به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، فعالیت کاری علیرضا خمسه را می توان به دو بخش تقسیم کرد. دوره اول در دهه شصت آغاز شد و خمسه با حضور در فیلم‌های بزرگان سینما به خصوص یدالله صمدی و ابوالحسن داودی به یکی از بازیگران مطرح و محبوب سینما کمدی تبدیل شد. اما با رونق تولید فیلم‌های اجتماعی در دهه هفتاد، چند سال در کار بازیگری خمسه فترتی به وجود آمد. دوره دوم حضور موثر خمسه در دهه هشتاد شکل گرفت و با حضور در فیلم "بیست" و درخشش در این فیلم در یک نقش متفاوت توانست، توانایی‌هایش را دوباره بروز بدهد و همچنان در سینمای ایران بدرخشد. با خمسه درباره وضعیت سینمای کمدی گفتگویی انجام دادیم که در ادامه می خوانید. آیا این مسئله که تعداد زیادی فیلم کمدی به دلیل اکران نشدن فیلم‌های اجتماعی در یک زمان در کنار هم به نمایش در می‌آیند یک ویژگی برای سینمای کمدی است؟ ماجرا این است فیلمی با کلی هزینه و آرزوی سازنده و تهیه‌کننده‌اش ساخته می‌شود، اما فروش نمی‌کند. در مقابل کارگردان دیگری فیلمی می‌سازد که اتفاقا پر فروش هم می شود. فکر می‌کنم با توجه به نیاز جامعه فیلم کمدی است که این روزها فروش می کند و آن وقت همه می روند به سراغ ساخت فیلم کمدی و طنز، ماجرا به همین سادگی است ... اما خیلی از فیلم‌های کمدی هم فروش نکردند؟ این پرسش و جوابش نیاز به ایجاد بحث‌های تخصصی دارد. شاعری می گفت " آب را بر سر زنی نشکند/ خاک را بر سر زنی نشکند/ آب را اگر در خاک در هم کنی خشتش کنی/ خشکش کنی بر سر زنی سر می‌شکند " ساخت فیلم کمدی درست و خوب یک تخصص است و نیاز دارد سازنده‌اش علاوه بر تسلط به مدیوم سینما و طنز روان‌شناسی هم بداند. یکی دیگر از ابزارهای ساخت کمدی موفق حضور یک بازیگر کمدین توانمند و کاربلد است. سینما رفتن مردم جامعه هم تابع شرایط متغیرهایی است و باید وضعیت یک خانواده پنج نفره انقدر خوب باشد که بتواند هزینه پنج بلیط پنج هزار تومانی، خرید پنج ساندویج و نوشابه و هزینه ایاب و ذهاب را داشته باشد. اگر این هزینه‌ها را جمع کنید پرداختش برای یک خانواده متوسط برای گذرانیدن یک بعد از ظهر تعطیل و پر کردن اوقات فراغت سنگین است. بنابراین سینما رفتن را از سبد هزینه‌های ماهیانه‌شان به راحتی حذف می کنند و پولشان را صرف تامین نیازهای ضروری‌تر خانواده می‌کنند. حتی اگر سازنده کمدی که اکران می شود چارلی چاپلین یا علیرضا خمسه باشد باز هم شرایط فرقی نمی کند و خانواده نمی رود سینما و حالا هی دنبال دلیل و علت برای فروش نکردن فیلم‌های کمدی بگردیم . باید به این مسائل مهم تر توجه شود و بعد تجزیه و تحلیل کنیم که چرا فیلم‌ها و حتی فیلم های کمدی نمی‌فروشد. این حذف سرگرمی و تفریح از برنامه هفتگی و ماهیانه خانواده‌ها چه تبعاتی دارد؟ این مسئله در حکم زنگ خطری است برای جامعه‌ای که مردمش رو به عبوس بودن می روند. در جامعه‌ای که خنده به عنوان یک رفتار به فراموشی سپرده شود یک زنگ خطر به صدا در می آید، یعنی اینکه جامعه بحران دارد و یک هشداری است برای مسئولین و مدیران. مردم نیاز به مفر و گریزگاه دارد و هیچ گریزگاهی دم دست‌تر از سینمای کمدی نیست. به طور مثال من امروز خیلی عصبانی و افسرده هستم . به جای اینکه بروم مادر زنم را بکشم و یا با ماشین همکارم و یا تهیه‌کننده‌ای را زیر بگیرم ! به جایش می‌توانم بروم سینما و دوساعتی از سختی، فشار و استرس جامعه و زندگی‌ام دور شوم و بخندم و روح و روانم ریکاوری و بازسازی شود. برای همین موضوع است که معتقدم برای بخش از مردم عبوس جامعه ما فیلم کمدی یک نیاز است. پایان پیام/33