سرویس سینما// حسین سینجلی

به شهادت نرسیدن شهیدکاوه در سکانس پایانی فیلم ˝شور شیرین˝ ساخته جواد اردکانی و احساس مثبت و غرورآمیزی که از این صحنه به مخاطب منتقل می‌شود و با آن از سالن سینما خارج می‌شود، بی‌تردید از ویژگی‌های مهم فیلمنامه ˝شور شیرین˝ است.

بی‌تردید فیلمنامه‌ای را که جواد اردکانی به کمک یکی از دوستان نزدیک شهید کاوه به رشته تحریر درآورده از چند جهت نسبت به فیلمنامه‌هایی که در این ژانر نوشته شده متفاوت است، ولی حیف که به همان نسبت که توقع مخاطب را برای دیدن یک فیلم حرفه‌ای به تمام معنی بالا می‌برد با مشاهده تصاویر درگیری‌ها، تیراندازی‌ها و خلاصه جلوه‌های ویژه ابتدایی استفاده شده در فیلم، ناگهان هرچه در ذهن‌ مخاطب متصور شده را به غباری از آه تبدیل می‌کند و بلادرنگ حسرت همیشگی کمبود امکانات مدرن سینمایی برای ساخت جلوه‌های ویژه متفاوت و به روز، و ضربه‌هایی که از این بابت سالیان سال است به سینمای ما وارد شده، را یادآور می شود.

فیلم سینمایی "شور شیرین" به نویسندگی و کارگردانی جواد اردکانی، که مقطعی از زندگی سردار شهیدمحمود کاوه، از فرماندهان جنگ در استان کردستان را به تصویر می‌کشد، بی‌تردید در میان فیلم‌های ساخته شده در ژانر سینمای دفاع مقدس و جنگ که در سال‌های اخیر تولید و به نمایش درآمده، می‌توانست به جایگاه ویژه‌ای دست پیدا کند، چراکه اگر متفاوت بودن و خلاقیت در نگارش فیلمنامه را از اصلی‌ترین رموز موفقیت یک فیلم بدانیم، فیلمنامه "شور شیرین" این خصوصیات را دارد.

اردکانی در این اثر سینمایی که بر اساس تحقیقات گسترده‌ یکی از همرزمان شهیدکاوه و بسیاری از سرداران وقت نوشته، تلاش کرده با ایجاد فضاهایی پارادوکسیکال (با بار مثبت) و از همه مهم‌تر یک فینال متفاوت و تازه را به وجود بیاورد.

حرکت برای برگزاری یک جشن عروسی به عنوان هدف اصلی‌ و ارزشمند برای سفر یک خانواده از شهری به شهر دیگر (به عنوان نمادی از یک اتفاق خوشایند) در حالی‌که مخاطب می‌داند که چه خطری در کمین خانواده نشسته، و ورود ناگهانی تمام اعضاء این خانواده به ماجرایی پرفراز و نشیب و پرخطر، تاجائی‌که هدف اولیه (برگزاری عروسی) را به هدف ثانویه و فرعی تبدیل می‌کند، همچنین عدم آگاهی تماشاگر در کنار دیگر بازیگران اصلی فیلم (به ویژه رضا رویگری به عنوان پدر داماد) از زنده بودن و اسارت پسرش، پس از یک کشتار وحشیانه از سوی ضدانقلاب، از فضاسازی موفق اردکانی در "شور شیرین" است.

از دیگر نکته‌های قابل توجه "شور شیرین" اینکه برخلاف اکثر فیلم‌های ژانر دفاع مقدس که تا به امروز تولید و اکران شده، کارگردان پس از طرح داستان مورد نظرش، به دنبال تصویر کشیدن شهادت هنرپیشه نقش اول فیلم نیست (صرفه‌نظر از اینکه این امر تا چه حد با واقعیت مطابقت دارد و تاثیرگذار است)؛ اما در فیلم "شور شیرین" با شنیدن این عبارت از زبان شهیدکاوه که به هم‌رزمش می‌گوید: "هنوز وقت رفتن من نرسیده، هر وقت زمانش رسید خبرت می‌کنم" و در نهایت زنده ماندن شخصیت اصلی فیلم، کارگردان برعکس دیگران کار کرده است. همچنین کارگردان این فضا را نیز برای خودش مهیا می‌کند که در صورت استقبال مخاطب از فیلم، بتواند مقطع دیگری از زندگی شهید کاوه را در فیلم‌های بعدی‌اش به صورت مسلسل‌وار جلوی دوربین ببرد.

دیگر اینکه به طور کلی در بین تولیدات سینمای دفاع مقدس و سینمای جنگ جای فیلم‌های مستند داستانی بلند که قابلیت 35میلیمتری شدن را داشته باشد با وجود سوژه‌های متعدد، تا امروز خالی بود که "شورشیرین" با توجه به اینکه مشخصا به مقاطعی از زندگی این شهید کاه آن هم به صورت مستند و واقع‌گرایانه می‌پردازد، می تواند نقطه عطفی در سینمای ما به حساب بیاید.

لازم به یادآوری است، فیلم "شور شیرین" به نویسندگی و کارگردانی جواد اردکانی، به عنوان تنها فیلم شخصیت‌ محور در ژانر دفاع مقدس، در سی امین جشنواره بین المللی فیلم فجر به نمایش در‌آمد. این فیلم محصول دو سال تلاش گروه سازنده آن با سرمایه‌گذاری بنیاد سینمایی فارابی، استانداری خراسان رضوی و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است.