سرویس موسیقی هنرآنلاین، شب چله، طولانی‌ترین شب سال است. شبی که خانواده‌ها دور هم جمع می‌شوند و تفالی به دیوان حافظ می‌زنند و در این میان گاه، می‌نوازند و ترانه‌ای می‌خوانند؛ اما نه همه؛ اقوام ایرانی چون لرهای لرستان، موسیقی خاص خود را دارند همچنان که آداب و رسوم کرمانشاهی‌ها و مردم خراسان نیز ویژه‌ است؛ اما برخی دیگر چون بخشی‌های ترکمن و عاشیق‌های آذربایجان، موسیقی خاصی که تنها در این شب بنوازند و اجرا کنند ندارند.

عاشیق حسن اسکندری، یکی از عاشیق‌های آذربایجان است. او با اشاره به این‌که مراسم عاشیق‌ها در شب چله، چندان متفاوت با مردم دیگر ایران نیست می‌گوید: عاشیق‌ها هم چون بسیاری مردم ایران دور هم جمع می‌شوند و شعر می‌خوانند و هندوانه و آجیل شب چله می‌خورند. اگر هم سازی نواخته و شعری خوانده شود همان شعر و موسیقی معمول عاشیقی است و به‌طور خاص به طولانی‌ترین شب سال اختصاص ندارد. آن‌گونه که عاشیق حسن اسکندری می‌گوید، موسیقی عاشیق‌ها در حال کمرنگ شدن است. چرا که جوانان، تمایل چندانی به فراگیری آن ندارند از سوی دیگر حوصله‌ای برای شنیدن داستان در مردم باقی نمانده است. داستان‌سرایی متعلق به زمانی بود که تلویزیونی وجود نداشت و عروسی‌ها به یک شب، ختم نمی‌شد. گذشت آن زمان که عاشیق حسین نامور 120 داستان از بر بود و مردم، عاشق شنیدن داستان‌های عاشقانه و حماسی‌اش بودند.

عاشیق حسن اسکندری به نقش مهم صدا و سیما در معرفی و حفظ موسیقی مقامی اشاره می‌کند و می‌گوید: صدا و سیما می‌تواند موسیقی فولکلور و مقامی را به درستی معرفی کند اما چنین نمی‌کند. امروز، نسل جوان آن‌گونه که باید و شاید این نوع موسیقی را نمی‌شناسد تا از آن نگهداری کند. از سوی دیگر جشنواره یا مراسمی برگزار نمی‌شود که بتوان در آن موسیقی بومی را به جوانان معرفی کرد. این عاشیق آذری، برگزاری کنسرت را بسیار پرهزینه می‌داند: اجاره سالن و انتشار بروشور و... بسیار پرهزینه و بهای بلیت، بالاست و درصد کمی از مردم با این شرایط بد اقتصادی می‌توانند به دیدن برنامه‌های مختلف هنری بروند اما اگر سازمان‌های دولتی، چپون وزارت ارشاد و سازمان میراث فرهنگی، تدبیری در نظر بگیرند و برای مثال جایی را به عاشیق‌ها اختصاص دهند تا به طور ثابت به اجرای برنامه بپردازند، خوب است. اسکندری در پاسخ به این‌که بعضی براین باورند موسیقی مقامی، تکراری است بیان می‌کند: شاید تکرار، ویژگی موسیقی مقامی باشد اما هربار با حس و حالی متفاوت اجرا می‌شود. یک خواننده نمی‌تواند مقامی را دوبار و با یک حس و حال یکسان بخواند و بنوازد.