سرویس تجسمی هنرآنلاین : "عکس همچون نقطه و فیلم همچون خط" گفته پی‌تر وولن (Peter Wollen) درباره کارکرد روایت در فیلم و عکس است و بنا بر این گفته عکسهای سیاه و سفید سمیرا اسکندرفر در گالری شماره ۶ یک روایت نقطه‌ای ازروایت خطی فیلم "روت کانال" ساخته خودش است. در این تک عکس‌ها نه با روایت مبتنی بر رسانه بلکه با یک روایت درونی مواجه هستیم به این معنی که هر عکس لحظه‌ای از یک کنش، روند یا رویداد را به ما نشان می‌دهد. هر کدام از آن صحنه‌ها می‌تواند آغاز، میانه و یا پایان یک "روایت" باشد. این مجموعه عکس بر خلاف یک "فتو رمان" مانند یک داستان کوتاه عمل می‌کند که با استفاده از سرنخ‌های موجود و رجوع به فضاهای فراکادری و با استفاده از تخیل، مخاطب کلیت روایی تصاویر را به سامان برساند. در این میان نوشته‌های کنار هر عکس به کمک مخاطبان می‌آید. این متن‌ها که از فیلم برگرفته شده است کنش داخلی هر تصویر را به ما نشان می‌دهد. مانند یک "کمیک استریپ" و یا "استوری بورد" ولی عکس‌ها همراه متن‌ها یک اثر هنری کامل در حوزه عکاسی روایت گر هستند چون مستقل از فیلم و هر چیز دیگر گفتمانی را با مخاطب برقرار می‌کند که موضع عکاس (و یا فیلمساز) را در برابر "جهان روایت" را آشکار می‌سازد.

سه ویدئو "من برگشتم خانه"، "جهیزیه‌ای برای ماهرو" و "بهاره" سه روایت مستندگونه بودند که پشت سر هم و با ویدئو- پروجکشن روی دیوار به نمایش درآمدند. در میان این سه ویدئو؛ ساختار و نحوه روایت "جهیزیه ایی برای ماهرو" تاثیرگذار‌ترین "ویدئو آرت" بود. ماجرای عروس سیزده ساله و خواهران کم و سن سال آن‌ها در مراسم عروسی که گویا در یک روستا انجام می‌شد و در یک روایت کاملا مینی مالیستی و بدون موضع گیری شعاری گوشه ایی از نحوه زندگی زنان و دختران جوان را در روستا نشان می‌داد. ویدئوآرت "برگشت به خانه" روایت گر مردی به نام منوچهر زمانی بود که بعد از چندین سال از دانمارک به ایران برمی گردد و بعد از حدود پنج ماه به علت سکته قلبی فوت می‌کند. حداقل گرایی روایی و نحوه تدوین این ویدئوکه باعث فشرده گی "زمانی" شده است و آنی که این ویدئو به همراه ویدئو "جهیزیه ایی برای ماهرو" داشت نشان دهنده بی‌تعریفی و سیال بودن مفهوم "ویدئو آرت" را نشان می‌دهد.

اینکه با ویدئوآرت‌هایی با ظاهر روایت مستند مواجه هستیم نشان دهنده آن است که دیگر مرزی برای ویدئوآرت نمی‌توان قائل شد و بطور قاطع نمی‌توان یک ویدئو را صرفا مستند و دیگری را صرفا "آرت" بدانیم. شاید اینجا این گفته ویلم فلوسر (Vilm Fluse) در مورد ویدئو آرت کاملا مشهود باشد که آن را یک "حافظه محاوره‌ای" خوانده بود.

ویدئویی دیگر به نام "بهاره" که زندگی یک دختر نگون بخت که به علت مریضی فلج و سپس به علت عفونت پاهای خود را از دست داده بود و تمام زندگی و دنیایی را که می‌شناخت اتاقش بود را نشان می‌داد. موضوع هر سه ویدئو "سرنوشت شوم و محکوم به شکست" است.

ولی ویدئو بهاره به علت غلبه وجه "درام" و "احساسات" به وجه "تراژدی" موضوع آن به اعتقاد اینجانب نتواسته بود خود را به ماهیت ویدئو آرت نزدیک کند.

فرید امین‌الاسلام