به گزارش هنرآنلاین؛ فیلمساز و نگاه اوهمیشه از موضوعات مورد توجه در ساخت فیلم‌ها و سینمای ایران بوده است. و این موضوع بهانه‌ای شد تا محمود گبرلو با طرح سوالی مبنی بر اینکه آیا فیلمساز ایرانی می‌تواند بدون توجه به آنچه در جامعه رخ می‌دهد فیلم بسازد به این موضوع در صحبت‌های ابتدایی خود بپردازد.

وی همچنین ادامه داد: آیا جامعه ایرانی می‌تواند با دیدن فیلم‌هایی که در آن نه قهرمان ونه رنگی از امید وجود دارد به خود باوری برسد وچه باید کرد تا فیلم ایرانی بتواند با ترسیم چشم اندازامید بخش به جامعه، همگام با مردم حرکت کند؟ سردبیر هفت با بیان اینکه هیچ کس مخالف این نیست که هنر دستوری خلق نمی‌شود گفت: سینما گر باید آزادانه و به دور از اعمال نظرهای شخصی به بیان خلاقانه وهنرمندانه برسد اما سینما گران، مدیران، متولیان فرهنگ زمانی می‌توانند حرف جامعه را به زبان سینما بیان کنند که ابتدا بتوانند با یکدیگر حرف بزنند و بر هم تاثیر بگذارند وباید مشخص شود تعریف ما از فیلم تلخ و فیلم امید بخش چیست.

گبرلوافزود: آیا با وارد نشدن فیلمساز به حیطه نقد اجتماعی و تولید انبوه فیلم‌های سطحی می‌توان ادعا کرد که در راستای چشم اندازامید حرکت کردیم.

وی اظهار داشت: باید به این نکته توجه داشته باشیم که دفاع از سینمایی که به ترویج امید در جامعه می‌پردازد، تاکید بر کمبود فیلم‌هایی است که مخاطب ایرانی را ازانفعال و خنثی بودن جدا می‌کند و بازگو کننده آرمان‌ها، داشته و ریشه‌هایش است. محمود گبرلو در پایان اشاره داشت: واقعیت این است که سینمای ایران به فیلم‌هایی نیاز دارد که از جامعه تاثیر بگیرد و به جامعه الگو بدهد و این امر درکشوری که هنرمند، جامعه و متولیان در کنار هم هستند خواهد توانست به رشد وارتقای جامعه ختم شود.

نمایش گزارشی از ۳۲ جشنواره فیلم فجر که تنها ۱۴ روز تا افتتاحیه آن باقی مانده است از دیگر بخش‌های برنامه بود که پس از صحبت‌های گبرلوارائه شد. در گزارش جشنواره‌ای این هفته هفت به برنده‌های نقش مکمل زن و برنده‌های لوح زرین که از دوره سوم جشنواره فیلم فجر به این جشنواره راه یافته است پرداخته شد.

بخش گفتگویی این هفته مجله تصویری هفت میزبان رضا توکلی؛ کارگردان فیلم سگ‌های پوشالی بود. رضا توکلی که به عنوان بازیگران سینما و تلویزیون در عرصه هنر شناخته شده است با فیلم سگ‌های پوشالی اولین کار کارگردانی خود را تجربه کرده است و ساخت این فیلم بهانه‌ای شد تا می‌ه‌مان این هفته هفت باشد.

رضا توکلی در ابتدای صحبت‌های خود در باب چگونگی ساخت فیلم خود گفت: زمانی که در طی سفری به شهر مکه رفته بودم در آنجا از خدا ساخت فیلم خود را در خواست کردم و این دعا نیزپس ازبازگشت به تهران برآورده شد و تمامی آموخته‌های من از کارگردانانی که با آنان کار کرده‌ام و دیگر عوامل به ساخت فیلمی چون سگ‌های پوشالی منجر شد اما ساخت این فیلم سبب نمی‌شود که به یکباره خود را از دنیای بازیگری جدا سازم و همچنان اولویت اصلی من بازیگری است. وی ادامه داد: برای ساخت این فیلم، چند طرح به سرمایه گذار ارائه دادم و از آن میان سگ‌های پوشالی انتخاب شد. اگرچه که با این فیلم برخورد‌های مناسب و خوبی صورت نگرفت اما باید دانست که سرمایه گذاری که صاحب سینما است اگر با برخورد خوب مواجه نشود و در نتیجه بازگشت سرمایه خوبی نداشته باشد دیگر حاضر نمی‌شود که در این سینما سرمایه گذاری کند.

کارگردان فیلم سگ‌های پوشالی در توضیح اولین فیلم خود و بازگشت سرمایه و جذب مخاطب اظهار داشت: برای این فیلم به سراغ مدیری رفتیم و از ژانری متفاوتی که ژانر معمایی با چاشنی دلهره است صحبت کردیم. اما سرمایه گذار ریسک نمی‌کند و سرمایه خود را در مسیری که امکان بازگشت سرمایه آن کم است به کار نمی‌گیرد. اما در هر حال سینمای ایران به هر نوع ژانری نیاز دارد. در بحث از جذب مخاطب نیز باید گفت که این فیلم فروش خوبی داشته است و مخاطب ارتباط خوبی را با این فیلم برقرار کرده است.

بازیگر فیلم بوی گندم در ادامه صحبت‌های خود بیان داشت: اگر در صحبت‌های خود از فیلمساز اول و جوانان فیلمساز گفته می‌شود همزمان با این صحبت‌ها باید حمایت‌هایی نیز از آنان صورت گیرد و با آنان با احترام برخورد شود و حداقل این موضوع هم این است که فیلم‌های آنان را تماشا کنند و به وی کمک کنند تا در این مسیر راه خود را پیدا کند.

توکلی با بیان اینکه در تولید مشکل داریم افزود: یکی از مشکلاتی که در این خصوص مطرح است، عدم ساماندهی اساسی در طراحی تولید است. یک آژانسی که باید مشخص کند چه کسی باید تولید کند نداریم. از دیگر میهمانان شب گذشته هفت در بخش گفتگویی محمدرضا خاکی، کارگردان فیلم بوی گندم بود. وی در ابتدای حضور خود در استودیو بیان داشت: رضا توکلی در این فیلم همچون سایر بازیگران در این فیلم، متفاوت‌ترین کار خود را به نمایش گذاشت و این موضوع نیز به خوبی نشان می‌دهد که اگرازبازیگران تجاری نیز در زمینه هنری استفاده شود، می‌توانند اثر متفاوت از خود خلق کنند.

خاکی در توضیح فاصله طولانی از تولید تا اکران این فیلم گفت: تولید فیلم بوی گندم به دوسال و نیم پیش برمی گردد که اوضاع سینما چندان خوب نبود و در دوران رکود سینما به سر می‌بردیم و از طرفی موضوع به سینمای بخش خصوصی بر می‌گردد. اما در هر حال این فیلم از فروش خوبی برخورداربود و اگر در زمان بهتری اکران داشت شاید می‌توانست فروش خیلی بیشتری را نصیب خود کند.

کارگردان فیلم بوی گندم در ادامه گفت: فروش خوب نتیجه بالا رفتن سلیقه مردم است. این موضع را به خوبی می‌توان در این فیلم درک کرد چرا که در زمانی که گفته می‌شود فلاش بک در میان مخاطبان جایی ندارد، فیلمی مورد توجه قرار می‌گیرد که ۳ گردش زمانی دارد و این نشان است بالا رفتن دانش سینمایی مردم است.

اما حضور ابولحسن داوودی در برنامه هفت ۲۸ دی ماه از دیگر بخش‌های برنامه بود که به نوعی جوابیه و حق پاسخ گویی در ادامه صحبت‌های رییس سازمان صدا و سیما در جشنواره جام جم شباهت داشت. وی که به بیان دکتر روحانی از ایجاد فضای امیدوارانه در ساخت آثار انتقاد داشته است در برنامه دیشب هفت این گونه اظهار داشت: مسائل بسیاری در صحبت‌های ایشان مطرح شد که تازه بود و مهم‌ترین بخشی را که در صحبت‌های وی بود و ازآقای ضرغامی انتظار داشتم به عنوان صاحب اختیار رسانه ملی راجع به این بخش نیز نظر خود را اعلام می‌داشتند، بحث هنرمند ارزشی و غیر ارزشی بود. اینکه یک کار را و بعد از آن هنرمند را به ارزشی و غیر ارزشی و خودی و غیر خودی تقسیم کنیم بلایی است که در طول این سال‌ها بر سر سینما ما آمده است و بعد نیز دامنه آن به تلویزیون کشانده شده است.

این کارگردان سینما ادامه داد: این موضوع سبب شده است که در افرادی که در سینما و تلویزیون هستند در بخشی از این افراد نوعی بی‌اعتمادی به وجود آید و این بی‌اعتمادی تاثیر خود را در سینما و تلویزیون گذاشته است. وی با بیان اینکه آنچه که از جانب دکتر روحانی تقدیس می‌کنم آزاد اندیشی ایشان است گفت: سابقه شخصی من از این موضوع فیلم زاد بوم است که در اثر نگاه تعبیری که در یک دوره اتفاق افتاد حاصل کار من در تابوت گذاشته شد و بسته شد اما عکس العمل دکتر روحانی با تماشای این فیلم نشانه‌ای از آزاد اندیشی بود.

این کارگردان سینما و تلویزیون افزود: امیدی که از آن صحبت می‌شود باید از دل مردم و سطح جامعه بیرون بیاید و هنرمند و فیلمساز باید خود مسئول و مقید باشد تا ازبطن جامعه امید را کشف کند. اما زمانی می‌تواند این امید به خوبی خود را نشان دهد که رابطه سینما و هنرمند با مردم رابطه‌ای بی‌واسطه است آن گونه که ما در سینمای هالیوود نیز شاهد این موضوع هستیم. از طرفی سفارش مستقیم به هنرمند در رده‌های پایین‌تر می‌تواند تبدیل به ممنوعیت، سانسورو محدودیت می‌شود. ابولحسن داوودی در پایان بخش صحبت‌های خود بیان داشت: با در نظر داشتن موضوع امید اگر فیلمی تلخ بود و تلخی آن موثر بود آیا می‌توان آن را نقد کرد. باید گفت موضوعی که نقد اجتماعی را در پی داشته است می‌تواند سبب رشد مخاطب و جامعه شود.

اما میزگرد مجله تصویری هفت در آخرین برنامه دی ماه خود به آسیب‌شناسی نقد فیلم در سینمای ایران اختصاص داشت. با این بهانه میزگرد شب گذشته هفت میزبان فرزاد موتمن؛ فیلمساز و احمد طالبی‌نژاد از منتقدان سینمای ایران بود. در این میزگرد احمد طالبی‌نژاد به عنوان آغاز کننده بحث اظهار داشت: در خصوص نقد اوضاع خوب به نظر نمی‌رسد. چرا که در دوران طلایی نقد که متعلق به دهه‌های ۶۰ و ۷۰ است در انجمن منتقدان که پیش از تاسیس خانه سینما نیز بود ۷ الی ۸ منتقد صاحب امضا داشتیم و به اندازه امروز خبرگزاری‌ها و سایت و روزنامه‌ها به نقد نمی‌پرداختند و هر کسی در سر جای خود قرار داشت و کار می‌کرد.

وی افزود: امروز نقد به شوخی تبدیل شده است وحدود ۲۰۰۰ نفر حضور دارند که همه منتقد محسوب می‌شوند مگر اینکه خلاف این موضوع ثابت شود. در حالی که در سینمای آمریکا نیز بدین گونه نیست و تعداد منتقدان آن نیز یک تعداد حداقلی و شناخته شده‌ای است. بنابراین با این روند جایگاه‌ها نیز مخدوش شده است وشان رعایت نمی‌شود و به همین خاطر حرف‌ها و نقد‌هایی که گفته می‌شود به گوش مخاطبان آن نمی‌رسد.

فرزاد موتمن در ادامه گفته‌های طالبی‌نژاد اظهار داشت: طبعا نقد فیلمی که نوشته می‌شود باید دید چقدر در جامعه تاثیر گذاراست. در سینما آمریکا برای سازندگان فیلم و برای تبلیغ کار‌هایشان از نقد منتقدان استفاده می‌کنند و تعدادی از جملات آنان را در طراحی پوس‌تر به کار می‌گیرند. اما این مسئله به هیچ روی در ایران وجود ندارد و حتی در دوران طلایی که از آن سخن می‌گوییم وجود نداشته است و ماجرای نقد از این لحاظ پیچیده به نظر می‌رسد.

وی با بیان اینکه همانطور که مشکلاتی در عرصه فیلمسازی و سایر موضوعات در جامعه دیده می‌شود در نقد نیز وجود دارد گفت: نقد یک حرفه است و باید از در آمد آن ارتزاق کرد اما‌‌ همان گونه که صنعت سینمایی وجود ندارد به نقد هم نمی‌توان به عنوان منبع درآمد نگاه کرد و در حال حاضر نقد به حرفه‌ای تبدیل شده است که پاره وقت است.

احمد طالبی‌نژاد در ضمن تایید بخشی از گفته‌های موتمن اظهار داشت: در عین تایید بخشی از گفت‌های آقای موتمن با بخش دیگری نیز مخالفم. اگرچه که در جهان نقد فیلم یک حرفه است و اغلب کسانی که در ایران کار نقد را بر عهده دارند علاوه بر نقد حرفه دیگری نیز انجام می‌دهند. اما باید در نظر داشت که زمانی که نقد تبدیل به یک حرفه می‌شود آلودگی‌هایی را هم با خود به همراه دارد و کسانی در عرصه مطبوعات وجود دارند که به سبب مناسبات غلطی که در عرصه تولید سینما داریم وارد نقد هم شده‌اند.

طالبی‌نژاد سه وظیفه را برای نقد و منتقد بر شمارد که از میان اطلاع رسانی، ارزیابی و ارتقا بخشیدن به سلیقه مخاطب، ارزیابی و سنجش منتقد را از مهم‌ترین وظایف دانست.

فرزاد موتمن در ادامه میزگرد شب گذشته هفت، فضای نقد را فضای غیر حرفه‌ای دانست و تصریح کرد: صنف منتقدین باید صنف مطبوعاتی باشد و نه صنف سینمایی و زمانی که منتقد را موظف نمی‌کنند تا اصول و چارچوبی را رعایت کند، رابطه‌هایی به وجود می‌آید و اتفاقاتی را رغم می‌زند که منتقد دیگر انگیزه ادامه نقد را ندارد.

طالبی‌نژاد در پایان بخش میزگرد هفت تاکید کرد: امروز باید به جایی برسیم که خوانندگان تنها به نقد توجه داشته باشند و زبان در آن به کار گرفته شود که قابل درک باشد و نباید منتقد و شخصی که نقد را می‌نویسد مهم باشد.

اما برنامه شب گذشته هفت در نظرسنجی خود با بالا‌ترین درصد در گزینه دوری از نگاه مغرضانه ازمیان گزینه‌هایی چون؛ پرهیز از رویکرد منفعت طلبانه، مقابله با نگاه‌های سطحی، قاعده‌مند کردن حضورمنتقدان در رسانه‌ها در پاسخ به سوال کدام گزینه کدام عامل باعث ارتقای جریان نقد می‌شود، به پایان رسید.