سرویس تجسمی هنرآنلاین: زمانی که هنوز تکنیکهای چاپ ارزان و سریع دیجیتال ابداع نشده بود، کلیشهها و رنگهای اسپری یکی از بهترین راههای نوشتن یا درج سریع تصاویر همشکل بود. خصوصاً کاربرد آنها نیاز به هیچ تخصص ویژه ای نداشت. مثلاً در دوران حکومت نظامی، انقلابیون سالهای 1357 از فیلمهای رادیولوژی و با استفاده از کاتر و تیغهای ظریف جراحی شابلون شعارهای انقلابی میساختند و با رنگهای مختلف اسپری، به سرعت روی دیوارهای شهر حک میکردند. خیلی زود تصاویری از دکتر شریعتی و امام (ره) و رنگهای مختلف وارد این شیوه اعتراضی و تبلیغاتی شد. شاید بتوان آن را گونهای از هنر گرافیتی هم محسوب کرد.
چندی پیش ظرف مدت چند روز نمونههای تازهای از تصاویر کلیشهای روی دیوارها و مبلمان مرکز شهر به طور تقریباً وسیعی مقابل چشم شهروندان قرار گرفته است. تصاویری از شخصیتهای نوستالژیک مثل تختی تا صمد بهرنگی و دختری ناشناس و ورزشکاری مثل سعید معروف و... . بدیهی است کسی یا کسانی که این اقدامات را انجام دادهاند، برای خودشان نظر و اهدافی داشتهاند. اما حالا که این ماجرا ظاهراً بیهیچ حرف و اتفاقی به پایان رسیده، مهمتر این است که این ماجرا را چگونه میتوان تجزیه و تحلیل کرد. بازگشت به یک تکنیک قدیمی تکثیر تصویر؟ تاکید بر قابلیتهای هنری؟ اعتراض هنری یا اجتماعی؟ هنر نمایی؟ یا ...؟ آیا انتظار جریانی هنری یا اجتماعی ـ هنری قابل تصور بود؟
انتهای پیام/