مشخص نیست به چه دلیل این همه کلاس بازیگری تشکیل شده است و هر کدام از این کلاس ها با گرفتن مبالغ قابل توجه در کنار تعداد قابل توجهی دانشگاه و دانشکده آزاد و خصوصی هر سال تعداد زیادی زنان و مردان دوره دیده در امر بازیگری بیرون می دهند. البته هنر نیاز به باروری اقتصادی دارد و بر همین اساس تابع همان قانون مشهور عرضه و تقاضا است، ولی به راستی مشخص نیست این همه عرضه تاکجا می خواهد ادامه یابد و آیا این تعداد دانش آموخته رسمی و غیر رسمی جایی برای ارایه هنر خود(در صورت کسب آن به معنای واقعی) دارند؟!

بازیگری کاری بسیار جذاب، در برخی موارد بسیار پول ساز است و برای همین یکی از آرزوهای بیشتر جوانان برای دستیابی به چنین شغلی است. هر چند بازیگری نیز یک شغل محسوب می شود و بخشی از حرفه و صنعت سینما است، اما به راستی با بسیاری از مشاغل دیگر متفاوت است و باید حریم و حرمتی برای این حرفه در نظر گرفته شود.

به طور کلی هر کسی که سودای وارد شدن به عرصه هنر را دارد، باید از استعداد برخوردار باشد. استعداد مجموعه ای از توانایی ها و کشش های ذاتی افراد است که با آنها متولد می شوند و این توانایی در جایی شکوفا می شود و به مرحله جلب توجه می رسد، اما باید به این موضوع بسیار مهم توجه شود که هر استعدادی نیاز به بستری مناسب برای شکوفا شدن دارد. تربیت و هدایت استعداد نکته مهمی است که توسط اساتید با تجربه و کارآموخته انجام می شود.

موضوع بسیار مهم دیگر اینکه آموزش کار هر کسی نیست. یعنی ممکن است فردی در شغل، حرفه یا هنری از توانایی های زیادی برخوردار باشد، ولی مفهومش این نیست که می تواند آموزش دهنده بسیار خوبی نیز باشد. چون شخصی که قرار است موضوعی را آموزش دهد در وهله نخست باید دانش این کار را داشته باشد. یعنی از آگاهی های لازم در موضوع مورد نظر برخوردار باشد.

دنیای امروز از نظر مسایل علمی به قدری گسترش یافته است که حتی برای آموختن زیر شاخه های یک رشته باید سالها وقت صرف کرد. چه برسد به اینکه کسی بخواهد در رشته دانش لازم را داشته باشد. علم امروز برای بسیاری از امور و مشاغل چارچوب های مشخص، شاخصه ها، الگوها، ویژگی ها و سایر مشخصات را به صورت علمی و روشن تعیین کرده است.

هر کس که بخواهد در رشته یا موضوعی دانشی را کسب کند باید گام به گام در این زمینه قدم بردارد و با بهره گیری از کتاب ها و استادانی که وجود دارد، بتواند در زمینه ای که به آن علاقمند است به دانش و آگاهی لازم برسد. البته اگر کسی در زمینه ای از دانش و توان علمی خوبی نیز برخوردار شد، مفهومش این نیست که بتواند معلم خوبی باشد و این علم را به دیگران خوب و مناسب ارایه دهد.

معلمی کاری سخت و ظریف است که از عهده کسی برنمی آید. به خصوص اگر شخصی به صورت تجربی و همان استعداد و قریحه ذاتی که داشته است، به نقطه خوب و قابل اعتنایی در عرصه هنر یا هر رشته و شغل دیگری رسیده باشد!

بنابراین برای اینکه آموزش در عرصه هنر و به طور مشخص بازیگری مطلوب و قابل توجه باشد، در وهله نخست جایی لازم است و استادانی که از دانش کافی برخوردار باشند و توان انتقال این دانش را داشته باشند. استادانی که فقط تجربه نکرده باشند، بلکه به اندازه کافی بر مسایل علمی نیز تسلط داشته باشند و بتوانند دانش و تجربه خود را به خوبی آموزش دهند.

پس از اینکه محل مناسبی فراهم شد و استادان مورد نظر گردهم آمدند، سر فصل آموزشی لازم است و اینکه آنها بدانند چه می خواهند آموزش بدهند و علاقمندان نیز بدانند چه چیزی را می خواهند یاد بگیرند. عنصر مهم بعدی، افرادی هستند که قصد آموزش دیدن دارند، اما باید محرز باشد که این افراد از توانایی و استعداد لازم در این زمینه برخوردارند.

در حال حاضر نکته بسیار مهم برای کلاس های آموزش بازیگری این است که با گسترش محل آموزش خود بتوانند تعداد علاقمندان بیشتری جذب کنند و به کار خود رونق بیشتری ببخشند. همچنین، چون بیشتر افرادی که اقدام به برپایی کلاس های آموزش بازیگری می کنند از بازیگران یا کارگردان های شناخته شده هستند، هم امکان جذب افراد مشهوری همانند خودشان را دارند تا به عنوان استاد در این کلاس ها آموزش بدهند و هم اینکه نام خودشان به اندازه ای بزرگ و برای علاقمندان به بازیگری جذاب است که بالقوه می توانند افراد زیادی را به پرداخت شهریه و گذراندن دوره تشویق کنند. ولی چند نکته بسیار مهم در این زمینه مطرح است:

نخست اینکه بسیاری از بازیگران شناخته شده ای که در این کلاس ها آموزش می دهند یا از دانش و توان علمی کافی برخوردار نیستند و در صورتی که دانشگاه رفته و کار دیده باشند هم در نقطه ای ثابت مانده اند و دیگر به روز نشده اند یا از توانایی لازم برای انتقال تجربیات و اندوخته های علمی خود برخوردار نیستند.

نکته مهم دیگر اینکه، هر چند برخی از کلاس های بازیگری پیش از پذیرفتن هنرجو از آنها امتحانی به عمل می آورند و به آنها گفته می شود که استعداد این کار را دارند یا نه، ولی بسیاری از کلاس ها این کار را نمی کنند. همان تعداد کلاس هایی که از علاقمندان امتحان به عمل می آورند نیز به پر شدن کلاس هایشان بها می دهند و گاه به دریافت حداقل ها راضی هستند.

این شرایط باعث می شود که در از یک سو تعداد زیادی از افرادی که به عنوان هنرجو در کلاس های بازیگری ثبت نام می کنند، در اصل سیاهی لشکرهایی هستند که فقط پول و وقت خود را تلف می کنند و از طرف دیگر، نبود استادان با دانش و با تجربه و توانا در انتقال مسایل علمی عرصه بازیگری، باعث به هدر رفتن وقت و انرژی افراد با استعداد نیز می شود.

البته گاهی برخی افراد در جواب طرح این مسایل به این نکته اشاره می کنند که تعداد متقاضیان به اندازه ای زیادی و به حدی اصرار می کنند که بسیاری از کلاس های بازیگری نمی توانند به مراجعه کنندگان پاسخ منفی بدهند و اصولا" اگر تقاضا نبود این همه کلاس بازیگری تشکیل نمی شد و نمی توانست به حیات خود ادامه بدهد.

هر چند این سخن درست است، اما حقیقت ماجرا این است که داشتن آرزوهای بزرگ ویژگی دوران نوجوانی و جوانی است و متاسفانه شرایط آموزش و پرورش در کشور ما به گونه ای نیست که از دوران راهنمایی تحصیلی - که اصولا" به منظور راهنمایی شغلی دانش آموزان ایجاد شده بود - به نوجوانان راه درست زندگی و کسب درآمدشان بر اساس توانایی ها و واقعیت های موجود زندگی شان را آموزش بدهد، بنابراین برخی از کلاس های بازیگری در اصل از ویژگی آرزومندی و نبود آموزش درست در کشور سوءاستفاده می کنند و درآمدهای قابل توجهی به جیب می زنند.

اگر در کشور ما آموزش و راهنمایی در دوران مدرسه جدی گرفته شود و کودکان و نوجوانان ما پیش از رسیدن به دوران دبیرستان بدانند چه مسیری را باید طی کنند و کدام راه برایشان بهتر و سعادتمندانه تر است، دست از آرزوهای دور و دراز و دست نیافتنی برمی دارند و به سمت درک درست واقعیت ها پیش می روند و این همه آرزومند بازیگری و خوانندگی و شغل هایی که امکان جلوه گری و شهرت افراد وجود دارد، وقت خود را در کلاس های مختلف هنری تلف نمی کردند.

برآیند سخن اینکه، از یک سو باید کلاس های آموزش بازیگری به جای ثروت اندوزی به رسالت مهم و وظایف اجتماعی و اخلاقی و انسانی خود فکر کنند و به صنعت تولید فیلم و سریال در کشور خدمت نمایند و از سوی دیگر باید نظام آموزشی و تربیتی در کشوری به سمتی هدایت شود که استعدادیابی در دوران کودکی و نوجوانی انجام شود و افراد بر همان اساس هدایت شوند و شخصیت شان شکل بگیرد که وقتی به سن جوانی می رسند بدانند در کدام نقطه قرار دارند، به کدام سو باید حرکت کنند و از چه توانایی ها و استعدادهایی برخوردارند.

مازیار شیبانی‌فر