سرویس تجسمی هنرآنلاین : رسم است که بر یک نمایشگاه تاریخچهای نوشته شود و زندگی نامهای و تحلیلی؛ اما نمایشگاه هادی هزاوهای در گالری "شیرین"از آن معدود هنرگاههایی است که نیازی به این تشریحات و مقدمه چینیها ندارد.
از پی سالها نقاشی، طراحی، نگارگری، تدریس، تحقیق و نویسندگی؛ آجر تنها چیزی است که برای این همه حضور، لازم دارد. آجر چیده است بر زمین، بر دیوار، روی کاغذ، روی بوم به مثابه تندیسی بر پایه؛ اما همین آجر گیرت میاندازد زیرا بیآنکه بخواهی به دنبال جستوجوی او، راهی میشوی.
اینجا در گالری "شیرین"تاریخ تکرار نمیشود، بلکه مسیر یگانه هزاوهای را در پیش میگیرد. از در که میآیی چوب شکل آجر به خود گرفته است، بر کف نشسته است، خام، پخته، نسوز، لعاب خورده، چندبار لعاب خورده... تا میرسی به نگارگریها که آنها هم متمرکز بر بنا میشوند و آدمها بیرنگ، سیاه؛ گویی نبودهاند و نیستند. به یادم میآورد پلههای تخت جمشید احتمالا قدمهای کورش، شاهان پس از خود، من، تو و او را بر خود حس کرده است، اما آنچه هست تاریخ یگانه آن بناست و نه رد پای من و تو کهگاه مهم میشویم وگاه سیاه بسته به آنکه زمانه به کدامین سو، رو برگرداند.
هزاوهای، هیچ تلاشی برای به رخ کشیدن نکرده است اما احاطهات میکند. هیچ قصهای نمیگوید اما روایتش دست از سرت برنمی دارد. باید بروی تا ببینی تنها "آجر و آجر با آجر"میتواند زیر و رو کند تو را و اندیشهات را و جهان بینیات را.
گفت و جو در باب و باره نقاشی که زمین را مسیر به مسیر گشته، خاطره را خطیر میکند. پنجاه سال سفر، هفتاد سال زندگی، نیم قرن نقاشی و یک عمر مبارزه با پلشتی، میگوید؛ این انسان میپندارد که این طبیعت، بیجان نیست!"
در آثار هزاوه ای همواره مایه ای از موتیف ها و المان های سنتی ایران به چشم می خورد. نماهایی از پنجره های ارسی، معماری سنتی ایرانی و درهای مساجد در کارها دیده می شوند که در خاطر جمعی مخاطبان جای دارد. هزاوه ای خود در این باره ئمی گوید: من اهل اراک هستم و در جوانی حدود هشت سال در ده آرادان گرمسار به بچه ها درس می دادم. طبیعی است که خاطرات آن دوران در آثارم نفوذ کرده باشد هنوز پس از گذشت این زمان طولانی و بعد از دیدن نمایشگاه ها، گالری ها و شهرهای مختلف دنیا، شهر اراک و ده آرادان در ذهنم باقی است. تمام فرم ها و طرح های هندسی جئومتریک در تابلوهایم از خاطرات کودکی و جوانی ام نشأت می گیرند. گاهی در آثارم طرح ها را خرد می کنم و گاهی آنها را نفی می کنم ولی هیچگونه بزرگنمایی محتوایی در آثارم مطرح نیست من با این اشکال و فرم ها بازی می کنم و گاهی بخشی از معماری گذشته و نقاشی های سنتی ایرانی را در کارهایم تداعی می کنم. نظم موتیف ها در جاهایی بهم می خورد در بعضی فضاها بسیار منظم در کنار هم قرار می گیرند ولی نظم بصری را در ارایه آثارم فراموش نمی کنم.
هزاوهای نقاش مستعد و پیگری است. رفتار بیقید و بند او با عناصر محدودش سیرت متمایزی از او ساخته است. پس زمینهها با نقش مایههای کاملا ایرانی پوشیده شده است؛ همان نقش مایهها در آثارش نیز تکرار میشود.میان آثار او، سنش، محل تولدش، مرام و مسلکش هم مهم میشود و هم بیمعنی. هنر او به نقلی، خلاقیت محض است و نه یکی از تصاویر مکرر از کارگاه درآمده که بستر نبوغ بسیاری از هنرمندان امروز شده است. بوق و کرنا نمیخواهد این هنر؛ خودش رسانه است، بدون شرح!
انتهای پیام/
فرین روحانیان