سرویس سینمایی هنرآنلاین :
1-هنوز فیلم به پایان نرسیده، در همان تاریکی سالن نمایش فیلم برج میلاد، رقابتی شکل می گیرد که هیجان و تاسف را توامان برمی انگیزد:"رقابت برای کسب صندلی در هنگام نمایش فیلم بعدی! " انبوه جمعیت در کاخ جشنواره چنان است که خبرنگاران مجبورند یک ربع پایان هر فیلم سالن را ترک کنند، به صف پشت در سالن بپیوندند تا برای فیلم بعدی جای خوب برای نشستن بیابند؛ سالن غیر استاندارد میلاد که فقط ردیف وسطش برای تماشای فیلم مناسب است بر آشکار و نهادینه شدن این رقابت علاوه کرده است؛ خدا را شکر از آنجا که آخر اغلب فیلم ها را می توان حدس زد لذا خبرنگاران احساس نمی کنند چیز مهمی را از دست داده باشند؛ مهم سلامتی گل و گردن و قوت بینایی و شنوایی ست که در ردیف های کناری و صد البته بالکن برج میلاد ( که این یکی را خدا نصیب گرگ بیابان هم نکند) به شدت به مخاطره می افتد.
2- شاید نمی دانستید در سالن نمایش فیلم برج میلاد برخی از صندلی ها خیلی خیلی خیلی مهم تر از سایر صندلی ها هستند؛ لا به لای رقابتی که عنوان شد مسابقه ای درگیرانه تری هم میان خبرنگاران در جریان است تا روی صندلی های کنار راهرو بنشینند تا اگر فیلم چنگی به دل نینداخت بشود زود، تند، سریع از سالن فلنگ را بست!
3- فیلم ها در برج میلاد رسما توی شکم هم اکران می شوند، آن طور که بیینده بینوا فرصت نمی کند نفس بکشد؛ این فیلم تمام نشده یک ربع بعد فیلم بعدی ست و صف و باقی قضایا. گفته می شود مسئولین برای حفظ سلامتی خبرنگاران برنامه را این طور چیده اند، می گویند سال های قبل خبرنگاران مابین فیلم ها اوقات فراغت شان سیگار می کشیدند با این چینش همه را به ترک دخانیات سوق داده اند. البته هنوز خبری از چاره اندیشی مسئولین برای امراضی که خبرنگاران بابت این چیدمان جدید می بینند مثل کمر درد، سر درد... اعلام نشده است.
4- و آنهمه صف و دوندگی برای تماشای درست فیلم ها، وقتی با آثاری روبرو می شوید که به زور می توان تا پایان روی صندلی دوام آورد جز افسوس به جای نمی گذارد؛ خوشبختی آنجاست که آثاری مانند "ابد و یک روز" و حتی بارکد و چند اثر دیگر چراغ امیدواری را روشن نگاه داشته اند.