سرویس تجسمی هنرآنلاین : غزاله هدایت بعد از مجموعه تار و پوست (۱۳۸۷) و پوسته (۱۳۹۲) و حالا با رُفته‌ها در گالری Ag جهان بینی خود را که مبنی بر "ضد تفسیر" بودن و "ضد روایت" بودن را در آثارش به تکامل می‌رساند.

او آثاری می‌آفریند که نمی‌خواهد مخاطب به درون آن نفوذ کند. او در توضیحی به خبرنگار هنر آنلاین که شنبه ۲۹ فروردین ۱۳۹۴ منتشر شد در مورد کار‌هایش می‌گوید : "از چهار سال پیش به مرور عکس‌هایی از نامه‌ها گرفتم و سال گذشته بود که عکاسی از ملافه‌ها و کاغذ‌ها را نیز آغاز کردم. این دو سوژه البته از یکدیگر جدا بودند اما بعد‌ها فکر کردم که می‌توانند در کنار هم قرار گیرند. شاید به این دلیل این اشتراک که هم نامه‎هایی که بین دو نفر رد و بدل می‌شود و هم فضای رختخواب و ملافه‎‌ها فضاهایی خصوصی هستند. با این حال نمی‌‏خواستم باز شدن این فضاهای خصوصی موجب شودکه دیگران به آن‌ها راه پیدا کنند".

صفحات سفید عکاسی با نمایش اندکی تاخوردگی و چروکیدگی، ناصاف و خدشه دار شده‌اند. بُعد دار شدن نور در اثر خطای دید بر روی صفحات عکاسی جلوه‌ای خاص به تصاویری داده است که به نظر هیچ چیزی را بازنمایی نمی‌کنند. نظم و تاخوردگی پاکت‌ها و نامه‌های غیر قابل خواندن در داخل کادر و غلبه سفیدی بر ذهن مخاطب و دنیای دیداری او این مجموعه را در راستای دو نمایشگاه قبلی غزاله هدایت قابل خوانش و فهم می‌کند.

غزاله هدایت به کمینه گرایی در کار‌هایش اصرار دارد. سطوح بی‌روح با اَشکال مربع و مستطیل و کاهندگی عناصردیداری را می‌توان شاخصه‌هایی برای صفت "پُست مینی‌مالیسم" آثار او دانست. زیرا عکس‌های او عکس العملی است نسبت به روایت‌گری عکاسانه با رنگ و بافت و هندسه عکاسی معمول دنیا، از این جهت غزاله هدایت خودش را با رویکردهای متداول هنر عکاسی در چالش می‌اندازد.

"رُفته‌ها" با عناصر کم و پرداختن به زنجیره‌ای از بافت‌ها و عناصر نامفهوم و مخدوش نمودن ماهیت اشیاء و رنگ‌ها، تفسیر را دچار انسداد می‌کند.

آثار غزاله هدایت برای "ندیدن" است و شاید بهتر باشد گفته شود برای زیر سوال مفهوم "دیدن" زیرا سطوح و بافت‌ها مخاطب را دعوت به لمس کردن می‌کند تا دیدن و صد البته ارجاعات جهان بینی زنانه در آثار او موج می‌زند. او در بیانیه نمایشگاه می‌نویسد: "پوست لایه‌ای است که با آن جهان بیرون را لمس می‌کنم. همواره این لایه نازک برایم معما بوده است که این مرز میان درون و بیرون کجا بوده است یا کجا این مرز تمام می‌شود. بدن من کجاست یا تا کجا امتداد می‌یابد. کاغذ عکاسی هم برایم انگار همین لایهٔ نازک است که روی جهان می‌افتد و رداش روی آن می‌ماند... کاغذ و پوست هر دو هم جای لمس کردن‌اند هم جای دیدن. گاهی در عمق، گاهی در سطح".

به نظر می‌آید سه نمایشگاه اخیر غزاله هدایت را در راستای جایگزینی کردن ادراک لامسه به جای ادراک بینایی دانست زیرا او هارمونی بصری را به سُخره می‌گیرد و مخاطب را به آلترناتیوهای ادراکی دیگر دعوت می‌کند و یا بهتر است مخاطب را به "تخیل ادراکی لامسه" از طریق دیدن دعوت می‌کند.

فرید امین‌السلام