سرویس تجسمی هنرآنلاین : امید بازماندگان نقاش خود آموخته، در گالری اُ بخشی از نقاشی‌های رنگ روغنش را به نمایش گذاشته است. رد قلم موی او بر روی تابلو‌هایش محسوس است و در بعضی از آن‌ها او رنگ را با جرم زیاد بر بوم گذاشته است. از نزدیک که نگاه کنیم پر از لکه‌های رنگی درشت و زمخت به نظر می‌رسد اما کمی که از تابلو‌ها فاصله بگیریم می‌توانیم فضاسازی‌ای را که با صرف نظر از جزئیات پدید آورده احساس کنیم. شاید این نوع نقاشی یادآور سبک امپرسیونیسم باشد؛ به خصوص بعضی از نقاشی‌هایش که فضای داخلی رانشان می‌دهد و تصویر اشخاصی را در خود دارد، یاد آور بعضی از نقاشی‌های ونگوگ است؛ اما یکی از تفاوت‌های مهم بین آن‌ها انتخاب رنگ‌ها است. رنگ‌هایی که امپرسیونیست‌ها در قرن نوزدهم از آن‌ها بهره می‌گرفتند بسیار زنده‌تر، درخشان‌تر و خالص‌تر بوده‌اند در حالی که امید بازماندگان از خاکستری‌ها استفاده می‌کند و با توجه به فضاهایی که سعی در بازنمودشان دارد به نظر انتخابی آگاهانه می‌رسد.

او برخلاف شیوهٔ به کار بردن قلم مویش رنگ‌ها را کم و بیش واقع گرایانه انتخاب کرده است. اوقات مختلفی از روز را در خانه‌هایی که اغلب دارای حیاط هستند تصویر کرده است. او در شهر شیراز زندگی می‌کند و موضوع نقاشی‌هایش هم درون همین شهر برگزیده است. حیاط‌هایی که نقاشی می‌کند با حیاط یا فضای سبز آپارتمان‌ها و مجتمع‌های ساختمانی در تهران متفاوت است، زندگی از درون خانه به حیاط خانه‌هایی که او می‌کشد سرایت کرده است. درِ خانه‌ها به حیاط‌ها باز است و نور چراغ‌های داخل خانه و حیاط با هم آمیخته‌اند. او در بعضی از کار‌هایش کنتراست و درخشش بیشتری به کار برده اما در هر حال خاکستری‌ها غالب هستند، با این وجود او طوری با رنگ‌ها بازی کرده است که تاثیر نور- چه نور کوچک و ضعیف لامپ در پشت پردهٔ اتاق و چه نور آفتاب بعد از ظهر تابستان- بخش بزرگی از بار فضاسازی را به دوش می‌کشد.

این دسته از نقاشی‌های امید بازماندگان از نظر من بسیار موفق بوده‌اند و با نگاه کردن به آن‌ها تأثیر یک لحظه از فضا دریافت می‌شود بدون آنکه مخاطب دیگر اصراری به دیدن چهره‌ها یا جزئیات دیگر داشته باشد.

دستهٔ دیگر نقاشی‌های او تصاویری از مناظر وسیع هستند. مناظری که از شهر یا از پای کوه جایی که شهر آغاز شده است و یا از جاده‌ها تصویر کرده است. در این نقاشی‌ها حتی گاهی دقت او در تصویر کردن جزئیات کمتر می‌شود. رنگ‌ها روشن‌تر هستند و سایه‌هایی عظیم نیز در سطح وسیعی که او بازنموده دیده می‌شود. دراین تصاویر علاوه بر سایه‌های عظیم که در بعضی کار‌ها سایهٔ ابر‌ها هستند و در بعضی دیگر سایهٔ کوه‌ها، کنتراست دیگری نیز وجود دارد و آن وجود ساختمان‌های بلندی است که ناگهان از سطحی تقریباً مسطح بیرون زده‌اند. یا کوهپایه‌ای خالی که در یک مرز با ساختمان‌های کوچکی که انگار از آن بالا می‌روند پیوند داده می‌شود.

در چند نقاشی هم او اتوموبیل‌ها را در یک جاده از دید یک ناظر که گویی خود در یکی از این اتومبیل‌ها است تصویر کرده است. نکته جالب توجه در بعضی از اینجاده‌ها این است که گاهی یک ماشین در حالی تصویر شده که کمی با زمین فاصله گرفته است و از سایه‌اش جدا شده است. این اتومبیل در حالی که خیلی عادی در حال حرکت در جاده است کمی ارتفاع گرفته و بین زمین و آسمان حرکت می‌کند. دیگر اینکه جهت جاده‌ها رو به یک فضای خالی، کوه‌ها یا خارج شهر است و این شاید باعث شده است تا حتی جاده‌هایی که می‌باید پر سر و صدا باشند در کارهای او در یک سکوت و بی‌تحرکی قرار بگیرند. در تمام کارهای او سکوتی است. گویی کسی در آن‌ها باقی نمانده تا حرفی برای گفتن داشته باشد یا کسی برای شنیدن حرفی نیست. دنیای آدم‌ها در آنجا خلوت است.

واران عزیزپور