هوشنگ جاوید در گفتگو با خبرنگار موسیقی هنرآنلاین با بیان اینکه موسیقی قومی در آموزشگاه‌های مختلفی که در مناطق وجود دارند، به خوبی آموزش داده نمی‌شوند، گفت: متاسفانه تمامی آموزشگاه‌ها می خواهند بر اساس اصول و قواعد نو ، موسیقی قومی را آموزش دهند و این موسیقی به هیچ وجه از این سبک آموزشی پیروی نمی‌کند و در واقع کار درستی نیست.

وی افزود: آموزش موسیقی قومی در آموزشگاه‌ها به درستی اتفاق نیفتاده است؛چرا که معلمان موسیقی بر اساس موسیقی نو داشته های خود را به هنرجویان منتقل می‌کنند و معمولا از روش‌هایی استفاده می‌کنند که نه روش خاصی است که توصیه شده و نه روش مورد تایید است بلکه بیشتر یک روش شخصی است.

وی با اشاره به اینکه باید این روش منسوخ شود، تاکید کرد: این آموزشگاه‌ها از میان هنرجویانی که به این طریق آموزش دیده اند تا کنون نه یک نوازنده به جامعه تحویل داده اند و نه یک خواننده و موزیسین حرفه ای تربیت کرده اند. بلکه فقط و فقط یکسری اصول دیکته شده را به خورد هنرجویان داده اند که به کمک آنها از پس موسیقی کشور برآیند و این اصلا امکان پذیر نیست.

این محقق با اشاره به اینکه در خراسان شمالی و جنوبی، آموزشگاه‌های فراوانی برای دوتار نوازی وجود دارد، گفت: از این آموزشگاه‌ها تاکنون حتی یک "بخشی" هم به جامعه موسیقی معرفی نشده است و این یعنی ضعف در سیستم آموزشی موسیقی قومی و محلی کشور که در این آموزشگاه‌ها جریان دارد.

وی دلیل چنین مشکلی را رویکرد غلط مسولان آموزشگاه‌ها و در راس آنها مسولان موسیقی کشور دانست و در ادامه خاطر نشان کرد: اینها به اصول فرهنگ کهن ایران اشراف ندارند؛به همین دلیل نمی دانند چگونه باید برخورد کنند تا موسیقی قومی در زمینه آموزش به بیراهه نرود.

مولف کتاب موسیقی رمضان در ادامه گفت: متاسفانه تاکنون هیچ یک از شیوه های آموزشی نواحی که به صورت سینه به سینه منتقل شده، توسط مسولان ضبط نشده است. بنابراین ، این شیوه ها کم کم از بین می روند. مثلا شمال خراسان آوازهایی دشتی، کوهی، دامنه ای، ساربانی و ... داشته که هر کدام به لحاظ تحریری با بقیه متفاوت هستند و در این میان تنها یک خواننده به نام شاهمرادی باقی مانده است که این شیوه‌ها و سبک‌های آوازی را رعایت کرده و می‌داند ولی هیچ کس شیوه های آوازی او را ثبت و ضبط نکرده است.

وی افزود: در غرب و شرق مازندران شیوه های آوازی از زمین تا آسمان با هم فرق می کنند ولی همچنان کسی از باقی مانده استادانی که می خوانند شیوه ها را ثبت نمی کنند تا برای آیندگان بمانند و بر همان اساس آموزش ببینند.همچنین در نواحی مختلف مازنداران شیوه های خواندن "طالبا" و "امیری" با هم متفاوت است و امروزه فقط دستچینی از آنها باقی مانده است و فقط یکی دو نفر هستند که به آن شیوه ها می خوانند ولی توجهی به آنها نمی شود و این اصلا به نفع موسیقی قومی و محلی کشور نیست.

جاوید با بیان اینکه ثبت و ضبط نکردن و همچنین حمایت نکردن شیوه‌های آوازی لطمه بزرگی به موسیقی قومی و محلی زده است، گفت: بر اساس طرحی که چند سال پیش نوشتیم و تسلیم مرکز موسیقی حوزه هنری شد، مبلغی بالغ بر 700 میلیون تومان در سال می تواند موسیقی قومی را از این وضعیت نجات دهد اما این اتفاق هرگز نمی افتد؛ چرا که نگاهها به موسیقی جدی نبوده و بیشتر تفننی است. این نگاهها بیشتر از اینکه حمایتی باشد، نظارتی است. به همین دلیل به مشکل بر خورده است. چرا که با ممیزی نمی شود پیشرفت را به دنبال داشت.

وی در پایان گفت: توصیه می کنم نگاه مسولان آموزشگاه‌ها و نیز مسولان موسیقی کشور، نسبت به چگونگی آموزش این نوع از موسیقی عوض شود تا به همان شیوه قدیمی بتوان نیروهای خوبی برای بقای آن تربیت کرد.

پایان پیام/43