سرویس موسیقی هنرآنلاین: گالری محسن در دو روز میزبان موسسه پژوهشی "کودکان دنیا" با اجرای موسیقی رپ به طراحی پویا آریانپور و سرپرستی مریم خاکپور بود.

درباره "کودکان دنیا"

موسسه پژوهشی کودکان دنیا سازمانی تخصصی، پژوهشی و مستقل است که از سال 1373 به همت جمعی از مربیان، مدرسان، نویسندگان و کارشناسان آموزش کودکان خردسال فعالیت خود را آغاز کرده است. کمک به زندگی سالم و شایسته برای همه کودکان خردسال و فراهم کردن فرصت‌های مناسب رشد همه‌جانبه برای آن‌ها، دورنمایی است که موسسه برای تمامی کودکان متصور است. با این آگاهی که توجه به برنامه‌های مراقبت برای رشد و تکامل کودکان خردسال از همان بدو تولد موجب خواهد شد تا کودکان بتوانند به حداکثر توانایی‌ها و استعدادهای خود دست یابند.

گروه موسیقی این موسسه متشکل از سه خواننده و یک نوازنده است. این گروه به سرپرستی مریم خاکپور و طراحی پویا آریانپور موسیقی رپ را در گالری محسن به مدت دو روز روی صحنه بردند. تمامی کارهای قطعات اجرایی ساخته خود کودکان است که در کلاس‌های خلاقیت آریانپور شرکت داشته‌اند.

این پروژه لزوماً موسیقایی نیست

مریم خاکپور سرپرست این گروه است. او پا به پای این نوجوانان تازه‌کار در تمامی مراحل کار حضور داشته است، او دوشنبه شب با روی باز پاسخگوی سؤال‌های ما بود:

خودتان را معرفی می‌کنید؟

من مریم خاکپور هستم. سرپرستی و مدیریت کل این پروژه به عهده من بود. من مسئول هنر موسسه پژوهشی "کودکان دنیا" هستم.

راجع به اجرایتان توضیح دهید.

این اجرا، اجرای بچه‌های گروهی از نوجوانان موسسه پژوهشی "کودکان دنیا" است که روی یک پروژه‌ای کار می‌کند. نوجوانان ما در این جریان همه کارهای ساخت شعر، موسیقی، ویدئو و حتی مدیریت کل این پروژه به عهده خود نوجوانان بود. این افراد 15 الی 16 ساله هستند و دخترها و پسر در کنار یکدیگر ترکیبی کار می‌کنند.

چه نوع موسیقی کار می‌کنید؟

موسیقی رپ. یک نوع موسیقی رپ که خشونت ندارد و پیام می‌دهد. یک سری از افراد نسبت به شهری که در آن زندگی می‌کنند، بی‌ارتباط و بی‌تفاوت هستند و این بچه‌ها هدفشان این است که بگویند چگونه باید با شهر وصل شویم و ارتباط برقرار کنیم. پیامی دیگر که این بچه‌ها به مردم می‌دهند این است که بگویند از تکرارهای روزمره بیدار شویم و نگاهی به خودمان بیندازیم.

بعد از این پروژه، فعالیت موسیقیایی دیگری خواهید داشت؟

ما پروژه‌های دیگر هنری داریم، اما این پروژه‌ها لزوماً موسیقیایی نیستند. پروژه‌ای دیگر داریم که نوجوانان ارامنه و نوجوانان ما بازهم روی موضوع شهر و تهران کار می‌کنند که این بار نقش هنرهای تجسمی بیشتر از نقش موسیقی آن است.

این سمفونی اشتباه است...!

شرکت‌کنندگان را اکثراً کودکان و نوجوانان رده سنی 5 تا 15 سال تشکیل می‌دهند، آن‌ها همراه والدینشان به یکی از محوطه‌های گالری وارد می‌شوند. همه روی زمین جاگیر شده و بچه‌های گروه موسیقی هم زودتر از دیگران بر روی سن با نظم قرار گرفته‌اند.

خوانندگان این موسسه در سه‌گوشه سالن قرار گرفته و یکی دیگر از اعضای گروه هم که نوازنده گیتار الکتریک است بر روی صندلی جلوتر از بقیه اعضا نشسته است. نمایشگر داخل سالن به عمد برفکی است. یکی از دست‌اندرکاران روی سن آمده و از حضار می‌خواهد تا ابتدا فقط تماشاگر بوده و میان قطعات از تشویق کردن پرهیز کنند. او همچنین از مردم می‌خواهد گوشی‌های خود را تا حد امکان از دسترس خارج کنند تا به سیستم‌های صوتی برنامه خدشه‌ای وارد نشود.

موسیقی نواخته شده و نمایشگر هم تصویری از تهران شلوغ و خیابان‌های آن به مانند ولیعصر را نمایش می‌دهد. تمام تصاویر سیاه‌وسفید است. دو خواننده مشغول اجرای موسیقی هستند و یکی دیگر از آن‌ها همچنان روی سن بی‌حرکت نشسته است. موسیقی اعتراضی‌شان به تهران و آدم‌هایش است. این میان ترجیع‌بندی مدام در حال تکرار است: این سمفونی اشتباه است...!

در کل سه قطعه اجرا می‌شود. در قطعه دوم سه خواننده با هم روی سن ظاهر شده و هریک متن‌های اعتراضی‌شان را با حرکات مناسب این نوع از موسیقی اجرا می‌کنند.

بعد از اجرای آخرین قطعه اعضای گروه به گوشه سالن رفته و نمایشگر از حالت سیاه‌وسفید به رنگی تبدیل شده و تصاویری از پشت صحنه کلیپ‌های پخش شده و نحو ساخت آن را نمایش می‌دهد.

اعضای گروه

متین نیکوکار، طاها شمس و پارسا ناظری خواننده‌های این گروه هستند. امید درفشان نوازنده گیتار و امیر نقوی هم سازنده ویدئوهاست.

آن‌ها چیزهایی را درک می‌کنند که برای این سن و سال معمول نیست

بعد از اتمام اجرای منحصربه‌فرد این کودکان به سراغ پویا آریانپور می‌رویم، او توضیحات جالبی را درباره این نوابغ کوچک به ما ارائه می‌دهد:

درمورد این ارکستر توضیح دهید.

پویا آریانپور: این ارکستر به موسسه "کودکان دنیا" مربوط می‌شود که گروهی خاص از معلمین و محصلین هستند که روش‌های گوناگونی برای خلاقیت دارند. منظور از خاص بودن این محصلین، تکامل زودرس ذهنی آن‌هاست، یعنی آن‌ها چیزهایی را درک می‌کنند که برای آن سن و سال معمول نیست. آن‌ها آمادگی این را دارند که در جهات خیلی خوب شکل بگیرند. کلاس‌های آن‌ها هم شامل کلاس‌های جغرافی، تاریخ و... می‌باشند اما کار آن‌ها متفاوت است. کلاسی که آن‌ها با من داشتند در مورد خلاقیت و ایجاد پروژه بود که چگونه بچه‌های می‌توانند یک پروژه داشته باشند. من فهمیدم که بعضی از آن‌ها به صورت ابتدایی خواننده هستند و کار موسیقی انجام می‌دهند، پس کارشان را جدی گرفتم و تصمیم گرفتم که کمکشان کنم. به آن‌ها گفتم که هدف را اجرای موسیقی می‌گذاریم و روی محتوا خواهیم کرد. شروع کردیم از میان اسم‌ها و موضوعات گوناگون اطراف این بچه‌ها، آن‌ها را به دو موضوع ارتباط و بی‌ارتباطی رساندیم. آن‌ها به من گفتند که درست است ما در این شهر در ارتباطیم، اما کاملاً بی‌ارتباطیم و می‌خواهیم این مفهوم را منتقل کنیم. من گفتم پس شما باید یاد بگیرید که ما به ازای این مطلب را در شعر و تصویر بیاورید. بعد از آن تقسیم کار کردیم و هر کدام از این بچه‌ها حدوداً شش ماه روی این پروژه کار کردند، شعر ساختند و گرافیک را آماده کردند. ما سعی کردیم بچه‌ها تجربه‌ای در قالب کار گروهی داشته باشند و سرانجام هم تمام خواسته‌های ما در قالب گروه برآورده شد. پس از آن ما به دنبال محلی برای تمرین بودیم که به گالری محسن پیشنهاد‌هایی داده شد و آن‌ها نیز به خاطر دید مثبتی که به این موضوع داشتند، پیشنهاد ما را پذیرفتند و برای همین ما در سالن داربست اجرا خواهیم داشت.

این اجراها قرار است ادامه پیدا کند؟

حقیقتاً خیر. فعلاً همین دو اجرا را خواهیم داشت و ممکن است یک اجرای دیگر به آن اضافه شود، اما احتمال می‌دهم اعضای این گروه در سال‌های دیگر با کارهای تازه خود به اجرای موسیقی بپردازند.

کارهای موسیقی تازه؟

بله. فکر می‌کنم این افراد در حوزه‌های مختلف موسیقی فعالیت می‌کنند. چون این کار جزو کارهای جدی موسیقی بود و این افراد جزو جوان‌ترین گروه‌های موسیقی هستند، حتماً شاهد رشدشان خواهیم بود.

نحوه آشنایی‌تان با این بچه‌ها چگونه بود؟

من دورادور با معلمین این موسسه آشنا بودم که بعد برای این پروژه به من پیشنهاد دادند.

تمام این موسیقی‌ها و اشعار ساخته خودشان است؟

بله. تمامی آثار متعلق به خودشان است و هیچ‌چیز برای فردی خارج از این گروه نیست.

مینا آتشی