به گزارش هنرآنلاین، کارگردان "مارمولک" و "لیلی با من است" در ادامهی سخنانش تصریح کرد: هر آنچه که برای مردم تقدس داشته باشد به تناسب دارای اهمیت است که موجب می شود افراد به متن قصه نزدیک شوند و هرچه دورتر شوند نقش فرعیتری ایفاء میکنند بنابراین اگر یک روحانی بخواهد شخصیت اصلی قصه باشد لازمه آن شرکت در بطن قصه است.
تبریزی گفت: به عنوان مثال هنگامی که زمان جنگ برای تحقیقات به مناطق جنگی رفتم، متوجه شدم در بعضی از گردانها یک روحانی مورد توجه قرار میگیرد و در بعضی دیگر برعکس ، هنگامی که علت را پرسوجو کردم افراد گردان پاسخ دادند، روحانی که مورد توجه قرار میگیرد دوشادوش بقیه به خط مقدم میرود بنابراین نکته قابل توجه اینجاست که ما این تقدس را چگونه بدست میآوریم بنابراین اگر فاصلهای بین روحانی و بقیه افراد جامعه ایجاد میشود، مسبب اصلی آن خود روحانیت است.
او تصریح کرد: اگر یک شخصیت روحانی را در قالب طنز وارد سینما کنیم نباید این شخصیت تمایز خاصی با شخصیتهای دیگرداشته باشد آن را به یک فرد دست نیافتنی یا شیء که فقط درصحنه وجود دارد، تبدیل کنیم چون در آن شرایط روحانی نمیتواند نقش اصلی خود را ایفاء کند و تاثیرگذار باشد، اگر روحانی بخواهد در یک فیلم خیالی به یک شخصیت دوست داشتنی و جذاب تبدیل شود تا مخاطب را به خودش نزدیک کند باید فرود بیاید تا انسان بتواند آن را درک کند.
10 اردیبهشت ماه در اولین روز همایش "روحانیت در قاب سینما" که با مبحث "روحانی - آثار طنز" برگزار شد، تبریزی با اشاره به سه نکته اساسی در این حوزه ادامه داد: اگر در جمعی که به صورت جدی صحبت میکنند وارد بحث شوخی شدیم باید آستانه تحملمان را هم افزایش دهیم پس باید در یک فیلم طنز هم آستانه تحمل را بالا برد و طرف صحبتم ممیزان فیلمهاست.
او با توجه به جایزالخطا بودن انسان اذعان داشت: اگر در فیلم شخصیتی را نشان بدهیم که اصلاً خطا نمیکند، اصلا آن شخصیت را وارد داستان نکردهایم و در چنین وضعیتی مخاطب با آن ارتباط برقرار نمیکند، به عبارتی قهرمان فردی است که از مجموعه خطاهای خویش نتیجه مثبتی داشته باشد. اگر قشری از جامعه وجود داشته باشد یا ما آنرا بوجود بیاوریم که نتوانیم در موردش طنز داشته باشیم به تدریج ارتباط مخاطبین با آن را از دست خواهیم داد، البته ممکن است عدهای با این عقیده من مشکل داشته باشند.
تبریزی گفت: در همه جای دنیا ارتباط بین طنز و دیگر اقشار جامعه طبیعی است و فقط در کشور ما این محدودیت وجود دارد، در صورتی که اگر بتوانیم شخصیتهای این چنینی را در قالب طنز وارد سینما کنیم موجب خوش نامی آن میشویم، نوعی حس هم نوعی و خودمانی بین مردم و این قشر ایجاد میکنیم و این حس بوجود آوردن یکی از وظایف فیلم سازان است که مخاطب را راهنمایی میکند تا نگاه درستتری به آن داشته باشد.
درادامه این جلسه حجت الاسلام والمسلمین زائری کارشناس حوزه دین و سینما با اشاره به تفاهمی که باید بین فیلمساز و روحانی وجود داشته باشد، گفت: باید به بررسی نقاط مشترک و وحدت در این حوزه بپردازیم و به جای آن که به جای یکدیگر تصمیم بگیریم، در فضایی حرفهای و صمیمانه به فیلم نامهنویس مشاوره بدهیم.
زائری گفت: تفاوتی که در نگاه روحانیت بین مسیحیت و اسلام وجود دارد در تجربیات آن است که ما آنرا نداریم و به عبارتی تفاوت ما بین قم و واتیکان است و شاید طنز وسیلهای باشد که این ارتباط را کلید میزند، آنچه که ما بیشتر از همیشه به آن نیازمندیم برقراری ارتباط و دیالوگ است که طنز چاشنی آن محسوب میشود.
او با بیان ایجاد فاصله بین این دو حوزه گفت: متاسفانه فاصله این دو قشر روز به روز بیشتر میشود و علت آن هم عدم گفتمان است که منجر به رادیکال شدن فضا میشود. زمانی که در مورد فیلم «مارمولک» موضعگیریهایی وجود داشت، جوانان ارتباط خوبی با روحانیت برقرار کردند که موجب شکلگیری گفتمان شد، «مارمولک» با رعایت چارچوبها ارتباط خوبی را کلید زد و اگر سینما ،روحانی را نبیند خطرناک است.
این کارشناس حوزه دین و سینما ادامه داد: باید بتوانیم تصویری شفاف و دقیق از روحانیت نشان دهیم زیرا همیشه یک تصویر حاکم از روحانیت پخش میشود که آن را تقصیرکار جلوه میدهد.
زائری با اشاره به سخنرانی امام (ره) در بهشت زهرا افزود: امام با همان اهمیتی که گفت دولت تعیین میکنم، جمله ما با سینما مخالف نیستیم را هم بیان میکند.
این روحانی در پایان سخنانش گفت: شروع جشنواره روحانی در قاب سینما مبارک است و امیدواریم این امر تداوم داشته باشد تا به نتیجه مطلوبی برسد.
حسین معززینیا کارشناس و مجری این نشست بود.