که درکش برای شما سخت است. چون این انرژی ای بود که از آن حسن باقری و ابراهیم همت بیرون زد و در آن شرایط دیدن که نه چریکی مثل چمران به آن آرامش و طمأنینه عجیب بود.

حاتمی کیا ادامه داد: یک چیزهایی است که آقای ظریف در جلسات خود در ژنو بلد است، ممکن است حرف‌های درشتی هم بینشان رد و بدل شود ولی با لبخند بیرون می‌آیند، ما از این لبخند‌ها اصلاً بلد نیستیم.

این آخرین سخنان ابراهیم حاتم کیا بود و باید منتظر باشیم و ببینیم که این پیر سینمای جنگ و کارگردان کار بلد سینمای ایران بعد از دانشگاه شهید بهشتی در کجا سخن خواهد گفت.

نامه همسر شهید وصالی به حاتمی کیا

در گرما گرم این سفر‌ها و و اظهارات ابراهیم حاتمی کیا، همسر شهید اضغر وصالی نامه به او نوشت و ااز اینکه او در فیلمش یادی از این شهید بزرگوار کرده است، تشکر و قدر دانی کردمتن کامل این نامه به شرح زیر است: "با عرض سلام آقای حاتمی کیا منتظر بودم سی و دومین جشنواره فیلم فجر تمام شود، تا بتوانم حسم را درباره ماجرای ۴٨ساعته پاوه بنویسم. فیلم را هنوز ندیدم. به هر تقدیر گذشت. خوشحال شدم از اینکه آقای حمیدیان جایزه بازیگری نقش مکمل را گرفت. حتما بطور شایسته‌ای نقش اصغر وصالی را بازی کرده که مستحق چنین جایزه‌ای شده. مشتاقانه منتظرم تا در اولین فرصت، فیلم را ببینماما این چند کلام نه به خاطر فیلم که به خاطر زحماتی است که برای خلق و زنده کردن یاد عزیزانمان اصغر وصالی و دستمال سرخ‌ها انجام دادید. تلاشتان ارجمند.

امشب، مراسم را از قاب تلویزیون خانه دیدم و شما بین دوستانتان نبودید. عدم حضورتان بسیار پررنگ بود، ولی پررنگ‌تر از آن تقدیر پیاپی سایرین از شخص شما بود. به خصوص عوامل فیلم "شیار "١۴٣! هر چند در این آشفته بازار هنر امروز ایران، فیلم و محتوای آن اهمیت بالایی دارد، اما مهم‌تر از آن کار ارزشمند شما برای معرفی این فیلم بود. شما در این جشنواره درس بزرگی به همه همکارانتان دادید،‌‌ همان درسی که تابستان ۵٨ در پاوه، اصغروصالی، دکتر چمران، مسعود نعیمی، آقا بزرگی و سایر شهدای دستمال سرخ های پاوه به همه ما دادند. خدا همراه‌تان باشد که هم زنده کننده نام شهیدان بودید، و هستید، هم ادامه دهنده راه آنان .توحید، چگونه خوب زندگی کردن، محبت کردن، به فکر دیگران بودن، در غوغایی که خودت نیاز داری به فکرت باشند، درس‌هایی بود که ماجرای عاشورا، پاوه و عملیات‌های مکرر جبهه‌ها به ما داده اند. هرکس وظیفه دارد، تا مراقبه‌ای داشته باشد برای کاری که انجام می‌دهد و قضاوت کارش را هم فقط خدا می‌داند، نه هیچ کس دیگر. خوش به حال کسی که در مراقبه، و عملکردش خدا به او بهترین جایزه‌ها را بدهدپیام آور یک واقعه اگر بیشتر از قهرمانان آن با اهمیت نباشد، کمتر هم نیست! اگر زینب نبود، عاشورایی هم نبود! در حقانیت و پاکی خون آن عزیزان شکی نیست، مهم این است که این حقانیت به گوش مردمان برسد، مردمانی که خسته از دروغ و تزویر‌اند. مردم خود قضاوت می‌کنند و اینجاست که غایت خون آن قهرمانان به ثمر می‌رسد. قدم بزرگی برداشتید. باز هم سپاس از اینکه یاد این شهیدان را زنده کردید.

به کوی میکده گریان و سرفکنده

چرا که شرم همی آیدم ز حاصل خویش

نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر

نزاع بر سر دنیای دون مکن درویش

در ‌‌نهایت به نظر می‌رسد اظهارات‌گاه تندو تیز و‌گاه متناقض حاتمی کیا در روزهای اخیر بیش از آنکه به نفع این فیلمساز کهنه کار باشد می‌تواند به ضرر خودش و سینمای ایران تمام شود. کاش فیلمسازی که همه دلبستگان سینمای ایران و دفاع مقدس از آثارش خاطرات خوشی دارند، این گونه به تخریب خود و دیگران دست نزند.

انتهای پیام/۵۵