١- ٢١ میلیاردى شدن حراج تهران چهارم، فقط وزیدن باد به پرچم هنرهاى تجسمى نبود؛ نوعى اعلان حضور بخش خصوصى در حمایت از هنر ایران بود که در بستر بازگشت آرامش به فضاى جامعه هنرى تحقق یافت؛ جامعه ایرانى نیک دریافته به آنچه در این روزگاران پست مدرنیستى مىتواند ببالد، فرهنگ و هنر غنى خویش است؛ این مىتواند پاسپورت ایرانى را در سراسر دنیا پررنگتر کند و غریب نیست طبقه متوسط تحصیلکرده ایرانى این ضرورت تاریخى را دریافته است؛ شاید بر همین مبناست که به خلاف دورههاى گذشته کسى از خلق این رکوردهاى تاریخى در این رویداد دچار شگفتى نشد و حتى برخى انتظارتشان بیش از این ها هم بود.
٢- ٢ میلیارد و ٨٠٠ میلیون تومان براى بزرگى مانند سهراب سپهرى بسیار اندک است وقتى اتومبیلهاى پنج، شش میلیاردى در شهر ویراژ مىدهند؛سهراب و بزرگانى مانند او باید چندین میلیون دلار به فروش رسند تا دانشجوى هنر امروز، نگران بازار کار فردا نباشد.
٣- ٣ دوره اکسپوى دولتى در دولت گذشته هم ثابت کرده بود شیوه ارائه و عرضه آثار هنرى هم سنگ خلق آن اهمیت یافته است؛ آن اکسپوها در بورکراسى ادارى گرفتار کاغذبازىها شدند و در گل ماندند، اما تیم کارآزموده حراج خصوصى تهران، از دو میلیارد حراج نخست به ٢١ میلیارد در ایستگاه چهارم رسید؛ امید دولت تدبیر به آوردههاى بخش خصوصى از همین روست.
٤- ٤ دوره حراج تهران و رشد ١٩٠ درصدى فروش آن در شامگاه هشتم خرداد نسبت به سال گذشته، شاید رنگ رخسارى باشد که نوید حال خوش درون دهد؛ کاش دولت محترم در این فرصت بزم هنر، گریزى به تامین زیر ساختها زند و چه بسا با ارائه لایحههایى به مجلس، و پیشنهاداتى نظیر بخشودگى مالیاتى براى بخشهاى خصوصى که در هنر سرمایهگذارى کنند به تداوم و تثبیت این روند کمک افزونترى کند.
-این یادداشت امروز یکشنبه دهم خرداد در روزنامه ایران صفحه آخر به چاپ رسیده است.