به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، گزیده ای از سخنرانی آیدین آغداشلو در این نشست را در ادامه می‌خوانید.

وقتی به خودم نگاه می‌کنم، به پسربچه خیلی بدلباسی نگاه می‌کنم در خانواده ای که خیلی هم پولدار نبودند یا اصلاً پولدار نبودند. باید یک جوری می‌ساخت و باید با ساختمان زندگی‌اش که به او تحمیل شده بود به نحوی کنار می‌آمد. ظاهراً پسر باهوشی بود.این پسر باهوش بود و دنبال راه فراری می‌گشت که از زندگی خیلی سخت خود فرار کند. زندگی‌ای که مثلاً اگر قرار بود یک کمی نان بیشتر برداریم و بخوریم، دعوایمان می‌کردند و می‌گفتند کافی است، خوردی دیگر. خوب این بچه بالاخره راهش را پیدا کرد و به نحوی آن مفر را پیدا کرد.

این بچه را در پنج سالگی برای اولین بار به تهران برده بودند و نشسته بود و صورت دختر بچه ای که آنجا بود را نقاشی کرده بود و همه در آنجا همهمه کرده بودند که این پسر نقاش خواهد شد و تکلیف من معلوم شد که باید نقاش بشوم. بعدها هم همین‌طور بود. این خاطرات خیلی کوچک و پشت سرهم است و زمانی که آن‌ها را ردیف می‌کنم یک معنایی شکل می‌گیرد.

پدر این بچه خیلی دیر به خانه می‌آمد و یا سعی می‌کرد اگر بتواند اصلاً به خانه نیاید. این‌طور بود که مادر پسربچه را برای آوردن پدر به خانه بیرون می‌فرستاد. پسر هم راه می‌افتاد و از این مغازه به آن مغازه و اینجا و آنجا سرک می‌کشید، اما تنها جایی که خیلی دوست داشت پدرش را آنجا پیدا کند یک مغازه تابلو نویسی بود به اسم رسام. وقت‌هایی که پدر آنجا بود، اوقات خیلی دل پذیری بود برای اینکه بوی رنگ روغن و نقاشی‌های عجیب و غریب که همه جا آویزان بود، دنیایی بود که همه چیز را می‌شد در آن فراموش کرد. بعد پدر پیش آقای رسام می‌نشست و او هم با قلم مو و رنگ روغن نقاشی می‌کرد. من حتی یکی از آن نقاشی‌ها را دقیقاً به یاد دارم و می‌توانم آن را دوباره نقاشی کنم. نقاشی خیلی بزرگی بود که "ماک" نقاشی که از روسیه فرار کرده بود آن را نقاشی کرده بود و من حیرت می‌کردم که نقاشی‌ای به این بزرگی را چطورمی شود کشید. بعد می‌دیدم که چوب باریکی را که یک سرش را کهنه پیچ کرده بود به تابلو اش تکیه می‌دهد و دستش را روی این چوب می‌گذارد که دستش نلرزد. آن پسربچه وقتی به آنجا می‌رفت دیگر خیلی پاپی پدر نمی‌شد که زودتر به خانه برگردند و تا جایی که می‌شد آنجا می‌نشست.

همه این‌ها در شهر رشت می‌گذشت. جایی که من به دنیا آمدم. بعدها یک روز پدر این پسر را پیش دوستش استاد حبیب محمدی برد. تماشای نقاشی‌های او باز هم یک دنیای شگفت انگیز را به پسر عرضه کرد. این بچه در همان سن کم متوجه شد که نقاشی می‌تواند یک چیز متفاوتی هم به غیر از درخت و گوزن و برف و عربی که نی‌لبک می‌نوازد، می‌تواند باشد. حبیب محمدی شهر رشت را نقاشی می‌کرد. ساختمان‌های خیلی ساده با شیروانی‌های سفید و سقف‌های سفالی. چیزهایی که شاید خیلی تزئینی نبود ولی همان کوچه بود. همان کوچه ای که من چند دقیقه پیش از آن عبور کرده بودم.

شاید انگیزه دیگر این بود که کسی به خاطر نقاشی کردن مانعی برای این پسر ایجاد نکرد و گوشش را نکشید و تشویق هم شد ولی نه تشویق زیاد.

بعد از همه این‌ها می‌خواهم بگویم که چطور این تکه های زندگی کنار هم چیده شدند تا این در به روی پسر باز شد. دری که آن بچه فکر می‌کرد اگر دور و بر آن پرسه بزند، وقتی آن در را نیمه باز کند تا ببیند آن طرف چه خبر است، آدم مهم و متفاوتی می‌شود. او اشتباه نکرده بود.

انتهای پیام/28