به گزارش هنرآنلاین، تهماسب صلح جو، منتقد و تحلیلگر سینمای ایران، به مناسبت نخستین جشنواره فیلم ویدئویی تهران یادداشتی را نوشته است. متن یادداشت او به این شرح است:
چه خوب است که برای فیلم ویدیو جشنواره مستقلی برگزار میشود و خیلی بهتر خواهد شد اگر جشنواره بتواند، ارزش و جایگاه شایسته فیلم ویدیو را به عنوان سینمای برتر بشناساند. تا جایی که شنیدهام و فهمیدهام و بیش و کم نمونههایش را دیدهام، فناوری «دیجیتال» پیشرفتهترین پدید تصویرسازی است و محدودیتها و کاستیهای فیلم ۳۵م م را ندارد. این پدیده امکانات نوینی در اختیار فیلمسازان میگذارد و تصویربرداری، تدوین، انواع تروکاژها و جلوه های ویژه و اجرای تکنیکهای سینمایی را آسان میکند. فیلمساز میتواند هر آنچه در قلمرو خیال خود پرورده، به تصویر بکشد و غم کمبود نگاتیو و دوربین فیلمبرداری را نخورد و نگران لابراتوار و اتالوناژ و این جور قضایا نباشد. کیفیت نمایش فیلم ویدیو روی پرده نقره ای، خوب و چشم نواز و چه بسا گاه، از فیلم ۳۵م م (البته محصول کار برخی فیلمسازانمان) بهتر است. اما هنوز نزد فیلمسازان وطن، فیلم نگاتیو ارج و قرب بیشتری دارد و فقط فیلم ۳۵م م را سینما میدانند و بس! ساختن فیلم ویدیو را کسر شأن و بچه بازی میپندارند. یکی از فیلمسازان باسابقه و درس خوانده و فرنگ دیده، ویدیو را به کاغذ کاهی تشبیه میکرد و
میگفت:« اگر اثر فاخر را با چنین ابزاری بسازیم، مثل این است که بخواهیم شاهنامه را روی کاغذ کاهی بنویسیم» جالبتر این که به اعتبار همین منطق، برخی سریالهای تلویزیونی را با دوربین و امکانات ۳۵م م میسازند و بعد برای نمایش از تلویزیون ناچار باید روی نوار ویدیو بکشند. حالا چه حکمتی دارد؟! نمیدانم. همین قدر میدانم که عادت کردهایم، جلوی پدیده های نو بایستیم. گارد بگیریم و دو دستی به میراث گذشته بچسبیم و آینده را بی خیال شویم. چه بخواهیم، چه نخواهیم، در آینده نه چندان دور، بساط نگاتیو و چاپ و لابراتوار و دوربین چند کیلویی و آپارات چندین منی و دم و دستگاه فیلم ۳۵م م برچیده خواهد شد. سینمای فردا با فناوریهای نوینتر و زیبایی شناسی دیگر تر، تصویری تابنده تر خواهد داشت و اگر ما همچنان، به نوستالژی سینمای دیروز دلخوش بمانیم، فرصتها را مفت از دست خواهیم داد. فیلمسازان جوان ما این حقیقت را دریافتهاند، اما وقتی مدام از بزرگترهاشان میشنوند؛ سینما یعنی فیلم ۳۵م م، شاید در مسیر خود دچار تردید شوند. نشانه های این تردید را در برخی فیلمهای ویدیویی میتوان دید. از سر و شکل چنین فیلمهایی پیداست که سازندگانشان دستگاه
فیلمسازی ویدیو را ابزاری دم دستی و سهلالوصول تلقی کرده و کوشیدهاند توانایی خود را در اجرای تکنیکهای نخ نما شده فیلم۳۵م م بیازمایند و مثلا حرفه ای بودنشان را به رخ بکشند. برای این فیلمسازان اوج پیشرفت و حرفه ای شدن، ساختن فیلم ۳۵م م (یعنی واپس رفتن از فناوری نوین سینما به سوی ابزار کهنه سینمای سالیان گذشته) است. خیلی ذوق زده میشوند اگر در تأیید و تشویقشان بگوییم؛ انشا الله فیلم ۳۵م م ات را ببینیم! خب این روی ناخوشایند قضیه است. جوانهای خوش ذوق و سینما شناس و آشنا به قابلیت فناوری دیجیتال هم زیاد داریم که با ابزار ویدیو آثار ارزشمندی میسازند و امیدواریم نمونههایش را در نخستین جشنواره مستقل فیلم ویدیویی تهران ببینیم.