وعده هایی خوشایند و فریبنده از طرف مدیران داده می شود و دوباره موج فرو می نشیند و روز از نو . واضح است حال و روز سینمایی که تعداد سالن های استانداردش شاید به پنجاه هم نرسد ، عددی بسیار کوچک در مقایسه با جمعیت هفتاد میلیونی ایران . اما ، کمبود سالن مشکل اصلی اکران در سینمای امروز ما نیست !

در سال های اخیر و با تصمیم عجیب دولت آقای احمدی نژاد در واگذاری سرنوشت اکران فیلمها به شورایی موسوم به شورای صنفی اکران - وابسته به اتحادیه تهیه کنندگان - فریاد فیلمسازان به ویژه فعالان عرصه سینمای مستقل و فیلمهای هنری به آسمان رفته است ! شورای صنفی اکران با ایجاد یک قاعده عجیب و دور از ذهن ، اکران فیلم ها را منوط به توافق تهیه کننده با سینماها کرده است ، به معنای دیگر تشخیص ارزش های یک فیلم برای قرار گرفتن در معرض قضاوت مخاطبین ، به سینماداران واگذار شده است !!! نتیجه طبیعی چنین روندی ، به حاشیه رانده شدن فیلمهای خاص و جولان دادن آثار گاه حتا سخیف متعلق به سینمای صرفا تجاری بود و دستاورد چنین فاجعه ای حذف تدریجی سینما از گزینه های فرهنگی مخاطبین بود و دور شدن مخاطب از سالن های سینما . کار به جایی رسید که در سال 1391 یکی از ضعیف ترین اکران های تاریخ سینمای ایران اتفاق افتاد و شکست های تجاری پیاپی بسیاری از فعالان سینما را نگران کرد ، اتفاقی که در سال 92 هم ادامه دارد . حذف فیلم های نخبه پسند و رواج یافتن سینمایی سطحی و عامه گرا به مرور موجب شد مردم بین گزینه های مختلف ، صبوری کردن و منتظر نسخه dvd ماندن را برگزینند ! رفتار غیرحرفه ای شورای صنفی اکران و عدم پاسخگویی درخصوص ضعف های مفرط اکران فیلم ها هم عاملی مضاعف بود تا در سال های اخیر واژه معضلات اکران برای اهالی سینمای ایران بدل به واژه ای بسیار شناخته شده و آشنا شود .

به این فاجعه مدیریتی ، باید رفتار شگفت انگیز حوزه هنری را هم اضافه کرد که در اقدامی فراقانونی ناگهان تصمیم گرفت اکران فیلم ها را با صلاح دید خود و به صورت گزینشی انجام دهد ، و این اقدام در حالی صورت گرفت که مدیریت - و نه مالکیت - بیش از هفتاد درصد سینماهای ایران در ید اختیار این نهاد است ! حالا تصور کنید سینماگر ایرانی برای نمایش عمومی فیلمش با چه مصائبی روبروست .

چنین شد که بسیاری از فیلم های شاخص و موفق سینمای ایران در جشنواره های داخلی و خارجی ، هرگز رنگ اکران عمومی را ندیدند ، بسیاری از استعدادهای جوان در همان ابتدای راه دچار چالش های کشنده شدند و در عوض ، سینماگران بازاری ساز و تاجر مآب بدل به عناصر محبوب سینما شدند . نگاهی به ریخت شناسی و ترکیب شورای صنفی اکران و بررسی سوابق اعضای آن به خوبی نشان می دهد که سوء مدیریت این شورا چه بلایی بر سر سینمای ایران آورده است ...

حالا دولت تدبیر و امید در ابتدای راه خود و در حالی که انتصاب های فرهنگیش چندان هم شوق برانگیز نبوده ، کار دشواری برای اصلاح شیوه های اکران فیلم در سینمای ایران دارد . حجت الله ایوبی رییس سازمان سینمایی البته به سرعت به این روند غلط واکنش نشان داد و از تغییر کامل ضوابط اکران در سال 93 خبر داد . همین حالا کارگروهی مفصل در سازمان سینمایی تحت نظر مستقیم رییس سازمان در حال تدوین آیین نامه ای فراگیر و تازه برای اکران سینما در سال آینده هستند . هنوز برای داوری و قضاوت زود است و صبغه سینمایی اندک مسئولان فعلی سینما هم نمی تواند عاملی برای کوفتن بر طبل نومیدی باشد ، اما معضلات اکران سینمای ما آنقدر گسترده و فراوانند که لااقل در کوتاه مدت نمی توان و نباید چشم امیدی به بهبود مطلق اوضاع داشت . اما همین که اکران فیلم ها از سیطره گروهی معدود و بعضا کج سلیقه خارج شود و راه برای رقابت سالم و همگانی باز شود ، اتفاقی خوشایند است که می تواند سینمای نیمه جان ما را به سرعت به روزهای بهتری ببرد .

آرزوی سالن سازی هم دیگر آنقدر تکرار شده که گفتنش به خواندن وردی بیهوده می ماند ! زعمای قوم حتما می دانند تعداد اندک سالن های سینما در کشور ما یکی از عوامل غیراقتصادی بودن و ضرردهی صنعت سینما در کشور ماست . حالا که اکران فیلم ها کاملا دیجیتالی شده و درصد بالایی از فیلم ها نیز به صورت دیجیتال فیلمبرداری می شوند ، شاید ساخت پردیس های سینمایی پرتعداد در نقاط مختلف کشور بیش از هر زمانی ضرورت دارد . اگر دولت فعلی واقعا می خواهد در حوزه سینمای کاری ماندگار کند و نامی نیک به جا بگذارد ، اصلی ترین اقدامش می تواند ساخت تعدادی سالن با مشارکت بخش خصوصی باشد ، اتفاقی که شاید تنها راه حیات دوباره بیمار محتضری به نام سینمای ایران باشد !

انتهای پیام/ب

حمید سلیمی/