سرویس تجسمی هنرآنلاین: گالریهای آران، طراحان آزاد، اعتماد 3 و راه ابریشم-پارک لاله؛ چهار گالری هستند که در گزارش این هفته گالری‏ گردی به آنها پرداخته‌‏ایم.

ماگریت در طراحان آزاد

ماگریت خود گفته است: "نقاشی‌های من تصاویر مرئی هستند که هیچ چیزی را پنهان نمی‌کنند. آنها اسرارآمیز به نظر می‌رسند. وقتی کسی آثار مرا می‌بیند سوالی ساده می‌پرسد: معنی این چیست؟ پاسخ من اما این است آنها هیچ معنایی ندارند زیرا رمزآلودگی فارغ از معناست، غیرقابل درک است."

این جمله از ماگریت شاید بهترین تعریف از آثار او باشد، آثاری که نسخه‎هایی از لیتوگرافی آنها در نمایشگاهی با عنوان "دنیای پوچ رنه مارگریت" در گالری طراحان آزاد به نمایش گذاشته شده است. مجموعه به نمایش درآمده در طراحان آزاد شامل آثار بسیاری است و از دوره‎های مختلف کاری این هنرمند پرآوازه انتخاب شده است. ماگریت دوره‌های متفاوتی را در آثار خود دارد؛ در دوره‌ای، تصاویری از اشیای سنگ‌گونه و در دوره‌ای اشیایی که در کنارشان واژه‌های ناهمخوان نوشته است را به تصویر می‎کشد. آثار ماگریت مدام در حال تغییر بوده‌اند و در دوره‌هایی بازگشت‌هایی به آثار قبلی خود داشته است، به همین دلیل دوره‌بندی و دسته‌بندی آثارش مشکل است.

دنیای رنه مارگریت آنگونه که خود گفته است قابل درک نیست، تنها می‌‏توان به نظاره آن نشست، این دنیا در معنای لغوی پوچ نیست بلکه تلاش برای معنادار کردن است که سرانجام پوچ می‏‌ماند. از این مسیر تبدیل آثار به نسخه‎هایی پر تعداد و تکثیرشوندگی که در نمایشگاه طراحان آزاد به نمایش گذاشته شده است این پوچی را دوچندان می‏‌کند. فروش نسخه بدل‎هایی از آثار مشهور هنری کاری متدوال در عرصه هنر جهان است اما این نسخه‏‌ها درکی مختل شده از اثر ارائه می‏‌کنند و جهان رازآلود ماگریت در این میان فهم ‏ناشدنی‎تر از قبل باقی می‎‏ماند.

از نقاشی شنی تا حجم‌های بازویی در اعتماد 3

محسن وزیری مقدم بیش از 60 سال است که بی‎وقفه کار می‏‌کند، آثار پرتعداد او گاه رستگار شده‎اند و گاه سرنوشت‎های دردناک داشته‎اند. مرور این آثار در گالری اعتماد 3 تلاشی است برای به تصویر کشیدن شش دهه خلق نقاشی و حجم محسن وزیری مقدم، هنرمندی که تنها نمونه از هنر تعاملی (Interactive) ایرانی را خلق کرده است. حجم‎های بازویی او تلاشی است برای خلق هنر در متکثرترین شکل خود، حجم‎هایی متحرک که در دست مخاطب شکل می‏‌گیرند و هزاران طرح را به خود می‌‏پذیرند. وزیری مقدم آنها را به شکل چاقوهایی برنده در فضا طراحی کرده است، چاقوهایی که تنها به کار بریدن قطعیت حجم به عنوان اثری ایستا می‏‌آید و بس.

وزیری مقدم در عین حال نقاش نیز هست، او از شن رونده نقش می‌‏سازد، او هرچه در حجم‎های متحرک به سمت پویایی در حرکت است در این نقاشی‎های کوشیده است عنصری طبیعی و گریزان همچون ماسه نرم ساحل دریا را به ثبات رسانده بر بستر بوم چسبانده و شکل دهد. دو تلاش متناقض اما معنادار در کارهای محسن وزیری مقدم، علاوه بر آنکه از این هنرمند کهنسال چهره‎ای بازیگوش می‎سازد که مدام به دنبال تجربه است.

آنسوی ابی در آران

ساسان ابری سومین مجموعه از عکس‎های خود را این بار با عنوان "آن سوی آبی" در گالری آران به نمایش گذاشته است. در مجموعه قبلی او شهر یا به بیان دقیق‎تر تهران موضوع کار بود. شهری تار اما در حال تغییر، شهری تکه تکه که هر روز تخریب می‏‌شود، شهری که تاریخ را در خوب در خاطره خود ثبت کرده است و با آنکه هر روز حافظه‎اش را می‏‌شویند چون مردمانش فراموشکار نیست.

ابری که در مجموعه‌‏های قبلی خود زرد و ارغوانی را به عنوان رنگ‏‌های اصلی کارش انتخاب کرد بود، در مجموعه جدید خود به یک باره همه چیز را تغییر داده است. فضای این عکس‎ها که روی شیشه چاپ شده‎اند یک سره آبی است و شهر جای خود را به پرتره‌هایی ناشناس تغییر داده است. او این بار از میان شهر به سمت مردمانش نظر دارد اما مردمانی که او از ورای شهری مغشوش و ویران به آن نگاه می‎کرد این بار در فضایی آرام سربرآورده‎اند و گویی در این آرامش محو شده‎اند. اما آیا این مردمان یکسره آرام‎اند؟ این سوالی است که هنرمند باید پاسخی برای آن داشته باشد زیرا حتی اگر پرتره‌‏ها آرام‎تر از این هم باشند التهاب شهر هنوز تمام نشده است.

به وقت اندوه روی دیوار راه ابریشم

"به وقت اندوه" تلاش ابراهیم نوروزی برای ثبت آیین‎های عزاداری در غرب ایران است. او با انتخاب فضایی سیاه و سفید برای این عکس‎‏ها و زاویه‎هایی کمابیش نامتعارف برای عکس‎هایش وجه‌هایی تازه از این مراسم قدیمی را پیش چشم مخاطب قرار می‌‏دهد. هرچند این مراسم هر سال عکاسان بسیاری را به خود جلب کرده و تاکنون در آثار بسیاری از عکاسان ایرانی دیده شده است.

نکته‎ای که در مورد نمایشگاه ابراهیم نوروزی و بسیاری دیگر مجموعه‏ عکس‏‌های مستند از این دست وجود دارد آن است که چنین موضوعاتی که بارها و بارها ثبت شده‌اند در چه شرایطی امکان دوباره عکاسی شدن را خواهند داشت؟ به نظر می‌رسد نوروزی تلاش کرده است، با انتخاب هدف‌مند پرتره‌‏ها، هدایت آنان و فضاسازی برای عکس‏‌هایش، تلاش کرده است تا نگاهی دوباره و البته متفاوت به ثبت آیین‌های ایرانی داشته باشد.

انتهای پیام/