به گزارش سرویس موسیقی هنرآنلاین

اما این ناسازگاری نه از آن روست که این موسیقی را یارای همسویی با دنیای امروز نیست که عصر ارتباطات از هر آنچه که در سطح و قابل دسترسی آسان نباشد، رویگردان است. در واقع به نظر می رسد که جهان معاصر تمام تلاش خودش را می کند که بشر رنج دیده به سادگی بتواند همه ی آنچه می خواهد را در اختیار داشته باشد.تفکر و لابیرنت های هزار تویش هم از این قاعده مستثنا نیست.اینجاست که هر پدیده ای یک کالای مصرفی می شود و کالای مصرفی هم باید به سهولت هرچه تمام تر در دسترس مصرف کننده اش باشد.

در این شرایط می توان پرسید که موسیقی ایرانی(موسیقی ایرانی منطبق بر تفکر مُدال) در چه حالتی می تواند پاسخگوی نیازهای یک ایرانی معاصر باشد؟ تصنیف"چرا رفتی؟" با آهنگسازی تهمورس پورناظری و خوانندگی همایون شجریان یکی از آن معدود آثاری است که ضمن رعایت قواعد حاکم بر موسیقی دستگاهی و برخورداری از یک تنظیم با سلیقه و هوشمندانه توانسته است با طیف وسیعی از مخاطبانش ارتباطی فارغ از نگاهی مصرفی پیدا کند.

این تصنیف در کنار کلیپی که باران کوثری با نگاهی ساده و صادقانه برای آن ساخته و پرداخته است به یک بسته ی آماده تحویل در منزل بدل گشته که به هنگام اضطرار می تواند انیس و مونس جان خسته ای وامانده در تب تند روزگار باشد.

موسیقی به عنوان یک هنر تجریدی و منتزع، اگر چه قابل تبیین و تفسیر نیست اما به همان میزان می تواند راه به درون آدمی برده و به تناسب کیفیت حال افراد قابل بسط و تعمیم باشد.حالا اگر در چنین مواقعی کلام(شعر) وارد این ساحت شود، کمی از آن تجرید کاسته و جهان مخاطبانش را محدود می کند،اما قابل بحث است.

"چرا رفتی؟" بر روی شعری به ظاهر ساده از سیمین بهبهانی،بیانگر نوستالژی های جهان تغزلی ما ایرانی هاست که طبق سنتی قدیمی همچنان بر فضای موسیقی ما سایه افکن است.اما نقطه قوت این اثر علاوه بر خط ملودی زیبایی که دارد،روند گسترش ملودی و تقویت حجم صدا موسیقایی از ابتدا تا انتهاست.یک پیانو آغاز گر این مغازله است که با افزودن صدای خواننده و بعد افزایش حجم ارکستر و کر،به اوج می رسد و در شکلی منطقی پایان می گیرد.در کنار این بسته ی صوتی،تصاویر ساده و در عین حال بکر باران کوثری از واکنش شنوندگان جوانش به موسیقی می تواند همسوی صمیمیتی باشد که در موسیقی وجود دارد.با این پیش که حتی اگر کسانی که مقابل دوربین کوثری رفته اند،مشغول بازیگری هستند،باز همی می توان پذیرفت که کارگردان ایده اش را بر اساس انتقال سادگی و صمیمیت موجود در موسیقی پرورش داده است و این همسویی می تواند یک موفقیت تلقی شود.

این مجموعه(موسیقی و تصاویر) من باب اینکه بتواند جذب کننده مخاطب آسان پسند امروز باشد،با بهره گیری از عناصر سادگی در هنر کار خودش را انجام داده و در فضای مجازی دست به دست می چرخد و اگر سخت گیری های بیهوده ی روشنفکرمآبانه برخی از کسانی که دمادم برکوس مخالفت با هر آنچه هست می کوبند،نباشد،خودش را منتشر کرده و لا اقل مدتی را در تاریخ موسیقی این مملکت زندگی خواهد کرد.

انتهای پیام/

محمود توسلیان