به گزارش خبرگزاری هنر ایران، او در پاسخ به اینکه همکاری‌اش با یک پروژه به چه معیارهایی بستگی دارد؟ گفت: می‌تواند دلایل متفاوتی داشته باشد، مانند اینکه فیلم‌های قبلی کارگردان را دوست داشته باشم یا فیلمنامه را دوست داشته باشم و دلایل دیگری که به شرایط خاص هر دوره از کار من بر می‌گردد.

صفی‌یاری درباره‌ی وجه تمایز کارکردن با کارگردانان باسابقه و کارگردانان جوان هم پاسخ داد: کارگردانان با سابقه با اتکا به تجارب خود به دنبال تدوینگری هستند که با دید سینمایی آنها و سلایق کاریشان همخوانی داشته باشند و کارگردان‌های جوان به جز دانش و توانایی‌های خود به تجارب و توانایی گروهی که با آنها کارمی‌کنند متکی هستند. یکی از بهترین تجربه‌های تدوین اولین کار بلندی که اخیرا انجام داده‌ام تدوین فیلم سینمایی « بغض» و کار با رضا درمیشیان بود. او توانست انرژی بسیارخوب گروه را با توانمندی وشور فراوان هدایت کند و فیلم قابل تحسینی بوجود آورد.

او در بخش دیگری از این گفت‌وگو درباره‌ی «چه خوبه که برگشتی» مهرجویی گفت: تا جایی که به یاد دارم آقای مهرجویی همیشه با آخرین فیلم‌شان یک غافلگیری برای دوستدارانشان به وجود آورده‌اند و همیشه توانسته‌اند برای فیلم‌های متفاوتشان هوادارانی جلب کنند و اگر تعریفی مبنی براین داشته باشیم که سینمای مهرجویی یعنی نگاه و نشان دادن زوایایی از زندگی و روابط انسانی بدون اینکه بخواهد حکمی صادر کند و یا دست به قضاوت اخلاقی بزند و نیز در ساخت آنها از دیدگاه فلسفی خود و دانش پربار فیلمسازیش بهره می‌گیرد باید گفت بله، این فیلم نیز تجربه جدید با مولفه‌های قدیمی این فیلمساز است.

این تدوین‌گر اذعان داشت: آقای مهرجویی با تحمل همه مشکلات و سختی‌ها که اغلب به ضعف مدیریت سینما بر می‌گردد، هنوز با شوق و شور زیاد فیلم می‌سازند و هنوز جسورهستند، یعنی یک حضور پویا. تاثیرات فیلم‌های مهرجویی معمولا مدتی بعد از اولین اکران‌شان دیده می‌شود.

صفی‌یاری در پاسخ به اینکه عده‌ای معتقدند فیلم‌های کنونی داریوش مهرجویی به سابقه این کارگردان لطمه می‌زند! تصریح کرد: آیا می‌شود یک فیلمساز که بیشتر آثارش اقتباس‌های ادبی بوده‌اند، متفکر و اندیشمند است، دیگر نداند چه می‌سازد ؟ و یا به عبارتی دیگر متفکر و اندیشمند نباشد؟ ضمن اینکه من هرگز نفهمیده‌ام چرا هر فیلمی را فورا با فیلم‌های قبلی فیلمسازش مقایسه می‌کنند و آنرا متر و معیار اثر جدید فیلمساز قرار می‌دهند. حرفهایی که بعد از دیدن هر فیلم آقای مهرجویی زده می‌شود زیاد برای من تازگی ندارد. چندی پیش نقد‌هایی درباره «دایره مینا» که یکی از مورد علاقه ترین فیلم‌های ایرانی از دید من است را خواندم آقای که از بهترین منتقدین سینمای ایران هستند درباره فیلم نوشته بودند: «دایره مینا» یک اثر سینمایی سست، کم مایه و در چند مورد جعلی است. فیلم تنها در ده پانزده دقیقهٔ اول (تا معرفی دکتر داوودزاده) گیرایی دارد.

در حالیکه منتقد دیگری درباره فیلم می‌نویسد: «دایرهٔ مینا» تاول چرکین و دردناکی است که با نیشتر واقع‌نگری غلامحسین ساعدی نویسندهٔ اصل داستان و سناریو و هوشیاری و آگاهی داریوش مهرجویی به عنوان سازندهٔ فیلم می‌ترکد و عفونت آن نفس کشیدن را مشکل می‌سازد. به نظرم هم فیلمسازان هم منتقدین و حتی مردم سلیقه‌شان جدا از تفاوت دیدگاهشان تحت تاثیر شرایط خاص دورانشان است.

صفی یاری پیش‌بینی کرد: فکرمی‌کنم مورد استقبال مردم قرار بگیرد. چرا که فیلم با مخاطب ارتباط خوبی برقرار می‌کند.

او درباره‌ی «هیس دخترها فریاد نمی‌زنند» هم گفت: این فیلم تلاش ارزشمند سازنده‌اش برای طرح یک آسیب جدی روحی با بازتاب اجتماعی است. به نظرم در اکران جشنواره ارتباط بسیار عمیقی با تماشاگر برقرار کرد و در اکران هم به نظرم این فیلم نیز ارتباط بسیار خوبی با مخاطبش برقرار می‌کند.

صفی یاری درباره‌ی وضعیت سینما در سال سپری شده یادآور شد: عده‌ای تلاش سر سختانه‌ای دارند تا اهالی سینما را مایوس و ناامید از فعالیتشان سازند و به نوعی سینما را تعطیل کنند. سینما در وضعیت بحرانی و بسیار سختی بود و هست. ناامنی شغلی بر همه اهالی سینما تاثیر می‌گذارد. اینکه با انرژی و علاقه کار کنی و فیلم یا توقیف شود یا ممیزی وحشتناک و یا در اکران بسوزد مثل فیلم‌های خوب سال گذشته چیزی نیست که برای پر کارها تفاوتی نکند. همه از بحران حاکم بر سینما آسیب می‌بینند، کمتر وبیشترش در طول زمان فرق زیادی ندارد، نتیجه‌اش جذب نشدن سرمایه به این صنعت است و سرمایه‌گذاران به خاطر توقیف فیلم‌ها، سانسور و بایکوت جرأت اعتماد به سینما را پیدا نخواهند کرد.

تدوین‌گر «جدایی نادر از سیمین» همچنین ابراز عقیده کرد: به نظرم مشکل از تعطیلی خانه سینما شروع شد. صنوف عملا نمایندگان خود را در ارکان مهم سینما از دست دادند و تصمیم گیری‌های مهمی مانند: اکران، پروانه نمایش و غیره از مشارکت صنوف سینمایی خارج و تنها در دست کسانی قرار گرفت، که دغدغه‌های دیگری جز رشد و شکوفایی سینما داشتند. مدیریت سینمایی با جستجوی راه حل برای مشکلات سینما بیرون ازصنوف زمینه را فراهم کرد تا مراکز قدرت دیگر، تا جایی پیش روند که فیلم‌ها به دو دسته اخلاقی و غیر اخلاقی تقسیم شوند و اکران بعضی فیلم‌های به نظر خود ناجور را در سینماهای تحت کنترل خود ممنوع کردند.

وی ادامه داد: متاسفانه همچنان این چند مرکزی بودن مدیریت سینمای ایران ادامه دارد. تا جایی که به فیلم‌های تحریم شده بر چسب ضد نظام هم نیز می‌زنند. من به عنوان یکی ازعوامل این فیلم‌های تحریمی همچنان بر ارزشمند بودن فیلمی مثل «پذیرایی ساده» تاکید می‌کنم و معتقدم فیلم در جهتی مخالف آنچه به آن نسبت داده شده مانند: تحقیر غیر اخلاقی محرومین جامعه ساخته شده است و دقیقا تاثیرش بر تماشاگر عکس آن است که به آن نسبت داده می‌شود. این برخورد مانند این است که بگوییم اگر فیلمی خشونت و یا جنگ نشان دهد یعنی جنگ طلبی یا خشونت را ترویج می‌کند. فیلم دیگری که آن را تحسین می‌کنم «برف روی کاجها » است. که متاسفانه نسبت به آن با بی‌مهری برخورد شده است. این برخورد حوزه در جایی عجیب‌تر به نظر می‌رسد که شاهد حمایت این سازمان از فیلمهایی ارزشمندی که آنها رابسیار دوست دارم مانند «بوسیدن روی ماه»، « یه حبه قند» «زندگی خصوصی خانم وآقای میم» هستیم. فیلم‌هایی که می‌توان با معیارهای خود حوزه هنری نیز به آنها برچسب‌هایی زد. حقیقتا در آخر تنها باید بگویم من دلیل این اختلافات را نمی‌فهم.