سرویس موسیقی هنرآنلاین: "عشقیم گل" ادای دینی است به موسیقی سراسر احساسی آذربایجان و حسین علیزاده برای اجرای آن سنگ تمام گذاشته است.
آلبوم با پیشدرآمد بیات شیراز که بسیار باشکوه تنظیم شده شروع میشود. تفکیک صدای سازها در عین درهمآمیختگی آنها از ویژگیهای مهم این اثر به شمار میآید. انتخاب به جای سازها و نواختن تار آذربایجان توسط حسین علیزاده، این اثر کاملاً در فضای موسیقی آذربایجان قرار داده و این ترکیب زیبا با آواز - انصافاً - بینقص معتمدی کامل میشود.
تصنیف "عشقیم گل" با همآوایی خوانندگان همآوایان و ترکیبهای چندصدایی، که امضای همیشگی گروه همآوایان است، قطعه شاخص این آلبوم به شمار میآید. نکته دیگری که در این اثر به چشم میخورد، تأکید علیزاده بر روی بداههنوازی است. بداههنوازی که اساس موسیقی اصیل را در هر منطقهای تشکیل میدهد، همیشه عیار بالایی دارد، چرا که حال و هوای نوازنده را در آن لحظه نشان میدهد و این بار ما نوازندگی علیزاده بر سازی را میشنویم که تا پیش از این کمتر شنیدهایم.
یکی از ویژگیهای منحصربهفرد نوازندگی حسین علیزاده این است که ایشان هر سازی که به دست میگیرد به فراخور ظرفیت آن ساز، لهجه مناسب آن را در نوازندگیاش لحاظ میکند چنانکه در آلبوم "شورانگیز" نوای سهتار علیزاده را متفاوت از تار میبینیم یا در "سلانه" وی شیوه جدیدی برای نوازندگی این ساز نو پا دارد. در این آلبوم نیز علیزاده، تار آذری را با همان لهجه و نوای آشنای این موسیقی مینوازد.
پس از تصنیف "عشقیم گل" و بداههنوازی تار و کمانچه، همآوایان حس نوستالژیکمان را تحریک میکند و بار دیگر ما را به تماشای آبهای سپید دعوت میکند تا این بار همان تنظیم آشنا را با کلامی جدید از سیروس جمالی بشنویم.
قطعه "ساری گلین" تنها قطعه فارسی - ترکی این آلبوم است و شاید … شاید که قصد دارد پیوند جداناشدنی دو فرهنگ را به یادمان بیاورد. همآوایی ستودنی خوانندگان در این قطعه و زیبایی تنظیم آن آنچنان به دل مینشیند که بعید میدانم مخاطب پس از شنیدنش، آن را تکرار نکند.
پس از "ساری گلین" و البته در همان فواصل شاهد بداههنوازی با احساس از پریچهر خواجه هستیم و بسیار مایه خوشحالی است که موزیسینهای ایرانی دوباره به ساز قانون روی آوردند. قانون یکی از خوشآهنگترین سازهای موسیقی است و استفاده از آن در موسیقی ترک و عرب، نشان از قدمت این ساز دارد. همنوا شدن این ساز با ناغارا و تار، رنگ و بوی آذربایجان را به همراه دارد و مقدمهای میشود برای تصنیف "سن سیز" تا با این تصنیف یکی از زیباترین لحظات آلبوم به واسطه خواندن معتمدی را تجربه کنیم.
محمد معتمدی اهل کاشان است اما توانسته به خوبی ظرافتهای آواز آذری را درک کند و انصافاً باید گفت که او این آلبوم عالی اجرا کرده است. شاید کمتر آهنگسازی پیدا شود که حاضر شود این ریسک را انجام دهد و خوانندگی یک اثر فولکلور را به خوانندهای غیربومی واگذار کند اما حسین علیزاده این کار انجام داده و نتیجهاش قابل ستایش است.
قطعه "گل اوینا" با ریتم سرحال و نوازندگی پرشور وحید اسدالهی که پیش از این هم با گروه رستاک، کار او را شنیدهایم، پایانی خوش برای این آلبوم میشود. در قطعه پایانی، دوباره شاهد حضور همه سازها حتی سهتار هستیم و این از آن جهت قابل اعتناست که سهتار در گروهنوازیها به دلیل ساختمان ساز و نوع صدادهی، همیشه مهجور است و شیوه تنظیم و همچنین صدابرداری قابل قبول این اثر باعث شده تا سهتار را به زیبایی بشنویم.
آلبوم "عشقیم گل" اگرچه بیشتر به بازآفرینی نغمات موسیقی آذری میپردازد اما کیفیت بالای تنظیم و نوازندگی منحصربهفرد تکتک نوازندگان آن اثری شنیدنی را پدید آورده است، اثری که قابل احترام است و کمتر ایرادی میتوان به آن وارد کرد.
پ.ن: در این نوشته بارها از استاد حسین علیزاده نام بردهام بدون اینکه پیشوند "استاد" را استفاده کنم و این موضوع به دلیل پرهیز از تکرار زیاد یک کلمه در متن بوده است وگرنه که ایشان به حق، "استاد" و بینیاز از تأکید بنده هستند.
طاها افشین