سرویس سینما و تلویزیون هنرآنلاین، رضا درمیشیان؛ کارگردان فیلم سینمایی "بغض" که دستیار داریوش مهرجویی بوده، معتقد است حتما نباید دستیار کارگردانی مانند مهرجویی بود تا از این کارگردان تاثیر گرفت، تماشاگران هم از این کارگردان تاثیر به سزایی می گیرند.
تولید فیلم سینمایی بغض بهانهای شد تا به گپ و گفتی با این کارگردان جوان بنشینیم.
شما قبلا دستیار مهرجویی بودید، فکر می کنید نقش کار کردن با بزرگان سینما در نتیجه کار شما "بغض" چقدر تاثیرگذار بوده است؟
به هر حال نقش تاثیرگرفتن را نمی توانیم نادیده بگیریم، همه آدم ها در زندگی و کارشان از کسانی سرمشق می گیرند، مگر می شود کسی فیلمی از داریوش مهرجویی دیده باشد و در ناخوآگاهش اثرنگذاشته باشد. سینمای مهرجویی آن قدر چیز برای آموختن دارد که حتما لازم نیست دستیارش باشید. کافی است فقط تماشاگر فیلم هایش باشید تا چیزهای یاد بگیرید. خب من هم از فیلم سازانی که با آنها کار کرده ام طبیعتا تاثیر گرفته ام.
ژاله و حامد نمایانگر چه قشری از جامعه هستند؟
ژاله و حامد نماینده همه جوان های قربانی شده جامعه ما هستند که بخش زیادی از آن ها جوانان دهه شصتی هستند. جوانانی که نه در ماندن راهی دارند و نه رفتن. کسانی که خواسته هایشان سرکوب شده و با نبایدها بزرگ شده اند و کسی هم دلش برایشان نمی سوزد. حامد و ژاله نمی خواهند از ایران بروند. این شرایط است که آن ها را به کوچ وا می دارد وبا زهم این شرایط است که آنها را در غربت نابود می کند.
فکر میکنید ریشه علاقه جوان ها به معاشرت در این چند سال اخیر به چه مسئلهای بر می گردد؟
نداشتن امنیت ، آرامش، رفاه نسبی و... همه این ها دست به دست هم می دهد تا جوان نتواند یک جا بند شود. وقتی من می بینم آینده ام تلخ است، پس می روم یک کشور دیگر ببینم آینده آن جا چه رنگی است؟ ما با فیلم سینمایی"بغض" می خواستیم تلنگری به تماشاگر بزنیم که به خودشان بیایند و دلایلشان را برای مهاجرت بار دیگر در ذهن خود مرور کنند.
به نظر من اگر این فیلم را در کشور خودمان میساختید با توجه به مضمونش پیام فیلم تاثیرگذارتر میشد؟
من هم در ابتدای راه می خواستم این فیلم را در کشور خودمان بسازم و غربت و تنهایی ژاله و حامد را در مملکت خودشان بسازم که گفتند سیاه نمایی است و از این حرف ها. ساخت فیلم در خارج از کشور تنها راه من برای روایت این قصه بود. پس فضای فیلم را به خارج از کشوربردم.
به نظر شما ریشه اصلی سردرگمی و استیصال نسل جوان امروز چیست؟
همه ما دنبال آرامش ،رفاه نسبی وساده ترین حقوق شهروندی هستیم . ما از نیازهایمان آگاه هستیم و می دانیم کدام یک از نیازهایمان هرگز برآورده نشده است،اما برای اینکه ریشه این سردرگمی را واکاوی کنیم باید به سراغ جامعه شناس ها برویم. من دردها را می بینم و در فیلم همین دردها را فریاد می زنم . سعی می کنم به شکلی واقع گرا منعکس کنم تا کسی فکری برایش کند.
اصولا کارگردان هایی که لوکیشن فیلمشان در ترکیه است سعی می کنند از مناظر کارت پستالی آن برای چشم نواز کردن فیلمشان استفاده کنند اما در "بغض" این اتفاق نمیافتد؟
من در "بغض"راهنمایی به نام فیلمنامه داشتم که بر اساس آن جلو رفتم . می خواستم به بطن شهرو زندگی مردم بروم و نه مکان های تفریحی و توریستی. وقتی می خواهم آوارگی ، غربت و تنهایی را نشان بدهم طبیعی است که نمی توانم بروم در لوکیشن زیبا کار کنم .
فکر میکنید در "بغض" یک معضل جهان شمول را روایت کردید؟
در بازتابی که از نمایش های جهانی فیلم داشتم این احساس را کردم که فیلم با تماشاگران غیرایرانی هم به خوبی ارتباط برقرار کرده است. همه ما در هر کشوری ایده آل هایی در سر داریم که در شرایط عینی با آن روبرو نیستیم و مهاجرت را راه اصلی می دانیم.
از شرایط اکران فیلم راضی هستید؟
به هر حال پیدا کردن فرصت مناسب برای اکران این روزها به یک شانس تبدیل شده. به نظرم «بغض» در بهترین زمان ممکن اش به نمایش درآمده ولی کلا رویه اکران ما به گونه ای است که فیلم هایی چون بغض درآن له خواهند شد. نمایش فیلم با بیست و یک سینما شروع شد که از این بیست و یک سینما نیمی فیلم من را تک سانس و دو سانس نمایش می دادند. بخش زیادی از آن سینماهایی هم که بغض را تمام سانس نمایش می داد مخاطب بغض نبودند. در این شرایط چه کاری می توان انجام داد؟ سینما فرهنگ متعلق به فارابی است و با منت فیلم را تک سانس نشان می دهد. به من گفتند فیلم ارزشی پخش می کنیم و جا برای فیلم تو نداریم. من باید چی کار کنم؟ فلان سینما مال تهیه کننده ای است که فیلم خودش را اکران می کند و از ابتدا ما را تک سانس نمایش می دهد. سینمایی هم که فیلم در آن می فروشد می خواهد فیلمت را تک سانس کند. هزینه تبلیغات فیلم هم که امروزه اندازه هزینه تولید فیلم شده و از توان فیلم مستقلی چون بغض خارج است. کلی فیلم هم مثل شیر منتظر نشسته اند تا فیلم نفروشد و جایگزین شوند.