زمانی که وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی معاونت سینمایی خود را به حجت الله ایوبی واگذار کرد، کسی او را نمی شناخت و سینمایی ها از هم می پرسیدند که او کیست و می خواهد چه کند؟ تنها پاسخی که در آن روزها از یکدیگر می شنیدیم این بود که او رایزن فرهنگی ایران در فرانسه بوده است. دیری نگذشت که حجت الله ایوبی به ناجی سینمای ایران بدل شد و بازگشایی "خانه سینما" را به نام خود ثبت کرد و به عنوان دومین رییس سازمان سینمایی سکان هدایت سینمای کشور را بر عهده گرفت. بحث بر سر این نیست که او کیست و نگاه مدیریتی اش چگونه است، عملکرد سینمایی او در پایان چهارسال باید بررسی شود تا ببینم او حاشیه ها را در زمان ریاست خود بر سینمای ایران چگونه مدیریت میکند.
حجت الله ایوبی به تازگی روزنوشتهایش را با عنوان 1980 روز در شماره شش ژان بارت منتشر کرده است. این کتاب با همت نشر ثالث منتشر شده است و در دسترس عموم قرار گرفته است.اگر کسی می خواهد حجت الله ایوبی را بشناسد و شناخت بهتری نسبت به او پیدا کند باید این کتاب را بخواند تا متوجه شود که رییس سازمان سینمایی کشور چه ویژگی های شخصیتی داشته است."1970روز در شماره شش ژان بارت" بیانگر ویژگی های شخصیتی ایوبی است. کسی که امروز مدیریت سینمای کشور بر عهده اوست و پیش از این رایزن فرهنگی ایران در فرانسه بوده است.
قلم نویسنده به شدت مخاطب را جذب می کند که با این کتاب همراه شود، فضایی که از حال و هوای پاریس ترسیم می کند بیانگر شناخت و سواد نگارنده نسبت به ادبیات و تسلطش در نویسندگی است. این تفکر وجود دارد کسانی که با دولت در ارتباط اند و پست های مدیریتی دارند ، نمی توانند عمق و وجود هنر را درک کنند و تظاهر می کنند. اما فارغ از هر نگاهی به جایگاه نگارنده این کتاب، او قلم رسا و شیوایی دارد که مخاطب را با خود همراه می کند.
ایوبی در مقدمه کتابش یک اصل اعتقادی که خودش به آن معتقد است را بیان می کند که نشان از سطح آگاهی و جهان بینی او دارد، "راه با رفتن درست می شود" اصلی است که به آن معتقد است و در فواصل مختلف کتاب این جهان بینی وجود دارد و نگارنده اثر این اصل را باور کرده است و به تمام کسانی که به این ماجرا معتقدند احترام می گذارد.در لحظه به لحظه قسمت های خاطرات رایزن فرهنگی ایران در فرانسه، هویت ایرانی بودن نهفته است و هیچ جای خاطرات، نمی بینیم که بگوید من فلان کار را کردم ، باور بر این است یک ایرانی این اتفاقات را رقم می زند و دغدغه او از جنس فرهنگ است.ترسیم فضای دفتر فرهنگی ایران در فرانسه، تصویری که از پاریس ارائه می شود، هویت ایرانی نگارنده و حس وطن دوستی او در این کتاب خاطرات نهفته و اگر کسی می خواهد بداند که رییس سازمان سینمایی وقت چه ویژگی هایی دارد و در طول این سال ها که نماینده فرهنگ و عزت ملت ایران در مهد هنر جهان یعنی شهر پاریس بوده ، چه روزهایی را گذرانده باید این کتاب را بخواند. "1970روز در شماره شش ژان بارت" نگرش ها را نسبت به رییس سازمان سینمایی تغییر می دهد. حتی اگر او در دوران مدیریتش در سینما، کارنامه درخشانی از خود به جای نگذارد، من به احترام قلم شیوا و شخصیت نویسنده ایشان و کاراکتر فرهنگی اش از جای برخواسته و به نشانه احترام کلاه از سر خود بر می دارم . . .
از مطلع کتاب"1970روز در شماره شش ژان بارت" :
در هر دشتی که لاله زاری بوده است از سرخی خون شهریاری بوده است هر برگه بنفشه کز زمین می روید خالی است که بر رخ نگاری بوده است
انتهای پیام//ب55
سام بهشتی