فواد توحیدی، گردآورنده مجموعه"کویرانه" در گفتگو با خبرنگار هنرآنلاین با اعلام این خحبر میگوید: شماره 5 این مجموعه به "لیکو"های رودباری میپردازد؛ لیکو 10 هجایی و از هایکو کوتاهتر است و با چنگ خوانده و نواخته میشود. شماره 7 هم به روایتهای حماسی استان کرمان توجه میکند؛ روایتهایی که با نوای نی، چنگ و چنگ قطی همراه میشوند.
شماره 6 و 7 که به لیکوهای رودباری و روایتهای حماسی کرمان توجه میکند، تا پایان سال جاری از سوی حوزه هنری منتشر میشود و در اختیار علاقهمندان قرار میگیرد؛ شماره 8 نیز که همزمان با سال 92 راهی بازار نشر میشود به موسیقی بم میپردازد.
"کویرانه"، مجموعهای است در قالب 15 سی دی که تاکنون 5 شماره تاز آن منتشر شده؛ کویرانه 4 که به موسیقی منوجان و 5 که به عنبرآباد توجه میکنند، به لحاظ رنگآمیزی سازها بسیار غنی هستند زیرا آن گونه که توحیدی میگوید: چنگ قطی، جره، جفتو (نی جفتی)، دهل و... از سازهای منحصر به فردی هستند که در منطقه فاریاب و منوجان یافت میشوند. همچنین بلندترین و بمترین سرنای ایران با 60 سانتیمتر طول در منوجان نواخته میشود.
"کویرانه 8" به موسیقی بم و مناطقی چون بیدخون و فهرج و نرماشیر میپردازد. توحیدی با اشاره به اینکه تفاوت های آشکاری در موسیقی بم، پیش و پس از زلزله وجود دارد می گوید: بعد از زلزله، نشان بسیار کمرنگی از شادی در موسیقی مردم بم میتوان یافت. حتا میتوان گفت با ویران شدن روستاهای بم پس از زلزله و شهرنشین شدن اهل آن، موسیقی این منطقه هم نابود شد. فواد توحیدی به گردآوری این مجموعه پرداخته تا موسیقی دیار خود را ثبت و ضبط کند و از فراموشی نجات دهد. او وضعیت موسیقی نواحی را بسیار اسف انگیز میداند و میگوید: این نوع موسیقی در معرض فراموشی است و هیچ نهاد و سازمان فرهنگی، دغدغه پشتیبانی و نگهداری از آن را ندارد. حتا فرزندان سرنانوازان به گیتار و کیبورد روی آوردهاند و دلشان نمیخواهد موسیقی منطقه خود را که نشاندهنده آداب و رسوم و فرهنگشان است بیاموزند. وقتی از او درباره چگونگی ضبط آثار میپرسی و اینکه پژوهش در زمینه موسیقی نواحی و ثبت و ضبط آن به صورت میدانی است حال آنکه این آثار در استودیو ضبط شده اند میگوید: من ناگزیر بودم به خاطر اینکه آثار، کیفیت مناسبی داشته باشند، آنها را به صورت استودیویی و البته با حضور خود هنرمندان بومی و نواحی ضبط کنم؛ کاری که طبیعتا پرهزینهتر و با کیفیتتر است. توحیدی با اشاره به ضرورت حمایتهای دولتی میگوید: توان من نوعی در همین حد و اندازه است. من به عنوان یک پژوهشگر موسیقی نواحی، دلم میخواسته تا گروههای موسیقی منطقه کویر را شناسایی و آنها را به ادامه کار تشویق کنم که خوشبختانه در این سالها تا حد زیادی موفق به انجام این کار شدهام. ضمن اینکه مشغول نوشتن یک دایرهالمعارف از سازها و همچنین موسیقی این منطقه هستم که هماکنون حجم بالایی را به خود اختصاص داده و همچنان نیز ناتمام مانده چراکه توان مالی من اندک است. دولت و نهادهای فرهنگی چون انجمن و اداره موسیقی باید از اینگونه فعالیتها پشتیبای کنند وگرنه موسیقی نواحی نابود میشود و اثری از آن برجای نمیماند. به باور این پژوهشگر موسیقی، ثبت موسیقی نواحی به زنده ماندن اینگونه از موسیقی کمک نمیکند و تنها به آن جنبه موزهای میبخشد و در برخی موارد به معرفی ارزشهای نهفته در موسیقی اقوام و نواحی مختلف ایران می انجامد. برای نمونه وقتی موسیقی بخشی های شمال خراسان در فهرست میراث جهانی به ثبت می رسد، مردم خراسان با ارزش موسیقی شهر و دیارشان آشنا میشوند و در حفظ آن میکوشند. گرچه این متولیان فرهنگی و سازمانهایی چون صدا و سیما . سازمان میراث فرهنگی و وزارت ارشاد هستند که میتوانند مردم را با موسیقی و فرهنگ منطقه خود آشنا کنند.