به گزارش خبرنگار موسیقی هنرآنلاین، در بخش نخست کنسرت سه قطعه اجرا شد؛دو قطعه مهتاب و خداوندان اسرار ساخته سهراب پورناظری بود که ریتمها موسیقی هندی را برای مخاطبان تداعی میکرد. همچنین قطعه "جانی و صدای آه" ساخته کیخسرو پورناظری در این بخش اجرا شد که در مقایسه با قطعات سهراب، فضایی ایرانی تری را برایمان تداعی میکرد. اشعار این بخش از خیام، مولوی و حافظ انتخاب شده بود. بخش دوم کنسرت در دستگاه نوا و قطعاتی از ساختههای برادران پورناظری و پدر(کیخسرو) بر روی اشعاری از سعدی، حافظ، مولانا، مهسا زمانیان و هومن ذکایی در این بخش اجرا شد.
همایون شجریان در بخش آوازی این کنسرت نشان داد که قابلیت اجرای هر قطعهای را دارد ولی قطعات ساخته شده این کنسرت کاملا رده پای گروه موسیقی شمس را برای مخاطبان تداعی میکرد؛ با این تفاوت که در این کنسرت بخش آواز ماننده یک کلاژ به کل کنسرت چسپیده بود و با محتوای کنسرت همخوانی نداشت.
لحن همایون شجریان در بخش نخست کنسرت بیشتر شبیه مداحی بود؛ موسیقی این بخش، تلفیقی از موسیقی هندی و پاکستانی بود که اگر خواننده در آن آواز ایرانی نمی خواند شاید بیشتر به دل مخاطبان مینشست.
انتخاب اشعار آوازی در این کنسرت خوب و از ذکاوت و هوش همایون شجریان حکایت میکرد و این نکته را برایمان روشن میکرد که انتخاب اشعار به عهده خود همایون بوده است. همچنین آواز خوانیهای همایون در این کنسرت خوب و بر دل مخاطبان نشست اما آهنگسازی برای اشعاری که به عنوان تصنیف در کنسرت اجرا میشد؛ متناسب با محتوای اشعار نبود؛ به فرض مثال در تصنیف "هر چی کنی، بکن، مکن، ترک من ای نگار من" یک تصنیف عاشقانه است که اجرای آن در مقایسه با اجرای همین شعر توسط استاد محمدرضا شجریان در آلبوم "معمای هستی" چنگی به دل نمی زد.
بعد از پایان کنسرت مردم با تشویقهای پی در پی خواستار اجرای "مرغ سحر" شدند ولی همایون گفت:امشب میخواستیم مرغ سحر را اجرا کنیم ولی نشد و به جای آن قطعه "جان جهان دوش کجا بودهای؟ از آلبوم "نوا و مرکب خوانی"ساخته زنده یاد پرویز مشکاتیان را بازخوانی کرد که بسیار مورد استقبال مردم قرار گرفت و در واقع مردم با دلی خوش و با نوستالژی خاطرات آلبوم محمدرضا شجریان به خانههایشان بازگشتند.
پایان پیام/45