به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، تارا گودرزی متولد خرم آباد لرستان فارغ التحصیل هنرهای تجسمی تربیت معلم فاطمه الزهرا اصفهان و کارشناسی نقاشی دانشگاه شاهد تهران است.
وی شرکت در بیش از ۲۱ جشنواره هنر محیطی در پلور، هرمز، شوشتر، ارومیه، اصفهان، گناوه، ماسوله، تهران و نوشهر را در کارنامه دارد. وی تعدادی از مجموعه آثار خود را نیز در عرصه بین المللی در کشورهای رومانی، بلغارستان و کره جنوبی به نمایش درآورده است.
گودرزی همچنین برگزیده نمایشگاه "بهترینها از دورریختنی ها" و نفر اول جشنواره "ویدئو آرتیست" در سال 1391 شناخته شده است. وی فعالیت های هنری اش را به صورت مجموعه در محیطهای مختلف ارائه می کند. پیشکش، سبزه، فریاد، نقاب، در میان گذشته، بازی با آتش (در میان نور) و چمپاتمه از جمله این مجموعه ها است. گودرزی انگیزه فعالیتش در هنرهای محیطی را این گونه بیان می کند: "خود را در ارتباط مستقیم با محیط اطرافم میبینم؛ پس شیوه بیانی ام را در حیطه هنر محیطی انتخاب کردم. من با جستجو در محیط پیرامونم، ارتباطی بین خود و دنیا را میجویم و در پی مفاهیمی چون آفرینش، انسان، زندگی، مرگ و بیکرانگی… هستم."
وی علاوه بر نمایش آثار ذهنیت موجود در هر یک از مجموعه آثارش را برای بیننده شرح می دهد.
از مجموعه پیشکش/ در پیشکش؛ چادرم را بر سر می کنم؛ چون در بیشتر سالهای عمر باهم بودهایم- از نه سالگی؛ گاهی با عشق، گاهی با تنفر- حالا فقط لذت است که می برم- از یکدستی و سفیدیش، از بی نقشیاش- و خود را با همه سپیدی، پیشکشی می کنم به عظمتی بی انتها. هربار پیشکش را با مفهومی - شاید به ظاهر جدا از بار قبل- به تصویر کشیدم؛ ولی همیشه به دنبال درک بیشتر خود و جهان اطرافم بودهام پیشکش، در مکانهای مختلف به اجرا در آمده و هر بار، از مواد همان مکان استفاده شده است. برای ثبت این اجرا، دوستانم به من کمک میکنند.
از مجموعه سبزه/ سَبزه از نشانههای نوروز و از اجزای سفره هفت سین است. ایرانیان معتقدند که سبزه شادابی و خرمی را در طول سال به همراه دارد. مرسوم است که سبزه را تا روز سیزدهم نوروز که "سیزده به در" خوانده میشود، نگاه داشته و همراه با آن بدیها و کدورتها را دور بریزند. سبز شدن کمالی است برای دانهها، و با سبز کردن دانهها، درخواست درونیم را، که رسیدن به انسانیت است، به نمایش میگذارم.
از مجموعه چمباتمه / وقتی در جایی تنگ چمباتمه میزنم، خود را ذرهای میبینم از آفریدهای بزرگ. زمانی که به حالت چمباتمه گرد می شوم، حس آشنایی دارم؛ انگار دوران جنین بودنم را دوباره تجربه می کنم.
از مجموعه نقاب / در آینه که نگاه میکنم، خودم را نمیبینم، انگار کس دیگریست و من هراس دارم از چهره این غریبه. با پنهان کردن چهره، بیشتر به خودم و آرامش نزدیک میشوم. اما همیشه به پشت نقاب رفتن آرامش درپی ندارد؛ گاه چهره هولناکتر خودنمایی میکند.
نقابهای من گاه بسیار وحشتناک هستند وگاه بسیار زیبا و هر کدام حرفی دارند برای گفتن. یشتر نقابهایم را از محیط اطرافم انتخاب میکنم. این محیط خانه است ویا طبیعتی که تجربه کردن در آن را دوست دارم.
انتهای پیام/