به گزارش هنرآنلاین، صبح امروز نشست خبری اعضای تیم حاضر در مراسم شصت‌هشتمین سالگرد حادثه هیروشیما و ناکازاکی در موزه صلح تهران برگزار شد.

در ابتدای این نشست ضمن ارائه گزارشی از 12 سال رابطه دو سازمان مردم نهاد در ایران و ژاپن و روابط پزشکی دو کشور به تالیف دو کتاب با عنوان‌های "اطلس ضایعات ناشی از گاز خردل" و "سفر به روایت سرفه‌ها" اشاره شد.

سپس پرویز پرستویی بازیگر با اشاره به سفر امسال خود به همراه این گروه، از عدم آشنایی خود و بسیاری از مردم ایران از موزه صلح ابراز تاسف کرد و گفت: مردم می‌دانند بهترین فروشگاه‌ها و رستوران‌ها کجاست اما با ده سال فعالیت این موزه این مکان که معرفی قربانیان سلاح‌های شیمیایی است را نمی‌شناسند.

وی به افراد حاضر در سفر اخیر به هیروشیما اشاره کرد و افزود: امیدوارم این سفر آخرین سفر نباشد چراکه ما تازه یاد گرفتیم که چگونه از ارزش‌های خود دفاع کنیم.

پرستویی ادامه داد: امیدواریم فیلم‌های گرفته شده در این سفر به رویت مردم برسد چرا که در هیروشیما مراسم باشکوهی و منظمی برگزار شد که شعاری در آن نبود اما پیام صلح به خوبی رسانده می‌شد.

وی با اشاره به دیدار با بازماندگان حملات اتمی هیروشیما و ناکازاکی در این سفر، تاکید کرد: ما 8 سال در برابر حمله به هستی‌مان دفاع کردیم اما چرا باید ژاپنی‌ها و جهان از این جنگ بی‌اطلاع باشند.

پرستویی افزود: البته برای من مایه تعجب نیست چراکه در ایران نیز خیلی‌ها واقعا جنگ را نمی‌شناسند و جنگ ما نخ‌نما شده و تبدیل به یک شوی تلویزیونی شده است در حالی که جانبازانی داریم که دارند پر پر می‌زنند.

وی به برخی از جانبازان شیمیایی همراه با تیم ایرانی اشاره کرد و ادامه داد: این جانبازان هیچ طلبی از دنیا ندارند و اینها کسانی هستند که پاکباخته‌اند و به عشق میهن و اعتقادات‌شان است که باقی مانده‌اند.

پرویز پرستویی در بخش دیگری از سخنانش گفت: 9 سال است که در کنار آقای احمدزاده جشنواره دانش‌آموزی دفاع مقدس را برگزار می‌کنیم و در هشتمین دوره آن کشتی صلح را با حضور کودکان عراقی و ایرانی در اروند برگزار کردیم. وی با اشاره به ضرورت ادامه شکل‌گیری این پیوندهای صلح، افزود: کشتی صلح قرار است در کشورهای دیگر از کره شمالی، هند، پاکستان و .... برگزار شود و هفته دفاع مقدس خود را جهانی کنیم.

حبیب احمدزاده نیز در سخنان کوتاهی به عدم آشنایی با مصدومان شیمیایی گفت: من خود به عنوان یک مجروح شیمیایی باید بیشتر به این مسئله می‌پرداختم.وی با اشاره به سفرش به هیروشیما و ناکازاکی افزود: باید حرف صلح و عدالت را ادامه دهیم چراکه در مقابل این حرف هیچ کس توان ایستادن ندارد.

احمدزاده با تاکید بر ضرورت معرفی موزه صلح تهران ادامه داد: مردم کشورمان باید سردشت و دیگر شهرها و روستاهای شیمیایی شده را بشناسند و این شهرها جهانی شوند.

مرتضی سرهنگی نویسنده کشورمان نیز در سخنان کوتاهی با اشاره به سخنی از هاینریش بل اشاره کرد و گفت: این نویسنده آلماین که زمانی سرباز بود و بعدها در دهه 70 جایزه نوبل را دریافت کرد می‌گوید تا وقتی قطره خونی از یک زخمی می‌چکد جنگ تمام نشده است.

وی افزود: ما نباید فکر کنیم که جنگ ما در تیر 67 تمام شده است؛ شاید ظاهرا این جنگ تمام شده اما باطن آن با زخمی که بر بدن مجروحان باقی مانده، ادامه دارد.

سرهنگی سفرش به هیروشیما را سفری استثنایی خواند و اظهار داشت: پیشنهاد می‌کنم موزه صلح برای هفتادمین سالگرد هیروشیما برنامه ویژه‌ای را از الان طراحی کند.

وی با بیان اینکه بقای ملت ایران در طول تاریخ به علت صلح‌خواهی بوده و هر وقت وارد جنگ شده دفاع کرده است، افزود: امیدوارم موزه صلح معرف این جنگی باشد که باطن آن همچنان ادامه دارد چراکه نویسندگان و این موزه می‌توانند نشان دهند که جنگ تمام نشده است.

هدایت‌الله بهبودی نویسنده نیز با اشاره به سفرش به هیروشیما گفت: ممکن است جنگ‌ها ماهیت متفاوتی داشته باشد اما در چگونگی نگهداشت خاطرات جنگ می‌توان بین جنگ‌ها مشترکات بسیاری یافت.

وی با اشاره به اینکه قبلا این سفرها هویت پزشکی داشته و امسال فرهنگی شده، افزود: تلاش ما در ژاپن این بود که ببینیم ژاپنی‌ها برای نگهداشت خاطرات جنگ خود چه کرده‌اند و آنچه دیدیم تعجب‌برانگیز بود.

بهبودی ادامه داد: آنچه ما آنجا دیدیم این بود که آنها خیلی کمتر از آنچه که ما در این 30 سال کار کردیم کار کرده بودند و هر چه بیشتر تلاش کردیم به کتاب یا خاطره‌ای دست یابیم کمتر یافتیم اما به‌ویژه در 25 سال گذشته فعالیت‌های ما بیشتر بود چرا که ماهیت جنگ ما دفاعی و جنگ آنها تهاجمی بود.

وی سپس با طرح این سوال که چرا جنگ آنها با این وضع جهانی شده و جنگ ما نه؟ بر ضرورت فعالیت بیشتر برای معرفی جنگ تحمیلی و دفاع مقدس به جهان تاکید کرد.

در ادامه این نشست مصطفی رزاق‌کریمی با اشاره به نحوه ساخت مستند "خاطراتی برای تمام فصول" گفت: در بحث جانبازان شیمیایی کار زیادی در عرصه سینمایی نشده است و نتوانسته‌ایم لابی‌گری قوی برای پخش آثاری چون کرخه تا راین و آژانس شیشه‌ای در خارج از کشور داشته باشیم.

وی با اشاره به مستندش از علاقه پروفسورهای اتریشی و آلمانی برای سخن گفتن درباره مصدومان شیمیایی گفت و افزود: زمانی که من درس می‌خواندم یکی از پروفسورهای اتریشی به من گفت که چرا نشسته‌ای به ایران برو که جنگ در ایران باید به تصویر کشیده شود.

رزاق‌کریمی با بیان اینکه مستندهای خوبی درباره مصدومان شیمیایی و جنگ ساخته شده از عدم حمایت از سینمای داستانی در این عرصه انتقاد کرد و گفت: اول می‌گویند داستانی در این زمینه اولویت ندارد و بعد هم اگر داستان خوبی پیدا شود می‌گویند پول نیست.

وی افزود: متاسفانه سینمای جنگ بعد از شهید آوینی چه در عرصه مستند و چه در عرصه داستانی، افول کرده و گمشده است اما به گفته برنارد ویکی کارگردان آمریکایی نباید گفت که چرا از جنگ سخن می‌گویید بلکه باید جنگ را به نسل‌های آتی بشناسانیم.

این سخنان رزاق‌کریمی بود که پرویز پرستویی نیز در این عرصه وارد سخن شد و گفت: می‌گویند پرستویی کلیشه شده است اما اگر کلیشه شدن به این است که چرا از جانبازان می‌گوییم حاضرم که کلیشه باشم.

وی افزود: سال‌هاست که از سینما لذت نمی‌برم حالم از سینما بد است و چهار سال است که به جشنواره فجر نرفته‌ام چراکه آنجا آدم‌هایی هستند که دقایقی از فیلم را می‌بینند و می‌گویند "این فیلم بفروش است و آن نه".

پرستویی به سخن سرهنگی در این باره که جنگ تمام نشده اشاره کرد و افزود: متاسفانه این وضعیت الان در بین مسئولان است که می‌گویند فیلم دفاع مقدس نمی‌فروشد در حالی که باید برای فیلم دفاع مقدس هزینه کرد.

وی به آثار کتاب‌های مربوط به دفاع مقدس، ارسالی به زندان درود که منجر به اصلاح معروفترین دزد این شهر شده است اشاره کرد و با انتقاد از وضعیت شهرک دفاع مقدس گفت: در شهرک دفاع مقدس حتی کمدی هم نمی‌توان ساخت همه چیز فرسوده است.

محمد رضا سروش، عضو هیأت مدیره موزه صلح تهران نیز در سخنانی با بیان اینکه جنگ ما جنگ آدم‌هایی بود که عاشق دین و مملکت‌شان بودند، گفت: ما در موزه تبلیغ جنگ و تفنگ نمی‌کنیم بلکه محبت عرضه می‌کنیم.

وی با بیان اینکه موزه صلح موزه برتر کشور شده است، افزود: هر که به موزه صلح می‌آید با او ارتباط برقرار می‌شود و مکانی برای تبادل احساسات است.

سروش سفر به هیروشیما را در درجه اول سفری درونی خواند و تاکید کرد: این سفر برای ایجاد ارتباط بین دو تاریخ، بین دو جغرافیا و بین دو ملت است که یکی 60 سال پیش شاهد استفاده بمب اتم بوده و دیگری 30 سال پیش شاهد بمباران شیمیایی بوده است.

وی افزود: این در حالی است که با اینکه همه می‌گویند این بمب‌ها نباشد اما همچنان تولید و انباشت می‌شود.

پس از سخنان عضو هیأت مدیره موزه صلح تهران تعدادی از جانبازان سخن گفتند که از جمله آنها آقای معصومی بود که گفت: ما وقایع و مناسبت‌هایمان را واقعی مطرح نمی‌کنیم بلکه یا سیاسی و یا احساسی مطرح می‌کنیم و برای همین هفته دفاع مقدس‌مان و روز جانباز مورد توجه نیست و برای همین الگویی نداده‌ایم و شاهد چنین وضعیت اجتماعی هستیم.

وی با اشاره به انواع قطع عضوها در جنگ از جمله 7 هزار چشم از دست رفته افزود: جنگ تحمیلی می‌تواند منبع بزرگی برای تقویت فرهنگ انسانی باشد و برای همین باید جنگ را جهانی کنیم.

حمید صالحی نیز از جانبازان دیگری بود که سخنرانی کرد و با اشاره به نخستین سفرش به ژاپن، گفت: فرهنگ ما مریض است.

وی با اشاره به سختی‌های اداری و بروکراسی ساخت موزه صلح افزود: متاسفانه همه نگاه‌ها اقتصادی و مالی شده است و این در حالی است که در ایران بر خلاف جاهای دیگر دنیا که بدترین آدم‌ها به جنگ می‌روند، بهترین‌های ایران به جنگ رفتند و شهید شدند اما ما اینها را نشناساندیم و بعد وقتی بازیگر جومونگ به تهران می‌آید 8 نفر زخمی می‌شوند.

صالحی با اشاره به خاطره‌ای از یکی از پزشکان برجسته دوران جنگ، افزود: این عدم آشنایی از مجروحان شیمیایی تا حدی است که وقتی وزیر خارجه کشورمان به این موزه می‌آید می‌گوید نمی‌دانستم که 40 هزار مصدوم شیمیایی داریم.

خانم بابایی که ژاپنی‌الاصل و از فعالان موزه صلح و مادر شهید است نیز در سخنانی با اشاره به نگرانی ژاپن نسبت به از دست رفتن بازماندگان بمباران اتمی، گفتک من نیز نگرانم که اگر روزی این جانبازان شیمیایی نباشند و امروز در این موزه روایت می‌کنند نباشند چه خواهد شد.

وی با اشاره به سخنی ژاپنی که می‌گوید "صلح آینده بدون گذشته وجود ندارد"، افزود: باید با حضور داوطلبان به جوانان آموزش داد.

انتهای پیام/