١- تابستان که از راه مى رسید عبارت تکرارى "اوقات فراغت" مسئله عمومى مى شد و سر و کله انواع کلاس هاى به اصطلاح آموزشى از راه مى رسید که همیشه فهرستى از کلاس هاى هنرى به خصوص نقاشى در آن صف مى کشیدند، طبیعى هم بود باورهاى علمى از اهمیت و تاثیر شگرف نقاشى بر ذهن کودکان حکایت مى کرد و یافته هاى تازه روانشناسى همچنان موید این مهم است؛ در عین همواره در گذشته نه چندان دور این دل نگرانى هم وجود داشت که با این گونه گذران اوقات فراغت فصلى و تکرارى ، روح کودکان مان آن طور که باید با هنر عجین نشود ... اما این روزها دیگر حتى آن جملات تکرارى هم شنیده نمى شود، هجوم سرسام آور تکنولوژى و انواع بازى هاى کامپیوترى سبب شده تا دیگر کسى یادى از اوقات فراغت تابستان هم نکند ؛ و اگر کودکان به لطف اصرار والدین به کلاسى مى روند معمولا از نوع آموزش زبان ... است و خلا کلاس هایى از نوع نقاشى به شدت احساس مى شود.
٢- تصور این بود که با رونق مهد کودک ها، کودکان در آغوش گرم نقاشى کودکى کنند و با تبلور دل خواسته هاى شان بر صفحه سفید کاغذ، تربیتى اصولى یابند که متاسفانه با مشکلات مالى و افول مربیان هنر در مهدها، این امید نیز این روزها رنگ باخته است.
٣- اکنون و در آستانه سال تحصیلى، آنها که دل نگران نسل آینده هستند، چشم به سوى زنگ هنر مدارس دوخته اند؛ شاید که در ساختار نوین آموزشى جانى دوباره گیرند و در مامن هنر، وجه پرورشى سیستم آموزشى ما رخى بنماید. امیدواریم چنین شود.
٤- اما راستش از والدین تحصیلکرده امروز انتظار بدیهى این است سه گزینه فوق را چندان مرکز توجه قرار ندهند و با محور قرار دادن آموزش یکى دو گونه هنرى ویژه نقاشى و موسیقى به پرورش نسلى سالم ، هوشمند و عاطفى براى ایران فردا همت گمارند که نیاز ضرورى ماست.
مدیر دوسالانه نقاشى دامون فر