به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، با اعلام نام فیلمهای بخش مسابقه و فیلمهای فیلم اولی طبق رسم هر ساله اعتراض خیلی ها بلند شد که به چه دلیل برخی از فیلمهایی که رویکرد نقادانه اجتماعی داشته اند برای جشنواره فیلم فجر انتخاب نشده اند. "سیزده " ساخته هومن سیدی، " زندگی مشترک آقای محمودی و بانو" ساخته روح الله حجازی ، "لرزاننده چربی" ساخته محمد شیروانی، " آئینه شمعدان" ساخته بهرام بهرامیان، " مهمونی کامی" ساخته علی احمد زاده و چند فیلم دیگر فیلمهایی بودند که به نظر خیلی ها استحقاق حضور در بخش های مختلف جشنواره را داشتند و این عدم انتخاب خلا حضور فیلمهای مستقل با نگاه نقادانه اجتماعی را به وجود آورد.

هیئت داورانی که همه کارگردان بودند! هر سال در جشنواره فیلم فجر ترکیبی از سینمایی ها جز هیئت داوران بودند که در عرصه های مختلف سینمایی تخصص داشتند، متاسفانه امسال بنا به رویکرد نامعلومی از 7 کارگردان در هیئت داوری استفاده کردند، جمال شورجه، رسول صدرعاملی، مصطفی شایسته،داوود میرباقری، مهدی فخیم زاده، افخمی و دری از داوران جشنواره بودند که همین مسئله بسیاری از سینمایی ها را ناراحت کرد و نوید یک داوری درست و اصولی را نمی داد.

اشکال به کیفیت فیلم ها که مصداق آن نامعلوم ماند سیاست گذاری که مشخص نیست بر اساس چه منطقی انجام شده است به کیفیت فیلم های بخش مسابقه به خصوص در بخش فیلم اولی ها لطمه زده بود و باعث شده بود که برخی از فیلمها با صرف فیلم برداری در منطقه ای که چشم انداز بصری زیبایی داشت انتخاب شوند. فیلم هایی که به لحاظ کیفیت کارگردانی، بازیگری و فیلمبرداری در حد مطلوبی نبودند و بنابر این ویژگی نمی تواند ملاک خوبی برای انتخاب یک فیلم باشد. در میان فیلم سازان جوان هم چند استعداد خوب دیده شد که می توانند در آینده حرف های زیادی برای گفتن داشته باشند . احسان عبدی پور در فیلم " تنهای تنها " نشان داد که عنصر فانتزی و رویا گونه را به خوبی می شناسد و به دور از نگاه شعاری به یک موضوع (انرژی هسته ای) می پردازد. شناخت درست از فضای جنوب و استفاده از بازیگران مستعد کودک از جمله امتیازات این فیلم محسوب می شود. دانش اقباشاوی هم با ساخت " تاج محل" نشان داد درام و شخصیت پردازی را خوب می شناسد. امسال سال فیلم سازان جنوبی بود و نشان داد سوای فوتبال جنوب فیلم سازان جوان خوبی هم دارد.

نگاه محافظه کارانه فیلم سازان و ریزش مخاطب در سال 92 نگاه محافظه کارانه و خنثی که در اغلب فیلم های جشنواره امسال وجود داشت.افق های روشنی برای جذب مخاطب در اکران سال بعد به وجود نمی آورد. کمبود تولید فیلمهای کمدی و سرگرم کننده نشان می دهد همیشه در تولید دچار افراط و تفریط هستیم. در دوره ای از فرط تولید فیلم های کمدی مخاطب از دیدن این نوع آثار دچار دلزدگی می شود و در مقطع دیگری تولید فیلم کمدی به فراموشی سپرده می شود.

مصلحت اندیشی و تقسیم جوایز در داوری های جشنواره مصلحت اندیشی، توجه و جایزه به فیلم هایی که توسط بخش دولتی تهیه شده بودند مسئله دیگری بود که داوری های جشنواره را تحت الشعاع قرار داد، انتخاب فیلمی به عنوان بهترین فیلم و انتخاب کارگردان فیلم دیگری به عنوان بهترین کارگردان نشان می دهد که نگاه تقسیم دادن جایزه مطرح بوده است و معمولا در اغلب جشنواره جایزه بهترین فیلم و کارگردان به یک فیلم داده می شود.

امسال بخش جایزه مردمی هم دستخوش حرف و حدیث شد در بحث انتخاب بهترین فیلم از نگاه مردمی هم که هر ساله کم حاشیه ترین قسمت جشنواره بود، امسال حرف و حدیث های وجود داشت که جایزه این دو بخش به فیلم هایی داده شد که در اهدای جوایز بی اعتنایی کامل به آنها انجام شد و یک دلجویی از این دو فیلم با دادن سیمرغ بخش مردمی انجام شد. به طور حتم بازی بابک حمیدیان و یا کارگردانی پوران درخشنده در فیلم "هیس دخترها.." حاوی ارزش‌هایی بود که نمی شد به سادگی از کنار آنها عبور کرد.

انتهای پیام/