عبدالله اسفندیاری کارشناس سینما و مدیر سابق بخش معناگرای بنیاد سینمای فارابی فارابی در گفت وگو با هنر آنلاین در باره ممیزی های موجود در سینما عنوان کرد : در بحث ممیزی دردوره های مختلفی در سینما شاهد رویکردهای متفاوتی بودیم . در سال های اولیه فیلم نامه توسط شورایی خوانده می شد وبعد از تصویب شدن دراین شورا فیلم نامه به اداره پروانه ساخت برای صدور مجوز نهایی ارائه می شد .

در دوره بعدی سیاست گدارها به سمت آزاد سازی سوژه ها رفت و این گونه مطرح شد که ما سه نوع فیلم ساز داریم . فیلم ساز درجه الف ب و ج . فیلم ساز درجه الف اصلا احتیاجی به پروانه تصویب فیلم نامه ندارد و می تواند با مراجعه مستقیم مراجعه و پروانه ساختش را دریافت کند . فیلم ساز درجه ب اگر سه فیلم ساز کارش را تایید کنند می تواند فیلمش را بسازد . فیملساز ج فیلم نامه ای که می خواهد بسازد باید تصویب بشود .

در اصل در این دوره یک جور آزاد سازی ممیزی به نفع فیلم های خوب بود و اغلب فیلمهای ماندگار تاریخ سینما در این دوره ساخته شد و جهت گیری ها درست و حساب شده انجام می شد تا فیلم سازان برای اینکه در کار فیلم سازی آزادی عمل داشته باشند فیلم خوب بسازنند و این رویکرد می تواند در همه دوره ها مورد رویکرد قرار بگیرد . در دوره مدیریت سیف الله داد حتی این قانون هم برداشته شد و فیلم ساز و یا تهیه کننده مستقیما مراجعه می کردند و پروانه ساخت دریافت می کردند . البته در کنار این شورا یک گروه متشکل از چند عضو کانون فیلم نامه نویسان که من هم در آن حضور داشتم نظرات مشاوره ای در باره فیلم نامه عرصه می کردند .

وی در ادامه با اشاره به وضعیت فعلی ممیزی ها گفت : در هر دوره این ممیزی ها به تعریف و سلیقه مدیریت آنها بستگی دارد که با گذشت زمان و راهبردی بودن کارهایشان می توان اظهار نظر قطعی را در مورد کارشان انجام داد . نکته حانز اهمیت دراین بحث تفاوت ماهوی سینما و ادبیات است و یک نوشته موقعی که تبدیل به فیلم می شود تغییرات زیادی دارد و باید این حق را برای بخش دولتی سینما قائل باشیم که در مواردی دست ممیزی بزنند .

تهیه کننده ستاره است در بخش دیگر سخنان در باره ممیزی هایی که شبکه نمایش خانگی در مورد فیلم‌های سینمایی انجام می دهد متذکر شد: موقعی که سعه صدر در بخش های مختلف سینما کم رنگ شود تنگ نظرهای شدت پیدا می کند و راه برای اعمال سلیقه باز می شود و این اتفاقات قابل پیش بینی است .