به گزارش خبرنگار هنرآنلاین، رضا مهدوی گفت: این اثربه سفارش آستان قدس انجام داده ام و روایت گر برهه ای از زندگی امام رضا(ع) است. این تصویر مربوط به وداع امام رضا (ع) از شهر مدینه و حضرت امام جواد (ع) در منزلشان است. در روایات ذکر شده است حضرت فرمودند: که در وداع ایشان مردم گریه بکنند و بدین وسیله نارضایتی شان را از آمدن به ایران نشان بدهند. در سمت چپ تصویر، تعدادی سرباز با نیزه و شمشیر کشیده شده است که نشان از جو حاکم و سفر اجباری حضرت با ایران را نشان می دهد.
وی ادامه داد: جشنواره امسال دومین حضورمن در این رویداد هنری است. سال گذشته به عنوان هنرمند مدعو شرکت داشتم و امسال به صورت مستقل عمل کردم و شرکت کردم. به دلیل زندگی در شهر مشهد نتوانستم آثار را از نزدیک ببینم، ولی با توجه به گستردگی جغرافیایی ایران وبرگزاری سراسری این اتفاق، سطح کیفی آثار ی که در جشنواره پذیرفته می شوند، نمایش آثار در نمایشگاه های معبر تهران و کادر ترکیبی هیئت دوران ناشانی از اعتبار این جشنواره است و حتما با جهت گیری هایی که پیش رو دارد به سمت بهتر شدن گام برمی دارد.
وی در رابطه با موضوعی شدن جشنواره فجر بیان کرد: معمولا جشنواره هایی که در سراسر دنیا برگزار می شوند، یک موضوعی را مطرح می کنند. نکته اینجاست بخش موضوعی، همیشه بخش اصلی جشنواره به حساب نمی آید. برگزاری کارگاه، کلاس های آموزشی و جوایز و... موضوع را برجسته تر می کند. بخش اصلی هر جشنواره، بخش آزاد آن است که تعریف خاص خود را دارد و افرادی که در آن شرکت می کنند می دانند که موضوع حتما باید در ان رابطه باشد. جشنواره ای مانند فجر به عنوان یک اتفاق سراسری هنری طبیعتا نباید رویکرد و موضوع خاص داشته باشد، می بایستی به نفس هنر و ارتقاء آن توجه کند.
مهدوی مخالفت خود با ایجاد تغییرات اساسی دراین هنر سنتی را اعلام کرد و افزود: تغییرات و تحولات هنر نگارگری طی قرون متمادی به صورت خطی صورت گرفته است، نه به صورت ایسمهاای غربی که به شکل دوره ای، شالوده های هنر را به هم بریزند و یک ایسم جدید ایجاد کنند. هنرمندان از تجربیات گذشتگان استفاده می کنند، زوائد را کم می کنند و به زیبایی های آن اضافه می کنند و در واقع آن را پخته تر میکنند. این که ما بتوانیم تغییرات اساسی ایجاد کنیم با این رویکرد که خیلی چیزها را کنار بزاریم و چیزهای جدید را وارد آن کنیم منطقی نیست.
وی تصریح کرد: این هنر بن مایه های فکری، ادبی و عرفانی غنی دارد. هنرمندان امروز بیشتر به دنبال تکنیک و فنون هستند. ترفندهای هنری براشان جذاب تر است. شاهد آثاری هستیم که با روح هنر ایرانی کاملا منافات دارد. در طول تاریخ هنرمندان با بهترین تکنیک ها و ابزارهای به روز کار کرده اند. به عقیده من مانعی ندارد متریال و یا مواد بهتر به آن اضافه کنیم. این تصور که چون قدما از آن استفاده می کرده اند پس ما از آن استفاده نکنیم درست نیست.
وی تاکید کرد: مهم این است که اساس را چی بدانیم. هر نگارگری آن را چیزی از نظر خود می داند ما می بایستی بدانیم آن چیست.
طراح یکی از ایوان های آستان قدس رضوی گفت: اثر خود در جشنواره فجر را صد درصد کار نگارگری نمی دانم؛ این کار تم مذهبی دارد و می خواستم احساسات خیلی رقیقی را به نمایش بگذارم. بنابراین از یک سری تکنیک در آن بهره بردم که به نمایش احساس درونم بیشتر کمک کند. شاید چنین مسئله ای در نگارگری قدیم سابقه نداشته باشد ولی من از آن جهت که احساس کردم که به این کار کمک می کند از آن استفاده کردم. این تکنیک گلیز کردن است. یکی از هنرمندان مشهوری که از آن استفاده می کرده رامبراند بوده است. برای اینکه موضوع و فضای کارم را در تاریخ فرو ببرم ازاین تکنیک استفاده کردم.
وی ادامه داد: نگارگری یک هنر رو است. منظورم آن است که کوچکترین نقصی در کار وجود داشته باشد از نظر طراحی، تکنیک و ... سریعا معلوم می شود. حتی یک فرد عادی هم می تواند آن را تشخیص بدهد. بنابراین نمیتوانم برای آن توجیهی ارائه بدم که کار من مدرن است و یا تکنیک آن چنین است ویا دوست داشتم چنین تغییری بدهم. در نگارگری همه چیز تعریف شده است و یک شکل محکمی دارد که به راحتی قابل تغییرنیست. پس هر کسی در هر سطح هنری به فراخور خود از تماشای یک اثر نگارگری لذت می برد. اگر از دور هم به یک اثر نگاه کنید آن توازن و هارمونی می تواند چشم نواز باشد؛ از نزدیک هم نگاه کنید جذابیت هایی در آن نهفته شده است که می تواند برای اهل دقت جالب توجه باشد.
این هنرمند برجسته مشهد جایگاه هنر نگارگری را بسیار خوب توصیف کرد و بیان کرد: این شهر از حدود 15 سال پیش رشد قابل ملاحظه ای در این هنر داشته است. آموزش مدون و کلاسیک است و هنرمندانی که در مشهد تدریس می کنند شیوه های نزدیک بهم دارند وهنرمندانی که آموزش می بینند در طبقه بندی خوبی قرار می گیرند. چند سال پیش استاد فرشچیان گفتند: مشهد قطب نگارگری می شود. و اکنون احساس می کنم این اتفاق افتاده است. رویدادهای مهم هنری که در این استان برگزار می شود مانند جشنواره نگارگری و... نشانی بر این مدعا است.
مهدوی تاکید کرد: تنها نکته قابل توجه تقویت بنیه مالی هنرمندان و حمایت از آنها است که بتوانند هنرشان را دنبال کنند. با توجه به شرایط اقتصادی که در آن بسر می بریم، می بینیم آن اتفاقاتی که قبلا می افتاد اکنون برای هنرمندان رخ نمی دهد. هنرمند تنها باید به خود متکی باشد، دغدغه های روزمره کار او را به چالش می کشد یعنی هنرمندی که می تواند وقت خود را صرف خلق آثار هنری بکند که در آینده جزء میراث فرهنگی این جامعه محسوب می شود می بایستی وقت خود را صرف امور روزمره کند. این تنها دغدغه هنر سنتی نیست بلکه دامن تمام هنر ایران را گرفته است.
انتهای پیام/