سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالریهای آران، طراحان آزاد، اعتماد 3 و راه ابریشم-پارک لاله؛ چهار گالری هستند که در گزارش این هفته گالری گردی به آنها پرداختهایم.
ماگریت در طراحان آزاد
ماگریت خود گفته است: "نقاشیهای من تصاویر مرئی هستند که هیچ چیزی را پنهان نمیکنند. آنها اسرارآمیز به نظر میرسند. وقتی کسی آثار مرا میبیند سوالی ساده میپرسد: معنی این چیست؟ پاسخ من اما این است آنها هیچ معنایی ندارند زیرا رمزآلودگی فارغ از معناست، غیرقابل درک است."
این جمله از ماگریت شاید بهترین تعریف از آثار او باشد، آثاری که نسخههایی از لیتوگرافی آنها در نمایشگاهی با عنوان "دنیای پوچ رنه مارگریت" در گالری طراحان آزاد به نمایش گذاشته شده است. مجموعه به نمایش درآمده در طراحان آزاد شامل آثار بسیاری است و از دورههای مختلف کاری این هنرمند پرآوازه انتخاب شده است. ماگریت دورههای متفاوتی را در آثار خود دارد؛ در دورهای، تصاویری از اشیای سنگگونه و در دورهای اشیایی که در کنارشان واژههای ناهمخوان نوشته است را به تصویر میکشد. آثار ماگریت مدام در حال تغییر بودهاند و در دورههایی بازگشتهایی به آثار قبلی خود داشته است، به همین دلیل دورهبندی و دستهبندی آثارش مشکل است.
دنیای رنه مارگریت آنگونه که خود گفته است قابل درک نیست، تنها میتوان به نظاره آن نشست، این دنیا در معنای لغوی پوچ نیست بلکه تلاش برای معنادار کردن است که سرانجام پوچ میماند. از این مسیر تبدیل آثار به نسخههایی پر تعداد و تکثیرشوندگی که در نمایشگاه طراحان آزاد به نمایش گذاشته شده است این پوچی را دوچندان میکند. فروش نسخه بدلهایی از آثار مشهور هنری کاری متدوال در عرصه هنر جهان است اما این نسخهها درکی مختل شده از اثر ارائه میکنند و جهان رازآلود ماگریت در این میان فهم ناشدنیتر از قبل باقی میماند.
از نقاشی شنی تا حجمهای بازویی در اعتماد 3
محسن وزیری مقدم بیش از 60 سال است که بیوقفه کار میکند، آثار پرتعداد او گاه رستگار شدهاند و گاه سرنوشتهای دردناک داشتهاند. مرور این آثار در گالری اعتماد 3 تلاشی است برای به تصویر کشیدن شش دهه خلق نقاشی و حجم محسن وزیری مقدم، هنرمندی که تنها نمونه از هنر تعاملی (Interactive) ایرانی را خلق کرده است. حجمهای بازویی او تلاشی است برای خلق هنر در متکثرترین شکل خود، حجمهایی متحرک که در دست مخاطب شکل میگیرند و هزاران طرح را به خود میپذیرند. وزیری مقدم آنها را به شکل چاقوهایی برنده در فضا طراحی کرده است، چاقوهایی که تنها به کار بریدن قطعیت حجم به عنوان اثری ایستا میآید و بس.
وزیری مقدم در عین حال نقاش نیز هست، او از شن رونده نقش میسازد، او هرچه در حجمهای متحرک به سمت پویایی در حرکت است در این نقاشیهای کوشیده است عنصری طبیعی و گریزان همچون ماسه نرم ساحل دریا را به ثبات رسانده بر بستر بوم چسبانده و شکل دهد. دو تلاش متناقض اما معنادار در کارهای محسن وزیری مقدم، علاوه بر آنکه از این هنرمند کهنسال چهرهای بازیگوش میسازد که مدام به دنبال تجربه است.
آنسوی ابی در آران
ساسان ابری سومین مجموعه از عکسهای خود را این بار با عنوان "آن سوی آبی" در گالری آران به نمایش گذاشته است. در مجموعه قبلی او شهر یا به بیان دقیقتر تهران موضوع کار بود. شهری تار اما در حال تغییر، شهری تکه تکه که هر روز تخریب میشود، شهری که تاریخ را در خوب در خاطره خود ثبت کرده است و با آنکه هر روز حافظهاش را میشویند چون مردمانش فراموشکار نیست.
ابری که در مجموعههای قبلی خود زرد و ارغوانی را به عنوان رنگهای اصلی کارش انتخاب کرد بود، در مجموعه جدید خود به یک باره همه چیز را تغییر داده است. فضای این عکسها که روی شیشه چاپ شدهاند یک سره آبی است و شهر جای خود را به پرترههایی ناشناس تغییر داده است. او این بار از میان شهر به سمت مردمانش نظر دارد اما مردمانی که او از ورای شهری مغشوش و ویران به آن نگاه میکرد این بار در فضایی آرام سربرآوردهاند و گویی در این آرامش محو شدهاند. اما آیا این مردمان یکسره آراماند؟ این سوالی است که هنرمند باید پاسخی برای آن داشته باشد زیرا حتی اگر پرترهها آرامتر از این هم باشند التهاب شهر هنوز تمام نشده است.
به وقت اندوه روی دیوار راه ابریشم
"به وقت اندوه" تلاش ابراهیم نوروزی برای ثبت آیینهای عزاداری در غرب ایران است. او با انتخاب فضایی سیاه و سفید برای این عکسها و زاویههایی کمابیش نامتعارف برای عکسهایش وجههایی تازه از این مراسم قدیمی را پیش چشم مخاطب قرار میدهد. هرچند این مراسم هر سال عکاسان بسیاری را به خود جلب کرده و تاکنون در آثار بسیاری از عکاسان ایرانی دیده شده است.
نکتهای که در مورد نمایشگاه ابراهیم نوروزی و بسیاری دیگر مجموعه عکسهای مستند از این دست وجود دارد آن است که چنین موضوعاتی که بارها و بارها ثبت شدهاند در چه شرایطی امکان دوباره عکاسی شدن را خواهند داشت؟ به نظر میرسد نوروزی تلاش کرده است، با انتخاب هدفمند پرترهها، هدایت آنان و فضاسازی برای عکسهایش، تلاش کرده است تا نگاهی دوباره و البته متفاوت به ثبت آیینهای ایرانی داشته باشد.
انتهای پیام/