به گزارش هنرآنلاین، آیت الله جوادی آملی درباره سینما گفت: یک وقت هنر سینما و فیلم است که از حس به خیال و از خیال به حس دور باطلی دارد، این هرگز هنر اسلامی نخواهد شد، این هنر نازل است و سرگرمی است، یک وقت هنرمندی معقولاتی عالیه دارد و این معقولات را در حوزه متخیله خود کارگردانی می‌کند، وقتی در حوزه متخیله کارگردانی شد خروجی آن را به عالم خیال می‌دهد، خیال آن را شفاف و گردگیری می‌کند و این می‌شود هنر اسلامی، یک وقت است که حرف، حرف نازل است مانند آن‌چه که در دیوان منوچهری دامغانی و امثال آن می‌بینید، کمتر کسی مثل ایشان بتواند بهاریه بیاورد، چندین طرح و درخت‌ها را در یک غزل ردیف می‌کند، اما وقتی به سراغ غزل حافظ می‌روید می‌بینید که این متنزل است و از جای دیگر آمده است، از شب‌زنده‌داری و از ملکوت خبر می‌دهد، از میخانه بهشت خبر می‌دهد، هنرمندانه آن معقول را به متخیله می‌آورد و بازسازی می‌کند و از متخیله به خیال می‌دهد و از خیال به حس می‌دهد، اگر سینما بخواهد و فیلم بخواهد اسلامی و عقلی شود ـ که شدنی است ـ اول باید آن معارف را هنرمند بداند که انسان از کجا آمده و به کجا می‌رود و اگر متخیله قوی ندارد وارد این کار نشود و اگر خیال سازنده ندارد وارد این کار نشود و اگر این دو را دارد لکن حس بازیگری خوبی ندارد وارد نشود، دستگاه متخیله همان است که صورت را از معنا می‌گیرد و صورت را از خیال می‌گیرد، این کاریکاتورها مال قوه متخیله است و بعد ورودی اش را می‌دهد به عالم خیال و از آن‌جا به عالم حس می‌دهد.

حضرت آیت‌الله جوادی آملی ابراز داشت: اگر کسی معتقد شد انسان خدایی دارد و پیوند انسان جهان را خداوند تنظیم کرد و انسان مسافر است و مرگ را می‌میراند ره‌توشه می‌خواهد اگر سیاست است باید با این هستی هماهنگ باشد، اقتصاد هم همین‌طور، دنیا بر اساس ربا می‌چرخد، اما دین ربا را جنون می‌داند، همان‌طور که حق وتو به ابرقدرت خبط است، رباداری و رباگیری نیز خبط است، قرض الحسنه بالاتر از صدقه است، اگر چنانچه انسان حقیقت گسترده و دامنه‌داری است و ره‌توشه‌اش باید از منبع الهی گرفته شود باید فطرت را شکوفا کرد و شناخت است، نه طبیعیت را، انسان مثل حیوان نیست که همه غذای و خوراک و پوشاک او در صحنه خلقت آماده باشد، انسان باید غذا و خوراک خودش را آماده کند، حیوان نه احتیاج به خیاط دارد، انسان در همه امور محتاج به دیگری است ناچار است با اجتماع هماهنگ باشد، نه این‌که او اجتماعی بالطبع و مدنی بالطبع است، او مستخدم است و می‌گوید دیگران باید برای من کار کنند، اما وقتی فطرت به کار افتاد، طبعا به عدل گرایش پیدا می‌کند.

پایان پیام//