عبدالله عباسی، سازنده ساز در گفت و گو با خبرنگار موسیقی هنرآنلاین گفت: به طور کلی ساز تار، برای ایران است اما به دلیل کوتاهی و عدم مسئولیت سازمان میراث فرهنگی این ساز به اسم کشور آذربایجان ثبت شده و این سازمان باید مسئولیت پذیر باشد، البته طی پژوهش هایی که در این زمینه انجام دادم متوجه شدم تار نوازی ما با کشور آذربایجان متفاوت است و ساختار تار و نوع نواختن این ساز از دوره قاجار در کشور ما فرق کرده است زیرا این ساز را قبلا بر سینه می گذاشتند و می نواختند اما امروز روی پا می گذارند به همین دلیل ساز ترکی در یونسکو به ثبت رسیده است.

این سازنده ساز در ادامه در پاسخ به این پرسش که تار ترکی با تار ایرانی از نظر ساخت چه تفاوت هایی دارد، افزود: تار ترکی بر سینه نواخته می شود و کاسه، عمق و طول آن سبک تر است ، همچنین نسبت به تار ایرانی سبک تر است و 9 سیم دارد در حالی که تار ایرانی شش سیم دارد و کاسه آن بزرگ تر است.

وی در ادامه درباره این که آیا استانداردی برای ساخت تار وجود دارد، خاطرنشان کرد: به طور کلی طول، عرض، کاسه در ساخت ساز تار می تواند ثابت باشد و استانداردهای این ساز باید مانند ساز ویولن رعایت شود یعنی اینک ه از نظر طول، ضخامت دسته و عرض دسته با هم یکی باشند.

عبدالله عباسی در ادامه در پاسخ به این پرسش که این استانداردها چقدر در کشورهای ایران، آذربایجان مشترک است، تاکید کرد: همان طور که قبلا اشاره کردم تار ترکی با تار ایرانی متفاوت است و ما نمی دانیم سازندگان ساز در کشور آذربایجان تا چه اندازه این استانداردها را رعایت می کنند؛ در کشور خودمان نیز خیلی از سازندگان، استانداردها را رعایت نمی کنند پس در نتیجه از نظر علمی نمی توانیم بگوییم که استاندارد این ساز در دو کشور با هم یکی هست یا نیست.

این سازنده ساز در ادامه گفت: اگر مسئولان از خواب بیدار شوند ما هم می توانیم تار را به اسم ایران ثبت کنیم زیرا تار ایرانی با تار ترکی فرق دارد به طور مثال هم در کشور ما و هم در تاجیکستان، سازی به اسم رباب وجود دارد که از نظر کارآیی و شیوه نواختن با هم متفاوت هستند پس در نتیجه ما می توانیم با ارائه پرونده این ساز را به صورت مشترک ثبت کنیم.

عباسی در پایان گفت: تار، ساز ملی ایران است اما بسیاری از مردم این ساز را نمی شناسند و این موضوع نشان دهنده این است که دچار فقر فرهنگی هستیم در نتیجه هر روز شاهد این هستیم که فرهنگ و میراث فرهنگی ما به دست کشورهای دیگر به تاراج برده می‌شود.

پایان پیام/46