به گزارش خبرنگار هنر آنلاین محمد رضا آهنج سالها است که در تلویزیون به مجموعه سازی می پردازد و مجموعه هایی مثل " به دنیا بگوئید بایستید و " عملیات 125" را در کارنامه کاریش دارد وبا ساخت فیلم " زخم زیتون " تجربه مدیوم سینما را داشته است.
مجموعه تلویزیونی " راستش را بگو " در نگاه اول تاکید هایی به یک سری از ارزش ها ، رفتار و کرامت های انسانی دارد که در این دوره و زمانه به فراموشی سپرده شده است . ارزش هایی که در دهه شصت رعایت و پایبندی به آن برای مردم به عنوان یک اصل قابل عمل بود.
وحید مشتاق رزمند سابق اینکه به عنون مسئول کنترل دوربین های مدار بسته در مترو فعالیت می کند شخصیتی که با هم رزم های سابقش که یکی وکیل ، دیگری راننده تاکسی و دیگری استاد دانشگاه هستند هراز گاهی دور هم جمع می شوند و از شرایط نابه سامان جامعه می نالند و حرف های آرمان خواهانه ای زیبا و خوش و رنگ و لعاب مطرح می کند. با ورود جوانی به نام علی مولا در ایستگاه مترو که به مردم کمک می کند درام مجموعه شکل می گیرد.
اولین چالش جدی در مورد نام این کاراکتر با بازی دانیال عبادی شکل می گیرد آیا به کار بردن اسمی برای یک شخصیت می تواند متضمن ویژگی های شخصیتی او باشد . آیا این علی مولا یک انسان فرا زمینی و فرشته آسا با حرف های زیبا است ؟ . اگر این گونه است قضیه تعلق خاطر او به دختر هم کلاسش که در چند قسمت اول دیده می شود ناگهان به کناری گذاشته می شود و مسائل دیگری برجسته می شود . مشکل عمده این سریال غیر زمینی نشان دادن شخصیت هایی است که اتفاقا اگر زمینی و عادی ترسیم می شدند می توانستند با مخاطب ارتباط بهتری برقرار کنند . خواهر علی مولا هم انگاری از کره دیگری آمده و یک مریم مجدلیه عصر معاصر است . تصویری که سازنده مجموعه از برخی از شخصیت های نامدار جنگ مطرح می کنند نگاهی زاییده ذهن شخصی او با ویژگی های متظاهرانه است . نمونه قابل اشاره آن ارائه تصویر ذهنی و بدور از واقعیت از شهید مصطفی چمران است . در این مجموعه به صورت سمبولیک و سر دستی در سکانسی نشان داده می شود که شهید چمران در زمان نبرد در جبهه با چشمان باز می خوابیده و حتی در حین رفتن آدمهای خوب به آن دنیا مثل وحید مشتاق در حکم فرشته مرگ عزرائیل انها را همراهی می کند !. در حالی که چمران ها ی نوعی آدمهای عادی مثل همه ما ها بودند که به خاطر آرمان ها و اعتقاداتشان از تمامیت کشور دفاع کردند.
صحنه آرایی با نور یردازی رنگهای روشن و فیلمبرداری با زوایای در هم و برهم از کلوژآپ شخصیتها فقط می تواند تا چند قسمت نظر مخاطب را به خودش جلب کند . حضور شخصیت های کلیشه ای که به زعم کارگردان می خواهند قطب منفی درام را شکل بدهند مثل بهرام ابراهیمی با روحیه منفعت طلبیش و تحول بدون منطق آدمهایی مثل امیر حسین مدرس و یا مهدی سلوکی که در چند قسمت نخست یک بدمن تمام عیار هستند و ناگهان یعد از شنیدن یک سخنرانی همراه و همدل می شوند . نمی توانند کارکرد درست و منطقی داشته باشند.
تجربه نشان داده مخاطبان تلویزیون هرچند به داستان گویی در ساختار مجموعه های علاقه دارند اما فرق صداقت با عوام فریب و استفاده ابزاری از ارزشها را متوجه می شوند و نمی توان با تکیه بر ظاهر فریبی با احساسات آنها بازی کرد.
پایان پیام/